Saturday, January 15, 2022

મારી કેસ ડાયરી : રીશી, રીશીતા અને રીશીકા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

“સમય પોતાની અંદર અનેક રહસ્યો સમાવીને બેઠો છે અને સમય યોગ્ય સમયે જ આવા રહસ્યોને ઉજાગર કરે છે.” કોફીની એક ચૂસકી લીધા બાદ અજયભાઈએ વાત કહી.

ડિસેમ્બરના મહિનાનું છેલ્લું અઠવાડિયું હતું. શનિવારની સાંજ હતી અને અજયભાઈની ઓફીસના કોન્ફરન્સ રૂમમાં ડાયરો જામ્યો હતો. અજયભાઈ, અભિજાત, ચિંતન અને હમણાં હમણાં જ અમેરિકાથી આવી અમદાવાદમાં પોતાની સ્વતંત્ર આઈ.ટી. કંપની કે જેની ઓફીસ અજયભાઈની બાજુમાં જ હતી તેના માલિક અને અજયભાઈનો કઝીન કેયુર હળવાશની પળોમાં બેઠા હતા. કેયુર, ઉમરમાં અજયભાઈ કરતા લગભગ ૧૫ વર્ષ નાનો અને હાલમાં જ અમેરિકાથી આવેલ એટલે ચિંતને એની ખેંચવાના મૂડમાં પૂછેલું કે, “ત્યાં કેટલા અફેર કર્યા કે સીરીયસ પ્રેમ કર્યો હતો?” જેના જવાબમાં કેયુરે કહેલ કે, "પૈસા કમાવા ત્યાં ગયો હતો, બસ એ જ કામ કર્યું."

કેયુરનો જવાબ સાંભળીને ચિંતને અજયભાઈની સામે જોયેલ અને એના જવાબમાં અજયભાઈએ કહ્યું કે, “પ્રેમની કોઈ ચોક્કસ પરિભાષા નથી. જેટલા વ્યક્તિ એટલી વ્યાખ્યા.”

વર્ષોથી અજયભાઈની સાથે પરિચયમાં હોઈ ચિંતનને અંદાજ આવી ગયેલ કે અજયભાઈના અનુભવના ભાથામાં પ્રેમની લાગણી વિશેની પણ કોઈ ઘટના છુપાયેલી છે. એટલે ચિંતને અજયભાઈને કહ્યું કે, “સાહેબ થવા દો. કોઈ નવી વાત જાણવા મળશે.”

જેનો જવાબ આપતા અજયભાઈએ કોફીની એક ચૂસકી લઇ કહ્યું, “સમય પોતાની અંદર અનેક રહસ્યો સમાવીને બેઠો છે અને સમય યોગ્ય સમયે જ આવા રહસ્યોને ઉજાગર કરે છે.”

“વાત એ સમયની છે જયારે આ ઓફીસ મેં નવી નવી શરૂ કરેલી. એ સમયે કોઈક ના રેફરન્સથી મારા પર ફોન આવેલ અને રૂબરૂ મળવાનો સમય માંગેલ. મેં સમય આપેલ અને એક સાથે લગભગ સાત–આઠ જણા ઓફિસમા આવેલ. ત્યારે હું અને અભિજાત બે જ જણા ઓફિસમાં રહેતા. આવેલ વ્યક્તિઓમાં બે ટ્વીન્સ બહેનો, એમના માતા-પિતા, એક હેન્ડસમ છોકરો અને તેના માતા-પિતા અને સાથે કોઈ એક બીજા વ્યક્તિ હતા. એમના સાચા નામ મને તો યાદ છે પણ મારે કહેવા નથી. બે ટ્વીન્સ સિસ્ટરને રીશીતા અને રીશીકા કહીશું અને પેલા હેન્સમ છોકરાને રિશી. બંને પરિવાર વચ્ચે વર્ષો જુનો પારિવારિક સંબંધ. ત્રણે જણા રિશી, રીશીતા અને રીશીકા કદાચ પાંચમા ધોરણથી કોલેજ સુધી જોડે જ ભણીને મોટા થયેલ. યુવાની પોતાની સાથે ઘણી બધી લગણીઓના પ્રવાહ સાથે લઇને આવે છે અને જે આ પ્રવાહને જાળવી નથી શકતા એ યુવાનો કે યુવતીઓ ભૂલ કરી બેસે છે. બસ રિશી, રીશીતા અને રીશીકા પણ આવી જ લાગણીઓની વચ્ચે અટવાતા હતા. હતું એવું કે, રીશીતા અને રીશીકા બંનેને રિશી સાથે જ લગ્ન કરવા હતા, જયારે રિશી બેમાંથી કોઈને નારાજ કરવા માંગતો ન હતો. કાયદાકીય રીતે આ તો શક્ય નથી જ. બસ, કોઈના મારફતે મારા વિષે જાણ્યું અને મને મળવા આવી ગયેલ. એ સમયે એમની વાત સાંભળી મને પણ મનમાં મુંજવણ થઇ આવી હતી, કે શું જવાબ આપું?  આંખો બંધ કરી  થોડી વાર શાંત ચિત્તે બેસી રહ્યો, પછી બધાને આ કોન્ફરન્સ રૂમમાં બેસાડી, ચેમ્બરમાં રિશી, રીશીતા અને રીશીકાને અલગ અલગ વાત-ચીત કરી અને મને જવાબ મળી ગયો. બંને વડીલ દંપતીને બોલાવ્યા એમને રિશી અને રિશીતા અથવા રિશી અને રીશીકાના લગ્ન સામે વાંધો હતો જ નહિ પરંતુ બંને છોકરીઓ રિશી જોડે જ લગ્ન કરવા માંગે છે એ વાત સામે વાંધો હતો.

આખરે બધાને આ જ રૂમમાં ભેગા કર્યા રિશી, રિશીતા અને રીશીકાને જણાવ્યું કે, તમારી વચ્ચે એક ઘનિષ્ટ મિત્રતા છે, તમે એક-બીજાના પ્રેમમાં નથી. મારી વાત એ સમયે એમના મનમાં ના બેઠી અને હાલ કદાચ તમારા મનમાં પણ નહિ બેસતી હોય, લગભગ અડધા કલાકની સમજાવટના અંતે રિશી, રિશીતા અને રીશીકા માની ગયા કે તેઓ સારા મિત્રો તરીકે આખી જિંદગી સાથે રહી શકે છે પણ તેમની વચ્ચે લગ્ન જીવન શક્ય નથી. પેલા બંને વડીલોની આંખોમાં સંતોષની લાગણી જોવા મળી. બસ, એ સાંજે માનવ સ્વભાવની વિચિત્રતાનો એક યાદગાર અનુભવ મને થયેલ.”

બાકીની કોફી પૂરી કરી કપ ટેબલ પર મુક્યો અને અજયભાઈએ ચિંતનની સામે જોયું.

“પ્રેમની વ્યાખ્યા અનેક છે પણ એની વિવિધ વ્યાખ્યા પૈકી મને ગમતી વ્યાખ્યા અનુસાર, પ્રેમ એટલે નિર્મળ, નિષ્કલંક, નિસ્વાર્થ લાગણીનું ઝરણું, જેમાં સામેના વ્યક્તિ પ્રત્યે તેના ગમા-અણગમા, તેની પસંદ-નાપસંદનું માન જાળવવામાં આવતું હોય, સામે કઈ મેળવવાની કે પામવાની કોઈ જ અપેક્ષા ના હોય તેવી લાગણી. પ્રેમ એટલે પામવું નહિ પણ આપીને કે ત્યાગીને ખુશ થવું તે, પ્રેમ એટલે સામેના વ્યક્તિની કાળજી કરવી, એની ખુશીમાં ખુશ થવું. ક્યારેક તો મને ખુદને પણ નવાઈ લાગે કે, એ દિવસે મેં એમને આવી રીતે સમજાવી દીધેલ.”

“માની ગયા સાહેબ, તમે સફળ વકીલ તો છો જ સાથે સારા ફિલોસોફર પણ.” ચિંતને કહ્યું.

કોન્ફરન્સ રૂમની કલોકમાં સાતના ટકોરા થયા અને અજયભાઈએ કહ્યું. બીજું કઈ કામ ના હોય તો નીકળીએ.

હાજર બધાએ સહમતી આપી અને અજયભાઈ એ રામજીને બોલાવી ઓફીસ વસ્તી કરવાની સુચના આપી.

 

આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License




મારી કેસ ડાયરી : રીશી, રીશીતા અને રીશીકા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, January 8, 2022

એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા

“તમે તમારા મનમાં શું સમજો છો? અમે તમને બેવકૂફ લાગીએ છીએ?”

શહેરની કમિશ્નર ઓફ પોલીસની કચેરીના પ્રથમ માળ ઉપર આવેલ કોન્ફરન્સ હોલમાં ત્રણ ટેબલ એક હરોળમાં ગોઠવી ડાયસ બનાવવામાં આવેલ હતું અને એની પાછળની તરફ ખુરશીમાં એડીશનલ સેક્રેટરી હોમ ડીપાર્ટમેન્ટ, આઈ.જી., ડી.આઈ.જી., સી.પી., જોઈન્ટ સી.પી. બેઠા હતા અને ટેબલની સામે બીજી તરફ પૂરી વર્દીમાં સજ્જ એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા ઉભા હતા, પૂરી અદબથી, શાંત ચહેરે.

--------------------------------------------------------------------

સંસારમાં સત્ય અને અસત્ય બંનેનું અસ્તિત્વ છે એ જ રીતે સારા અને ખરાબ બંને તત્વો, ગુણો એક બીજાની સાથે જ રહેલ છે. માહિતી અધિકારનો કાયદો વ્યક્તિને કોઈ પણ વિષય અંગે પૂરી અને સાચી માહિતી મેળવવાનો અધિકાર આપે છે તો સામે કેટલાક તકવાદી વ્યક્તિઓ આ જ કાયદાનો દુરુપયોગ કરી પોતાનો સ્વાર્થ સાધવાની પ્રવૃત્તિ પણ કરે છે.

--------------------------------------------------------------------

લગભગ પંદર દિવસ પહેલા એક સ્થાનિક રાજકીય આગેવાને એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાને શા માટે નોકરીમાંથી બરતરફ નથી કરવામાં આવ્યા એની માહિતી રાજ્યના ગૃહ ખાતા પાસેથી માંગી હતી અને એના જ અનુસંધાને ગૃહ વિભાગમાંથી એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાની ફાઈલ મંગાવવામાં આવેલ હતી. એ ફાઈલમાંથી બે વાત ઉડીને આંખે વળગે એવી હતી. એક – હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાએ પ્રથમ નજરે મુશ્કેલ લગતા અનેક કેસ એમની તર્ક શક્તિ અને આવડતના આધારે ઉકેલી નાખ્યા હતા અને બીજું એમને જે કોઈ કેસ ઉકેલ્યા એમાંથી વીસ જેટલા આરોપીઓ એક ચોક્કસ કોમના હતા જેઓ દરેકને હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાએ પગના, જાંઘના કે ઢીંચણના ભાગે ગોળી મારી હોય અને રીપોર્ટમાં બતાવેલ હોય કે, “આરોપીએ ભાગવાનો પ્રયત્ન કરતા ગોળી મારવાની ફરજ પડી.” આ જ વાતનો ખુલાસો પૂછતી વખતે, એડીશનલ સેક્રેટરી હોમ ડીપાર્ટમેન્ટ કે જે પોતે આરોપીના સમાજના હતા એમને પોતાની સત્તાનો ઉપયોગ કરી એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા વિરુદ્ધ ઇન્ક્વાયરી બેસાડી હતી અને એ ઇન્ક્વાયરી દરમ્યાન જ ઊંચા અવાજે પૂછી બેઠા, “તમે તમારા મનમાં શું સમજો છો? અમે તમને બેવકૂફ લાગીએ છીએ?”

--------------------------------------------------------------------

 

એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા, રાજકોટ પાસેના એક ગામના સૂર્યવંશી રાજપૂત જાડેજા પરિવાર, વિરભદ્રસિંહ જાડેજાના મોટા પુત્ર, પૂરી છ ફૂટ હાઈટ, કસાયેલ શરીર, સાયનસમાં પોસ્ટ ગ્રેજ્યુએટ, શરીર સૌષ્ઠવ અને તીવ્ર બુદ્ધિમત્તાનો સમન્વય. પ્રથમ પ્રયત્નમાં જ જી.પી.એસ.સી. પરીક્ષા પાસ કરી પોલીસ ખાતામાં નોકરી જોડાયા. શાળા જીવનનો એન.સી.સી.નો અનુભવ અને એ એન.સી.સી. તાલીમ કાળ દરમ્યાન એમનો પરિચય થયો હતો આર્મીના નિવૃત મેજર જયકૃષ્ણ ચૌહાણ સાથે. મેજર સાહેબે એક ચોક્કસ કોમને લઇ ને કરેલ એક વાત એમને યાદ રહી ગઈ હતી. “..... કોમનો ઉપયોગ પોલીટીકલી બહુ થાય છે. દેશ વિરોધી કે સમાજ વિરોધી પ્રવૃત્તિ હોય આ કોમનો એમાં સિંહ ફાળો છે. એમને બચાવવા મોટા મોટા વકીલો, નેતાઓ હાજર અને તૈયાર હોય છે.”

હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા પોલીસ ખાતામાં નવા નવા નોકરીએ જોડાયા ત્યારની એક ઘટના એમની આંખો સામે તરી આવી. પોસ્ટીંગ અમદાવાદ રૂરલના એક નાના ટાઉનમાં. એ સમયે લુંટનો ગુનો બન્યો. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાએ તપાસ આદરી. ગુનેગાર પકડાઈ ગયો અને કેસ ચાલ્યો પણ ખરો. પરંતુ, બનાવ રાત્રીના સમયે બનેલ અને આરોપીને ફરિયાદીએ ઓળખી બતાવ્યા હતાં, પણ, બચાવ પક્ષના વકીલની દલીલ હતી કે રાત્રીના સમયે અંધારામાં બનાવ બનેલ હોઈ આરોપીને બેનિફિટ ઓફ ડાઉટનો લાભ મળવો જોઈએ. આ દલીલ ઉપર આરોપીને નિર્દોષ છોડી મૂકવમાં આવેલ. એ પછી અનેક અનુભવો થયા અને અનુભવોના નીચોડ સ્વરૂપ એમને પણ લાગ્યું કે મેજર ચૌહાણની વાત સાચી છે.

એ પછી અનેક સ્થળે નોકરીના ભાગ રૂપ ટ્રાન્સફર આવી. દરેક જગ્યાએ પૂરી નિષ્ઠાથી ફરજ બજાવી, પણ એક ફેર પડી ગયો. ગુનાની તપાસ દરમ્યાન, જે આરોપીના નામ સામે આવે એમની પૂરી કુંડળી કાઢી લેવાની. જો આરોપી ગુનાહિત ભૂતકાળ ધરાવતો હોય તો એની ધરપકડ સમયે એને પગમાં એક નિશાની આપી જ દેવાની.

--------------------------------------------------------------------

“યુ મસ્ટ આન્સર ટૂ મી.” રૂમની શાંતિને ચીરતો એડીશનલ સેક્રેટરી હોમ ડીપાર્ટમેન્ટનો અવાજ ફરી હોલમાં ગુંજી ઉઠ્યો અને હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા જાણે વર્તમાનમાં આવ્યા.

“સર, એવરી ટાઇમ આઈ હેવ સબમીટેડ માય ફૂલ રીપોર્ટ. મારી ફરજ મેં પૂરી નિષ્ઠાથી નિભાવી છે અને મને નવાઈ તો એ વાતની લાગી રહી છે કે એક ઉચ્ચ કક્ષાના અધિકારી, એક સાવ અભણ કહી શકાય એવા વ્યક્તિની આવેલી અરજીના અનુસંધાને એક કર્તવ્ય નિષ્ઠ અધિકારીને અર્થ વગરના સવાલો પૂછી ડીમોટીવેટ કરી રહ્યા છે.”  શાંત ચહેરે, શાંતિથી જવાબ આપ્યો અને એમના જવાબથી હોમ સેક્રેટરી સિવાયના બધા જ અધિકારીના ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત આવી ગયું.

“યુ મે ગો નાવ. સી.પી., આઈ વોન્ટ ફૂલ રીપોર્ટ ઓફ ધીસ ઇન્ક્વાયરી.” કહી ગુસ્સમાં એડીશનલ સેક્રેટરી હોમ ડીપાર્ટમેન્ટ, પોતાની ખુરશીમાંથી ઉભા થઇ ગયા અને એ સાથે જ એ.સી.પી. જાડેજા એક સેલ્યુટ કરી હોલની બહાર નીકળી ગયા.

--------------------------------------------------------------------

સી.પી. ઓફીસમાંથી બહાર આવી પોતાની જીપ તરફ આગળ વધ્યા. ડ્રાઈવર જયવંતસિંહે ગાડીનો દરવાજો ખોલ્યો અને ગાડી સ્ટાર્ટ કરી. “જયવંત, સારી ચાની કીટલીએ લઇ લે, સારી ચા પીવી પડશે.” હિતેન્દ્રસિંહે સુચના આપી. “જી, સાહેબ.” જયવંતસિંહે ગાડી ફર્સ્ટ ગિયરમાં નાખી અને ટૂંકો જવાબ આપ્યો અને ગાડી આગળ વધી અને હિતેન્દ્રસિંહ ભૂતકાળમાં સરી પડ્યા. હમણાં જ લગભગ બે મહિના પહેલા, આ જે રાજકીય આગેવાને અરજી કરી હતી એનો ભત્રીજો દારૂ અને જુગારનો અડ્ડો ચલાવતો હોવાની પાકી બાતમી મળી હતી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાએ એની કુંડળી કઢાવી, ફાયરીંગ, કીડનેપીંગ, ખંડણી, ખૂનની કોશિશ જેવા અનેક ગુનામાં સંડોવાયેલ હોવાનું જાણવા મળ્યું પણ પુરાવાના અભાવે તકનો લાભ લઇ છૂટી જતો.

હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજાએ આબાદ છટકું ગોઠવ્યું. સિવિલ ડ્રેસમાં પોતાની પૂરી ટીમ સાથે રેડ પાડી, મોટા પાયે દારૂનો જથ્થો તો મળ્યો જ સાથે સાથે ગેરકાયદેસર હથિયાર અને વિસ્ફોટક સામગ્રી પણ મળી આવી. સામસામે ગોળીબાર પણ થયા અને એમાં આ રાજકીય આગેવાનનો ભત્રીજો માર્યો ગયો અને એના લગભગ બધા જ માણસો ઘાયલ થયા. છાપામાં એ પછીના દિવસોમાં અનેક વિગતો બહાર આવી સાચી અને ખોટી બંને.

એક આંચકો ખાઈ જીપ ઉભી રહી અને ડ્રાઈવર જયવંતસિંહની જોડે જ હિતેન્દ્રસિંહ જીપમાંથી નીચે ઉતર્યા. સામેની ચાની કીટલી પર ઉભેલા વ્યક્તિને જયવંતસિંહે બે સ્પેશિયલ ચાની સુચના આપી અને પૂછ્યું, “શું થયું સાહેબ?”

“કઇ નહિ, આપણા દેશની આ જ તો કમનસીબી છે દોસ્ત કે સત્તાના ઉચ્ચ આસને બેઠેલ વ્યક્તિ પણ દેશની પહેલા પોતાના ધર્મ અને સમાજના લોકોને મહત્વ આપે છે. આપણે એક રીતે જોઈએ તો સફાઈ કર્મચારી છીએ. સમાજને કોરી ખાતા આવા અપરાધીઓની યોગ્ય રીતે કાનુનની મર્યાદામા સફાઈ કરવી એ આપણું કર્તવ્ય.  લે, ચા આવી ગઈ. ચા પી લે અને પાછા કામે લાગી જઈએ. હજુ ઘણી સફાઈ કરવાની બાકી છે.” હિતેન્દ્રસિંહે ચા ના પૈસા કીટલી વાળાના હાથમાં આપતા જયવંતસિંહને જવાબ આપ્યો અને ચા ની મજા માણવી શરૂ કરી.

“બરાબર છે સાહેબ.” જયવંતસિંહે પણ એના સાહેબના સુરમાં સુર પુરાવ્યો અને ચા ની ચૂસકી ભરી.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



એ.સી.પી. હિતેન્દ્રસિંહ જાડેજા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, January 1, 2022

પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ ઝાલા

તમે જો સત્યનો પક્ષ લઇને આ કાર્ય કર્યું હશે તો મા ભવાની તમારી ભેળી ઉભી રહેશે. ખાલી ચિંતા નો કરો.”

સુરેન્દ્રનગર જીલ્લાના ધ્રાંગધ્રા તાલુકાના એક ગામમાં દરબાર ફળિયાની એક ડહેલીની ઉપરના માળે આ સંવાદ થયો. બોલનાર અને સંભાળનાર બંને વચ્ચે ઉંમરનો એક પેઢીનો તફાવત, એ બાદ કરતા ઘણી બધી સામ્ય6તા, એકવડો મજબૂત બાંધો, ઘઉંવરણી ત્વચા, મોટું કપાળ, અણીયાળુ નાક, આંકડા ચઢાવેલી મૂછો, ઉભા ઓળેલા વાળ અને આંખોમાં સૂર્યવંશી રાજપૂતનું તેજ અને ખુમારી.

બોલનાર હતા દિલુભા ઝાલા, નિવૃત ડી.વાય.એસ.પી. અને સંભાળનાર એમના પુત્ર પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ ઝાલા. અનુભવી પિતા એમના પુત્રને આશ્વાસન આપી રહ્યા હતા. વાત એવી હતી કે, એક એન્કાઉન્ટરની ડિપાર્ટમેન્ટલ ઇન્ક્વાયરીમાં પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ ઝાલાને ઇન્ક્વાયરી પૂરી ના થાય ત્યાં સુધી સસ્પેન્ડ કરવામાં આવ્યા હતા અને એ સમયે બે દિવસ માટે બ્રિજરાજસિંહ એમના વતન આવ્યા હતા. સાંજે વાળુ પરવારીને, દિલુભા ઝાલા ડેહલીના ઉપરના માળે એમના ઓરડામાં ગયા અને એમણે એમના પુત્રને પોતાના ઓરડામાં બોલાવ્યો હતો. લાંબી કોઈ વાતચીત કે ચર્ચા કર્યા વગર દિલુભા ઝાલાએ બ્રિજરાજસિંહને એટલું કીધું  કે, તમે જો સત્યનો પક્ષ લઇ ને આ કાર્ય કર્યું હશે તો મા ભવાની તમારી ભેળી ઉભી રહેશે. ખાલી ચિંતા નો કરો.”

“જી, બાપુ.” રાજપૂત ખાનદાની મુજબનો ટૂંકો પ્રત્યુત્તર આપી બ્રિજરાજસિંહે વિદાય માંગી અને પોતાના ઓરડામાં ગયા. ઢોલીયામાં આડા પડખે થયેલા બ્રિજરાજસિંહ સામેની દિવાલ પર જાણે ભૂતકાળમાં બનેલી ઘટના જોઈ રહ્યા હતા.

લગભગ બે મહિના પહેલા ઘટનાની શરૂઆત થઇ હતી.

વહેલી પરોઢે પોતાના વિસ્તારમાં બાઈક ઉપર રાઉન્ડ મારીને અમદાવાદ શહેરના એક છેવાડાના પોલીસ સ્ટેશનમાં પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ પહોંચ્યા હતા. એમની આવી આદતથી માહિતગાર પોલીસ સ્ટેશનનો સ્ટાફ એલર્ટ તો ન હતો, પણ સાવ ઊંઘમાં પણ ન હતો. સાહેબને આવેલ જોઈ તરત જ સ્ટાફ એલર્ટ થઇ ગયો. પી.એસ.ઓ.ને રાત્રે આવેલ ફરિયાદ અને વાયરલેસ મેસેજ અંગે પૂછપરછ કરી, સર્વેલન્સ વિભાગના પી.એસ.આઈ.ને બોલાવી એની પાસેથી માહિતી મેળવી. સબ સલામત હોવા અંગેની માહિતી મળી એટલે જમાદારને સ્ટાફ માટે ચા-નાસ્તો લાવવાની સુચના આપી, પોતાની ચેરમાં રીલેક્સ થઇને બેઠા. ચા-નાસ્તો પરવાર્યા જ હશે કે, કંટ્રોલ રૂમમાંથી મેસેજ આવ્યો, મેસેન્જરે તરત બ્રિજરાજસિંહને માહિતી આપી. પોલીસ સ્ટેશનની હદમાં એક તરૂણીની લાશ મળી આવી છે. ઘટનાની ગંભીરતા જોતા સમય વેડફ્યા વગર બ્રિજરાજસિંહ ઝાલા, પી.એસ.આઈ. ગઢવી અને એમની ટીમ સાથે ઘટના સ્થળ પર પહોંચ્યા. રાત્રે આ જ સ્થળ પાસેથી આશરે ૩.૦૦-૩.૩૦ વચ્ચે બ્રિજરાજસિંહ જાતે જ પસાર થયા હતા એટલે બનાવ પરોઢના ૩.૩૦ પછીનો જ હોઇ શકે અથવા બનાવ અન્ય સ્થળે બન્યો હોય અને લાશ અહિયાં ફેંકવામાં આવી હોય એવું બને. પંચનામું કરી લાશને પોસ્ટમોર્ટમ માટે મોકલી આપવામાં આવી. ડોગ સ્કોવર્ડ, ફિંગર પ્રિન્ટ એક્સપર્ટ, ફોટોગ્રાફર, વગેરે તમામ ટીમે પોતાનું કામ કરી લીધું હતું. પ્રથમ નજરે જ બળાત્કાર અને હત્યા જણાઈ આવતી હતી. હત્યા ગળું દબાવીને કરવામાં આવી હોય એવું સ્પષ્ટ હતું અને ગળું દબાવવા માટે એ તરૂણીના જ દુપટ્ટાનો ઉપયોગ કરવામાં આવેલ. દુપટ્ટો પણ ફોરેન્સિક લેબમાં ફિંગર પ્રિન્ટ માટે મોકલી આપ્યો. તપાસના અંતે ખબર પડી કે મરનાર તરૂણી એના માતા-પિતાનું એકમાત્ર સંતાન હતી અને ઘટના સ્થળથી થોડે દુર આવેલ ઝુપડપટ્ટીમાં રહેતી હતી અને ગઈ કાલે રાત્રે દિશાએ જવા ગઈ એ પછી ઘરે પરત નહતી આવી. ગુનાની ગંભીરતા વધી ગઈ, અપહરણ, બળાત્કાર અને હત્યા.

બ્રિજરાજસિંહે એમના સ્ટાફને કડક સુચના આપી કે, “ગુનેગાર કોઈ પણ હોય, છોડવાનો નથી.” જેવો ટીમનો કેપ્ટન એવું જ ટીમનું પ્રદર્શન. એ મુજબ, પી.એસ.આઈ. ગઢવીએ ચોથા દિવસે સમાચાર આપ્યા, સ્થાનિક એમ.એલ.એ.ના દીકરા અને એના મિત્રોનું આ પરાક્રમ છે. પોસ્ટમોર્ટમ રીપોર્ટથી સ્પસ્ટ થયું કે સામુહિક બળાત્કારની ઘટના હતી. બ્રિજરાજસિંહે પુરાવા એકત્રિત કરવા જરૂરી સુચના આપી, ઘટના સ્થળ પરથી જે ગાડીના નિશાન મળ્યા હતા, દુપટ્ટા પરથી જે ફિંગરપ્રિન્ટ મળ્યા હતા એના આધારે શોધ આગળ વધારી અને પૂરતા પુરાવા મેળવ્યા બાદ, બાતમીદારની માહિતીના આધારે સ્થાનિક એમ.એલ.એ.ના દીકરાને એના મિત્રો સાથે નડિયાદની એક હોટલમાંથી ઉઠાવવામાં આવ્યો અને કોર્ટમાં રજુ કરી ૧૪ દિવસના રિમાંડ મેળવ્યા.

હત્યાનો મુખ્ય આરોપી એક સ્થાનિક એમ.એલ.એ.નો પુત્ર હતો એટલે કેસ ભીનો સંકેલી લેવા અંગે રાજકીય દબાણ થયા. એક સાંજે પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ ઝાલાને સાણંદ પાસેના એક ફાર્મહાઉસ પર આવવા એક ઉપરી અમલદારે જણાવ્યું. શહેરથી દૂરનું સ્થળ હતું એટલે બ્રિજરાજસિંહને કંઇક નવાજુની થશે એનો અંદાજ આવી જતા એમને એમની ગાડીની કી-ચેઈન બદલી. સ્પાય કેમ વિથ રેકોર્ડર વાળું કી-ચેઈન લીધું અને એ લઇ જણાવવામાં આવેલ સ્થળ પર પંહોચી ગયા. અપેક્ષા મુજબ જ જેમના પુત્રનું નામ આરોપી તરીકે હતું એ એમ.એલ.એ. હાજર હતા. સાથે જ જે ઉપરી અમલદારે ફોન કર્યો હતો એ પણ હાજર હતા અને કેસ નબળો પાડવાની વાત થઇ, બ્રિજરાજસિંહને ખુબ જ મોટી રકમની લંચ ઓફર કરવામાં આવી. પણ, બ્રિજરાજસિંહે એ તમામ ઓફરને નકારી. પોતાના પાસા ઉલટા પડતા જોઈ એ એમ.એલ.એ. ઉશ્કેરાઈ ગયા અને બ્રિજરાજસિંહને જોઈ લેવાની ધમકી આપી દીધી. રાજપૂતી ખૂન ઉકળી ઉઠ્યું અને એ ત્યાંથી ઉભા થઇને નીકળી ગયા.

એ પછીના દિવસોમાં બ્રિજરાજસિંહને માહિતી મળી કે સાક્ષીઓને ફોડવાનું અને પુરાવા નબળા પાડવાનું કામ એમ.એલ.એ. અને એના મળતિયાઓએ શરૂ કર્યું અને બ્રિજરાજસિંહને લાગ્યું કે આરોપીઓને બેનીફીટ ઓફ ડાઉટ મળી જાય એ હદ સુધી પુરાવા નબળા પાડવા અને સાક્ષીઓને હોસ્ટાઈલ કરવાનું કામ થઇ રહ્યું છે. રાત્રે આંખોમાંથી ઊંઘ હરામ થઇ ગઈ હતી, ભોગ બનનાર એ તરૂણીનો ચહેરો સામે આવી રહ્યો હતો, એના માં-બાપનું રૂદન અને પોસ્ટમોર્ટમ રીપોર્ટ..... પી.એસ.આઈ. ગઢવીને ફોન કર્યો અને બહાર એક જગ્યાએ મળવા બોલાવ્યા, ગઢવીની માનસિક સ્થિતિનો પૂરો તાગ મેળવી લીધો.

બીજા દિવસે રિમાંડ પુરા થતા હતા અને આરોપીઓને કોર્ટમાં રજૂ કરવાના હતા. કુલ ચાર આરોપીઓ હતા. પોલીટીકલ પ્રેશર અને મીડિયામાં ચર્ચાયેલ કેસ હોઈ પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ અને પી.એસ.આઈ. ગઢવી બંને આરોપીઓની સાથે પોલીસવાનમાં બેઠા અને પોલીસવાન કોર્ટના રસ્તે આગળ વધી. નવા જ બનેલા ટી.પી. ના રોડ ઉપર કોઈ ખાસ અવર-જવર ન હતી.

થોડી વાર પછી પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહે કંટ્રોલરૂમમાં ફોન કર્યો અને પી.એસ.આઈ. ગઢવી ગંભીર રીતે ઘાયલ થયેલ છે અને પોતાને પણ ડાબા હાથે બાવળાના ભાગે ગોળી વાગી હોવાનું અને ચારે આરોપીઓ પોલીસ જાપ્તામાંથી ભગવા જતા પોલીસ ગોળીબારમાં મરણ ગયા હોવાનું જણાવી એમ્બ્યુલન્સ અને બીજી ટીમ મોકલવાનું જણાવ્યું.

ચારે આરોપીઓના પગમાં અને પીઠમાં કરોડરજ્જુ ના ભાગમાં ગોળી મારવામાં આવી હતી. પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહની સર્વિસ રિવોલ્વરની ૬ ગોળી વપરાઈ ગઈ હતી. વધારાની બે ગોળી બ્રિજરાજસિંહની પર્સનલ રિવોલ્વરમાંથી ફાયર કરવામાં આવી હતી. પી.એસ.આઈ. ગઢવીના ડાબા ખભાના ભાગે ગોળી વાગી હતી જે આરપાર થઇ ગઈ હતી. પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહના ડાબા હાથે બાવળાના ભાગે પોઈન્ટ બ્લેન્ક રેંજથી ગોળી વાગી હતી.

ચારે આરોપીઓની લાશના પંચનામા થયા. પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ અને પી.એસ.આઈ. ગઢવીને તાત્કાલીક સારવાર માટે હોસ્પિટલ મોકલવામાં આવ્યા.

મીડિયામાં મુદ્દો ચર્ચવા લાગ્યો. રાજકીય દબાણ પણ આવ્યું એટલે પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ પર ડીપાર્ટમેન્ટલ ઇન્ક્વાયરી બેસી અને ઇન્ક્વાયરી ના પતે ત્યાં સૂધી એમને સસ્પેન્ડ કરવામાં આવ્યા.

બ્રિજરાજસિંહ પોતાનું સ્ટેટમેન્ટ યાદ કરી રહ્યા હતા. “બપોરે લગભગ ૨.૩૦ વાગે મેં પી.એસ.આઈ. ગઢવીને આરોપીઓને કોર્ટમાં લઇ જવા તૈયારી કરવા સુચના આપી અને મારી સાથે આવવા જણાવ્યું. ચારે આરોપીઓને પોલીસવાનમાં બેસાડ્યા બાદ પી.એસ.આઈ. ગઢવીને બેસવા જણાવ્યું. એ પછી ડ્રાઈવર હકાભા રાઠોડ અને એમની સાથે કોન્સ્ટેબલ પ્રવીણસિંહ આગળ બેઠા. એ પછી હું પોલીસવાનમાં પાછળ, પી.એસ.આઈ. ગઢવીની બાજુમાં બેઠો અને દરવાજો અંદરથી બંધ કર્યો. ટી.પી.નો નવો રોડ ઓછી અવર-જવર વાળો હોઇ હકાભાએ એ રસ્તો લીધો. થોડે આગળ ગયા બાદ આરોપી નંબર ૧ એ પી.એસ.આઈ. ગઢવીની સર્વિસ રિવોલ્વર ખેંચી લીધી અને પી.એસ.આઈ. ગઢવી પર ફાયરીંગ કર્યું. અચાનક થયેલ ફાયરીંગથી હકાભાએ ગાડીને જોરથી બ્રેક મારી એટલે ગાડી આંચકો ખાઈને ઉભી રહી ગઈ. તક નો લાભ લઇ, આરોપીઓએ પોલીસવાનનો દરવાજો અંદરથી ખોલી કાઢ્યો અને મને બહાર ધક્કો મારી બહાર નીકળી ગયા. ચારે આરોપીઓના હાથમાં હાથકડી હતી. મેં એમને ઉભા રહેવા અને સરન્ડર કરવા જણાવતા આરોપી નંબર ૧ એ મારા પર ફાયરીંગ કર્યું. હું સહેજ ખસી ગયો અને મને ગોળી ડાબા હાથે બાવળાના ભાગ પર વાગી. ચારે આરોપીઓ ભાગી રહયા હતા એટલે એમને રોકવા મેં એમના પગ પર ફાયરીંગ કર્યું. આરોપી નંબર ૧ એ ફરી ફાયર કર્યું અને મેં જવાબી ફાયર કરેલ જેમાં આરોપી નંબર ૨ અને ૩ ને છાતીના ભાગે ગોળી વાગેલ. આરોપી નંબર ૧ એ ફરી મારા પર ફાયર કરેલ. મારી સર્વિસ રિવોલ્વરની તમામ બુલેટ ફાયર થઇ ગઈ હોવાથી મેં મારા જમણા પગના બૂટમાંથી મારી લાયસન્સ વળી પર્સનલ રિવોલ્વર કાઢી એમાંથી બે રાઉન્ડ ફાયર કરતા આરોપી નંબર ૪ ને ગળાના ભાગે અને આરોપી નંબર ૧ ને કપાળમાં બે આંખની વચ્ચે ઉપરના ભાગે ગોળી વાગેલ.”

એક સ્મિત બ્રિજરાજસિંહના મોઢા પર હાસ્ય આવી ગયું. મનમાં એક સંતોષ કે એક ગરીબ તરૂણીના ગુનેગારોને સજા આપી.

હકીકત માત્ર તમે અને ગઢવી જ જાણતા હતા. પોલીસવાનનો દરવાજો તમે બંધ જ નહતો કર્યો અને ગઢવીની સર્વિસ રિવોલ્વર ફુલ્લી લોડેડ ન હતી સ્ટંટ ઉભો કર્યો હતો અને સફળ પણ થયો હતો. પી.એસ.આઈ. ગઢવી પર અને પોતાની જાત પર ફાયરીંગ કરનાર તમે પોતે જ હતા અને એ પછી રિવોલ્વર આરોપી નંબર ૧ ને આપી હતી.

રહી વાત પોલીસ ઇન્ક્વાયરીની તો એનું પરિણામ તમે જાણતા જ હતા. ખાતાકીય તપાસ, પી.એસ.આઈ. ગઢવીની જુબાની, ડ્રાઈવર હકાભા અને કોન્સ્ટેબલ પ્રવીણસિંહનું સ્ટેટમેન્ટ અને તમારું નિવેદન. પી.એસ.આઈ. ગઢવીની સર્વિસ રિવોલ્વર પર આરોપી નંબર ૧ ના ફિંગર પ્રિન્ટ બધું જ મેચ થતું હોઇ પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ નિર્દોષ પુરવાર થાય છે.

નોકરી જોડાયા એ સમયે, તમારા પિતા દિલુભા ઝાલાએ કહેલ વાત યાદ આવી ગઈ, “બેટા, શાસ્ત્રમાં રાજપૂતને ગૌ બ્રાહ્મણ પ્રતિપાળ કહેવામાં આવ્યા છે. આ વર્દીનો ઉપયોગ પૈસા બનાવવામાં ના કરતા. કોઈ ગરીબ, લાચાર, અબળા, શોષિતને બચાવવામાં કરજો, પૈસા કમાવવા કરતા આશીર્વાદ કમાવવા એ વધુ યોગ્ય કહેવાય.”

બસ, મન શાંત થતા પડખું ફેરવી બ્રિજરાજસિંહ આરામથી સુઈ ગયા.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



પી.આઈ. બ્રિજરાજસિંહ ઝાલા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/ 

 

Saturday, December 25, 2021

મારી કેસ ડાયરી: કવિશ–મેઘાવી

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

“ચિંતન, આજે સાંજે થોડો વહેલો આવી જજે. કામ છે.” અજયભાઈએ ચિંતનને ફોન પર સુચના આપી અને ચિંતન એમની સુચનાને અનુસરીને સાંજે લગભગ ૪.૩૦ વાગે અજયભાઈની ચેમ્બરમાં એમની સામે બેઠો હતો. રૂટીન કામમાંથી ફ્રી થઇ રામજીને ઇન્ટરકોમ પર ચાર કોફી કોન્ફરન્સ રૂમ માં લાવવાનું સુચના આપી અને પંકિતને પણ કોન્ફરન્સ રૂમમાં આવવા જણાવ્યું. થોડી જ વારમાં અજયભાઈ, અભિજાત, ચિંતન અને પંક્તિ કોન્ફરન્સ રૂમમાં બેઠા હતા અને ગરમા ગરમ કોફીની સુંગધ વાતાવરણમાં ફેલાઈ રહી હતી.

કોફીનો એક સીપ લીધા બાદ અજયભાઈએ કહ્યું, “ચિંતન, તું અને પંક્તિ જોડે નીકળો અને ત્રણ વર્ષની આસપાસની બેબી માટે કોઈ સરસ એવી ગીફ્ટ લઇ આવો, જે એના અને એના પરિવારના કામમાં આવે. બજેટ ત્રણ હજાર સુધી કોઈ વાંધો નથી અને સાત વાગ્યા સુધીમાં પરત આવી જાવ પછી આપણે બધા જોડે જ જઈશું.” આટલી સુચના આપી અજયભાઈએ અભિજાતની સામે જોયું અને અભિજાતે ત્રણ હજાર પુરા ચિંતનના હાથમાં આપ્યા. કોફી પૂરી કરી સમય બગડ્યા વગર ચિંતન અને પંક્તિ બંને વિદાય થયા.

સાંજે લગભગ સાત વાગ્યાના સુમારે અજયભાઈની ગાડીમાં અજયભાઈ, અભિજાત, ચિંતન અને પંક્તિ શહેરના એક મધ્યમ વર્ગીય વિસ્તાર તરફ જઈ રહ્યા હતાં. આજે ગાડી અભિજાત ચલાવી રહ્યો હતો. અજયભાઈએ ગૂગલ મેપમાં એક સરનામું એન્ટર કર્યું અને એ મુજબ ગાડી એની નિર્ધારિત દિશામાં આગળ વધી રહી હતી. આશરે ૨૦ મિનીટની સફર બાદ શહેરના એક નિમ્ન મધ્યમ વિસ્તારના એક જૂના પુરાણા બાંધકામવાળી સોસાયટીની પાસે આવીને ગાડી ઉભી રહી અને અજયભાઈએ એક ફોન કર્યો અને થોડી જ વારમાં એક આશરે 28 થી ૩૦ વર્ષની વયનો યુવાન આવીને ગાડી પાસે ઉભો રહ્યો. અજયભાઈને અને પુરા સ્ટાફને ખુબ જ દિલથી આવકાર્યા. એ યુવાનની સાથે જ અજયભાઈ પુરા સ્ટાફ સાથે એની પાછળ પાછળ એક નાના પણ સુઘડ અને વ્યવસ્થિત ગોઠવેલ મકાનમાં દાખલ થયા.

“આવો સાહેબ, આ મારા મમ્મી, આ પપ્પા, આ મારી પત્ની મેઘાવી અને આ અમારી લાડકી દીકરી, પરી.” પોતાના સમગ્ર પરિવારનો ટૂંકમાં પરિચય આપ્યો. અજયભાઈએ પરીને એના જન્મદિવસની શુભકામના પાઠવી અને એના માટેની ગીફ્ટ એને આપી. માત્ર ચાને ન્યાય આપી અજયભાઈએ એમના સ્ટાફ સાથે વિદાય લીધી.

ગાડી પરત ઓફીસ તરફ ગતિ કરી રહી હતી અને અજયભાઈએ વાત શરૂ કરી. આપણે જેના ત્યાં જઈને આવ્યા એનું નામ કવિશ છે. મધ્યમ વર્ગીય પરિવારનો યુવાન. ઇવેન્ટ મેનેજમેન્ટ કંપનીમાં નોકરી કરે છે અને મને અમારા સમાજના એક જાહેર કાર્યક્રમમાં મળ્યો હતો. ખુબ જ ઉત્સાહી, એ દિવસે ઓછા સમયમાં ઘણી વાતો અમે કરી. એની એક ખાસ વાત મને ગમી ગઈ. એણે મને જણાવ્યું કે, “સાહેબ, મારો પહેલેથી જ નિર્ણય હતો કે હું લગ્ન કરીશ તો અનાથ કન્યા સાથે જ. કોઈ બાળક અનાથ તરીકે ઉછરે એમાં એ બાળકનો શું વાંક? વાંક તો સમાજનો જ ને કે જેની કેટલીક માન્યતા અગર તો સમાજના કેટલાક પશુવૃત્તિવાળા પુરુષોના કારણે સ્ત્રીએ પોતાના કાળજાના કટકાને ત્યજી દેવો પડે. તો આવા બાળકને સમાજમાં પરત લાવવા એમને સ્વીકારવા પડે અને આ કામ સમાજે જ કરવું પડે. મારા આ નિર્ણય અંગે મમ્મી-પપ્પાનો શરૂઆતમાં વિરોધ હતો. પણ હું મક્કમ રહ્યો. અલગ-અલગ અનાથ આશ્રમમાં તપાસ કરી અને મેઘાવી સાથે પરિચય થયો. બસ, એને મળ્યો અને લાગ્યું કે મારી તપાસ પૂર્ણ થઇ. પરિવારના સભ્યોને સમજાવી અમે સાદાઈથી લગ્ન કર્યા. થોડા જ સમયમાં મેઘાવીના વર્તન અને વ્યવહારથી મારા મમ્મી-પપ્પાનો એના પ્રત્યેનો અણગમો દૂર થઇ ગયો.”

બીજી પણ થોડી વાતો નીકળી. એણે જણાવ્યું કે, આજે એની દીકરી પરીનો ત્રીજો જન્મદિવસ છે. મને એને ઘરે આવવા ખુબ આગ્રહ કર્યો અને બીજી વાત એ જે ઇવેન્ટ કંપનીમાં કામ કરે છે એ કંપનીનો માલિક મારો મિત્ર, મેં કવિશની વાત એને કરી તો એણે મને કહ્યું, “અજયભાઈ, તમે એના ઘરે જઈ આવો, એ જ્યાં સુધી કંપનીમાં કામ કરશે ત્યાં સુધી એની દીકરી પરીનો અભ્યાસનો તમામ ખર્ચ ઇવેન્ટ કંપની ઉપાડશે.”

આવી ઘટનાઓથી માનવું પડે કે માણસોમાં હજુ માણસાઈ જીવી રહી છે.

ઓફીસ આવી જતા અજયભાઈ એ ગાડી ઉભી રાખી કહ્યું, “ચાલો, ઓફીસ આવી ગઈ. કાલે મળીએ. આવજો.”

“સાહેબ, ક્યારેક નાના ગણાતા માણસો પણ મોટા કામ કરી જાય છે. સલામ છે કવિશ અને એના જેવી સકારાત્મક વિચારધારા ધરાવતા વ્યક્તિઓને.”

 

આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી: કવિશ–મેઘાવી    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, December 18, 2021

અવિનાશ, આકાશ અને સુજય

"સુજલા, જલ્દી અમદાવાદ આવવા નિકળ. અવલો આપણને છોડીને ચાલ્યો ગયો છે."

સવારના પાંચ વાગ્યા હતા. વડોદરા શહેર હજુ પરેપુરૂં જાગ્રત થયું નહોતું. મોર્નિંગ વોક કરવાવાળા, લાફિંગ ક્લબ જનારા, દૂધવાળા અને છાપાવાળા ફેરિયાઓ સિવાયના નગરજનો પરોઢની મીઠી નીંદર માણી રહેલ હતા. એવા સમયે હરણી રોડ પરની એક સોસાયટીમાં મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો. અડધી આંખે કાંટાળા સાથે સુજય જોશીએ ફોન કરનારનું નામ જોયું. નામ વાંચ્યું "આકાશ". ફોન રિસીવ કર્યો અને સામેથી કોઈ પણ પ્રકારની ફોર્માલિટી વગર જાણે સીધો જ આદેશ આવ્યો.

"સુજલા, જલ્દી અમદાવાદ આવવા નિકળ. અવલો આપણને છોડીને ચાલ્યો ગયો છે."

"વ્હોટ? આકલા સવાર સવારમાં આવી મજાક શું કરે છે?"

" બે, ### હું મજાક નથી કરતો, બને એટલો જલ્દી આવવા નિકળ."

ફોન કટ થઇ ગયો અને સુજય જોશીની આંખોમાંથી ઊંઘ ગાયબ થઇ ગઈ. બાજુમાં સુતેલી પોતાની પત્ની સરલને ઉઠાડી ટૂંકમાં કહ્યું, "હું અમદાવાદ જઉં છું. અવિનાશ આપણને છોડીને ચાલ્યો ગયો."

સુજય જોશી વડોદરાની એક ખાનગી બેંકમાં ઉચ્ચ અધિકારી તરીકે ફરજ બજાવતા હતા. હજુ ગયા અઠવાડિયે જ વડોદરાની દાદા-કાકાની વાડીમાં પોતાની એકની એક દીકરીના લગ્નનો અવસર પૂર્ણ કર્યો હતો. લગ્નના બીજા દિવસે સાંજે કોલેજ જીવનના અંગત મિત્રો સુજય જોશી, રાકેશ ભટ્ટ, અવિનાશ જાની, આકાશ પટેલ અને હેમંત મેહતા વાતો કરતા બેઠા હતા. ઉંમરની દ્રષ્ટિએ બધા પંચાવન પાર કરી ચૂકેલ હતા પણ વાતો જાણે કે કોલેજના લબરમૂછિયા છોકરાઓ બેઠા હોય એ રીતે થતી હતી. સુજલા, રાકલા, અવલા, આકલા અને હેમલાનું જ સંબોધન થતું હતું. નામની પાછળ "ભાઈ" તો દૂર પૂરું નામ લઈને પણ કોઈ કોઈને બોલાવતું ન હતું અને કોઈને એ વાતનું ખોટું પણ લાગતું ન હતું.

સુજય જોશીએ ફટાફટ પ્રાથિમિક ક્રિયાઓ પતાવી, ઓફિસમાં રજાનો મેઈલ કરી, અમદાવાદ તરફ ગાડી હંકારી. એક્સપ્રેસ હાઇવે પર ગાડી આગળ વધી રહી હતી અને સુજય જોશી પોતાની કોલેજ લાઈફમાં જઈ ચડ્યા.

અમદાવાદના હાર્દ સમા લાલદરવાજા વિસ્તારમાં આવેલી કોલેજ. ગુજરાતી અને અંગ્રેજી બંને માધ્યમમાં કોમર્સના વર્ગો ચાલતા હતા. કોલેજનો પહેલો દિવસ અને એ દિવસે જ મુલાકાત થઇ આકાશ પટેલ અને અવિનાશ જાની સાથે. એ દિવસે સુજય જોશી, અવિનાશ જાની અને આકાશ પટેલે ભેગા થઇ કોલેજની બહાર કિટલીએ પહેલી વખત ચા પાર્ટી થઇ અને એક મિત્રતાનો નાતો બંધાઈ ગયો. એ પછી અવિનાશના બીજા બે મિત્રો રાકેશ ભટ્ટ અને હેમંત મેહતાનો પરિચય સુજય જોશી અને આકાશ પટેલ સાથે થયો. સમય પસાર થતો ગયો અને પાંચે મિત્રો વચ્ચે મિત્રતાનો રંગ ગાઢ થતો ગયો. કોલેજ પૂરી થઇ અને સૌ પોતપોતાના જીવનમાં ગોઠવાઈ ગયા. સૌથી પહેલા અવિનાશના લગ્ન થયા, પણ એ લગ્નજીવન લાબું ન ટક્યું.

નડિયાદનો એક્ઝિસ્ટ ક્રોસ કરીને ગાડી અમદાવાદ તરફ આગળ વધી અને સુજય એના ફ્લેશબેકમાં આગળ વધ્યો. અવિનાશે એના દરેક મિત્રોના લગ્નને મનભરીને માણ્યા હતા. માત્ર લગ્ન જ નહીં મિત્રોના ઘરના તમામ સારા-નરસા પ્રસંગોમાં અવિનાશ હાજર હોય જ અને જાણે પોતાના ઘરનો અવસર હોય એ રીતે કામમાં લાગેલો હોય. આંતરિક રીતે એકલવાયું જીવન જીવતા અવિનાશની વાતો એના તમામ મિત્રો આદર સહિત ધ્યાનથી સાંભળતા. અવિનાશ અને આકાશે ભાગીદારીમાં ધંધો શરુ કર્યો અને એમાં સફળ પણ થયા. એ જ રીતે રાકેશ અને હેમંતે પણ ભાગીદારીમાં ધાંધો શરૂ કર્યો હતો અને એમની લાઈફ પણ સેટ થઇ ગઈ હતી. અવિનાશ સિવાય દરેકના સંસાર માળાના બગીચામાં બાળકોના પુષ્પો ખીલ્યા. સુજય જોશી નોકરીને કારણે વડોદરા સેટ થયા અને બાકીના ચાર મિત્રો અમદાવાદમાં.

એક્સપ્રેસ હાઇવે પૂરો થયો અને સુજયે એની ગાડી નવરંગપુરા તરફ વાળી. અમદાવાદ જે ક્યારેય સૂતું નથી, અનેક વખત તૂટેલું અને ફરીથી પહેલા કરતાં પણ વધુ સારી રીતે વસેલું શહેર. સવારના સાડા સાત-આઠનો સમય હશે. ટ્રાફિક સામાન્ય હતો, પણ ખોટી ઉતાવળ કરાય એમ ન હતું. નવરંગપુરાના એક એપાર્ટમેન્ટ પાસે સુજયે ગાડી થોભાવી. અવિનાશના કુટુંબીઓ, મિત્રોની ભીડ જામેલી હતી. રાકેશ ભટ્ટ, આકાશ પટેલ અને હેમંત મેહતા ત્યાં જ હતા. ક્યારેય કોઈએ વિચાર્યું ન હતું કે અવિનાશ આટલી જલ્દી ચાલ્યો જશે. ધીમા પગલે સુજય અવિનાશના ફ્લેટમાં દાખલ થયા. ડ્રોઈંગ રૂમમાં નીચે ફર્શ પર અવિનાશનો પાર્થીવ દેહ મુકેલ હતો. એ જ શાંત ચહેરો. એવુ લાગતું હતું કે જાણે એ શાંતિથી સૂતો જ છે. સજળ આંખે અવિનાશના પાર્થીવ દેહને નિહાળી એને પુષ્પાંજલિ અર્પી પ્રદક્ષિણા કરી બહાર આવ્યા. આકાશે ધીમેથી કીધું, "એટેક આવ્યો. ગઈકાલ રાત્રે હું અને અવલો લગભગ અગિયાર વાગે છુટા પડ્યા હતા. ત્યાં સુધી બધું બરાબર હતું. આજે સવારે વહેલા મારે અને અવલાને બહાર જવાનું હતું. એના ઘરની એક ચાવી કાયમ મારી પાસે રહેતી. સવારે 4.00 વાગે હું એના ઘરે આવ્યો બેલ મારી પણ કોઈ જવાબ ના આવ્યો એટલે મને લાગ્યું કે એ પૂજા કરવા બેઠો હશે એટલે મેં ચાવીથી દરવાજો ખોલ્યો. લાઈટ બંધ હતી એટલે એવું લાગ્યું કે કદાચ હજુ ઉઠ્યો નહિ હોય. એના રૂમમાં જઈને એને ઉઠાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ એ ચાલી ગયો હતો." મેં ડોક્ટરને બોલાવી કનફર્મ કરી એના પરિવારને અને બીજા બધાને જાણ કરી.

સમય થતા અંતિમયાત્રા શરૂ થઇ અને અવિનાશને એના ચારેય અંગત મિત્રોએ કાંધ આપી. અવિનાશનો પાર્થીવ દેહ પંચમહાભૂતમાં વિલીન થયો. ચારેય મિત્રો અવિનાશને યાદ કરી રડી રહ્યા હતા. થોડાક સ્વસ્થ થયા પછી અવિનાશને યાદ કરીને સ્મશાનની બહાર અવિનાશની યાદો તાજી કરી.

"અવલો સાચું જ કહેતો હતો" આકાશ બોલ્યો. એ કાયમ કેહતો હતો કે, "ઉડાવો જેટલી મજાક ઉડાવવી હોય એટલી. પણ યાદ રાખો, તમે બધા એક દિવસ રડશો જયારે હું ઓચિંતો જતો રહીશ. હું સૌથી પહેલો જઈશ." અને આપણે કાયમ એની વાતને મજાકમાં લેતા હતા. સુજયે એની દીકરીના લગ્નના બીજા દિવસની સાંજ યાદ કરી, "એ સાંજે જ અવલો કહેતો હતો, સુજલા આપણા બધામાં તારે જ એક દીકરી છે, એના લગ્ન થઇ ગયા હવે હું ફ્રી. બસ જીવનમાં હવે કંઈ બાકી નથી. આપણે ભેગી પીધેલી આજની આ ચા છેલ્લી ચા છે." યાદ છે, અને આપણે બધા એની એ વાત પર હસતા હતા અને એને ગાળો આપીને કીધું હતું બેસ છાનોમાનો."

"હા, પણ આપણને શું ખબર એ સાચું કહી રહ્યો છે."

રાકેશ અને હેમંતના ગયા પછી સુજયે આકાશને પૂછ્યું, "અવનીબેનને જાણ કરી?"

"હા, મેસેજ કર્યો હતો. અવલાની ઈચ્છા મુજબ આ મકાન એને આપી દેવાનું છે. અવલો વીલ કરીને ગયો છે અને એ વીલ મારી પાસે છે."

"કેવું કહેવાય નહીં !?! અવલો આખી જિંદગી એના પરિવાર અને મિત્રો માટે જીવ્યો. એના દોસ્તારો અને પરિવારને એ બહુ જ ચાહતો હતો. પણ સહુથી વધુ એ એની માનેલી બહેન અને એના બાળપણની દોસ્ત અવનીને ચાહતો હતો. અવલાની ઈચ્છા હતી કે એની બહેનનું અમદાવાદમાં મકાન થાય અને અવનિબેનના પરિવારવાળા સૌથી વધુ નફરત અવલાને કરતા હતા."

"હમ્મ, તું ફ્રી હોય તો સાંજે અવનિબેનના ઘરે જોડે જઈએ."

"હા, જરૂર"

"ખરેખર, અવિનાશ જિંદગી જીવી ગયો. મિત્રો માટે, પરિવાર માટે, એની માનેલી બહેન માટે. આવો માણસ ફરી નહીં આવે. એનું અંગત દુઃખ માત્ર એના પૂરતું જ રાખીને એ બધાને હસાવી ગયો અને કોઈને પણ હેરાન કર્યા વગર ચુપચાપ ચાલ્યો ગયો."

બરાબર એ જ સમયે સુજયની ગાડીમાં ફિલ્મ શોલેનું ગીત ગુંજી ઉઠ્યું, "તુને યે ક્યા કિયા, બેવફા દોસ્ત મેરે તોડી દોસ્તી...."

અવિનાશ-અવલાની યાદ આવી જતા ફરી સુજય અને આકાશની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા...... 


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



અવિનાશ, આકાશ અને સુજય    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, December 4, 2021

શેરો શાયરી - 04-12-2021


દિલ કે દર્દ કો દિમાગ સે ના પરખો,

ઘાવ ગહેરે હે યું ઉપરસે ના પરખો,
અલ્ફાઝ નહિ હે બયાં કારનેકો,
હાલ એ દિલ કો મુસ્કુરાહટોંસે ના પરખો


************************************************************


દિલ કે જઝબાત લફઝોમે બયાં નહિ હોતે,
લાખ જતાના ચાહે પર અલ્ફાઝ જુબાં તક નહિ આતે,
હાલ એ દિલ મોહતાઝ નહિ હોતા લફઝોકા,
નજર એ દોસ્ત કાફી હે હાલ એ દિલ જાનને કે લિયે  .


************************************************************


દુઆને દવાસે બહેતર કામ કર દિયા,
કુછ જ્યાદા પઢે  લોગોને કહા, "હકીમને કમાલ કર દિયા."


************************************************************


વો જમાનેકો  ગુજરે જમાના હો ગયા,
કલકા  અખબાર આજ પુરાના  હો ગયા,
આપને દિલ સે યાદ કિયા શુક્રિયા આપકા,
આપકી યાદ હમારા નજરાના હો ગયા.


************************************************************


બયાં કરનેકો, કલકી મુલાકાત અલ્ફાઝ નહિ મિલતે,
અભીભી મહસૂસ કર રહા હું તેરી ગર્મ સાંસો કો,
સોચ રહા હું યે  મોકા ફિર જલ્દી મિલે  ....


************************************************************

એહસાસ સિનેમે અબભી બરકરાર હે,
એસા લગતા હે તું યહી કહીં આસપાસ હે,
મેહસૂસ કર રહા હું તેરી ગર્મ સાંસે
તેરી આગોશ કા અસર અબભી બરકરાર હે.


************************************************************

ખુદ કો ના પરખ તું અપને નજરીયે સે,
જમાના બેઠા હે નાપને કે લિયે,
કિસીકે લિયે અચ્છા તો કિસીકે લિયે બુરા હે તું,
પર યકીન કર તું ઉસ ખુદાકા બનાયા નાયબ નગીના હૈ  તું.


************************************************************


ચહેરે કી મુસ્કુરાહટ કે પીછે કે ગમ જાન લે,
આંખોકે કોને નર્મ હોને કી વજહ જાન લે,
દિલ કે દર્દકો બીના બોલે જાન લે,
સચ્ચા દોસ્ત વહી જો દોસ્ત કી હર ખામોશી જાન લે.


************************************************************


તેરે સીનેસે લિપટકર ફિર સોના ચાહતા હું,
માં મેં ફિરસે બચ્ચા બનના ચાહતા હું.

Saturday, November 27, 2021

મારી કેસ ડાયરી : લીલા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

“સાયેબ, નમસ્તે, મારું નોમ લીલા, તમે જ બોલો મારામાં શું ખામી છે? એ જ ને કે મારી બોલી અને વાત કરવાની રીત ગોમડાની સે.”

અજયભાઈની ઓફીસમાં ઘણી વખત સાવ અણધારી ઘટનાઓ બનતી હોય છે એમાં કોઈ નવાઈની વાત નથી. આવી જ એક ઘટના અજયભાઈની ઓફિસમાં ભજવાઈ રહી હતી. અજયભાઈ ક્લાયન્ટ કન્સલ્ટેશનમાં વ્યસ્ત હતા, અભિજાત આવતીકાલની કેસ ફાઈલો ગોઠવવામાં વ્યસ્ત હતો અને ચિંતન અજયભાઈની જ ચેમ્બરમાં સામેના સોફામાં બેસીને એની રોજીંદી કામગીરી કરી રહ્યો હતો.

નક્કી કરેલ સમયે એક આશરે ૩૦-૩૫ વર્ષનું ઉમરની સ્ત્રી અજયભાઈની ચેમ્બરમાં દાખલ થઇ અને એણે એની વાત અજયભાઈને કહેવાની શરૂઆત કરી અને ચિંતને એની સામે રજૂ થનાર એક નવી જ કહાની સંભાળવાની માનસિક તૈયારી કરી.

“સાયેબ, મુ મૂળ ઉત્તર ગુજરાતની એ તો મારી બોલી પરથી કોઈને પણ ખબર પડી જ જાય, ગોમડાની નેહારમાં દહમાં (૧૦) ધોરણ હુંધી ભણી અને પછે ભણવાનું સોડી દીધું. મારા બાપાએ અમારા હમાજના રીવાજ મુજબ મુ નેની (નાની) હતી તયે જ મારું હગપણ નક્કી કરી નાખ્યું હતું, આ મારા રાજ્યાના બાપા વેરે. હવે મારા હહરા ગોંધીનગરમાં રહે અને સરકારી અધિકારી એટલે એમને આ મારા રાજ્યાના બાપને સારી પેઠ ભણાવ્યા અને એમને પણ સરકારી અધિકારી બનાયા. પણ ઇ પહેલા તો મારા અને એમના લગન થઇ જ્યાતા. લગન ચેડે (પછી) મુ ગોંધીનગર આવી. શરૂ-શરૂમાં તો મારા હાહુ-હહરા (સાસુ-સસરા) ભેળા હતા એટલે બહુ માથાકૂટ નતી થાતી. પણ આ રાજ્યો હાત (સાત) વરહનો થયો અને મારા હાહુ (સાસુ) ધામમાં જ્યા પછે ધેમેધેમે ઇયોનો સ્વભાવ બગાડવા મોંડયો. રાતે મોડા આવવું, ખોટું બોલી રાત-વરત બહાર રહેવું. સરકારી અધિકારી એટલે મુ હમજુ કે સરકારી કામ હશે તો વહેલા મોડું થાય, પણ આ તો સરકારી ગાડીનો ડાઈવર મારા પિયરનો આયો તે મને ખબર પડી કે એમને તો એમની કોક હગલી ગમી જઈ છ. મીએ મારા હહરાને કીધું કે એમને કોક સમજાવો આ સારું ના લાગે પણ મારા હહરાનું પણ એમને ના હોંભળ્યું અને મનમાની કરતા જ્યા. સાયેબ, મીએ એમનું ઘર સાચવ્યું, શહેરમાં આવી આ ગેસને ઘંટી ને એવું બધું વાપરતા શીખી, મુ બહુ ભણી નથી પણ મારા રાજ્યાને ટ્યુશન લેવા મુકવાનું લેશન કરે ઇ જોવાનું, જાત જાતની રસોઈ બનાવવી, ઘરના કામ, બધું કર્યું. એમના સગા વહાલા બધાને સાચવ્યા અને બધા પ્રસંગો પણ સાચી આલ્યા. બસ એક આ મારી બોલી ના સુધારી શકી. પણ એમા એમણે મારી જોડે દગો કરવાનો?”

એક શ્વાસે ગામઠી શૈલીમાં પોતાની વીતક રજૂ કરી. વાત તો સાવ સાચી હતી. શરીર પરથી ઉમરનો અણસાર સરળતાથી આવે એવો નહતો. શૃંગાર રસના લેખકો અને કવિઓ તેમની વાર્તા અને કવિતામાં વર્ણવે છે એવું દેહ લાલિત્ય. વાતચીત પરથી જણાઈ આવતો સરળ અને સીધી વાત કરવાનો સ્વભાવ. અજયભાઈએ સાહજિક પૂછ્યું, “બેન શું નામ છે આ રાજુના પપ્પાનું?”

“સાયેબ, આ રાજ્યાને પૂછી લો. અમારામાં ધણીનું નોમ ના બોલાય. એ સચિવાલયમાં નોકરી કરે છે કોંક પહેલા દરજ્જાના સાયેબ છે (ક્લાસ વન). મારે હવે એમની સામે ખાધાખોરાકીનો કેસ મેલવો છે.”

“રાજુ, તારું આખું નામ બોલતો.” અજયભાઈએ લીલાની જોડે આવેલ આશરે ૧૪-૧૫ વર્ષની ઉમરના છોકરાને પૂછ્યું.

“ઠાકોર રાજેશ ........” રાજેશે જવાબ આપ્યો.

રાજેશના પિતાનું નામ સાંભળી અજયભાઈ અને અભિજાત બંને આશ્ચર્યમાં મુકાઈ ગયા.

“એક કામ કરો બહેન, હાલ તમે તમારું સરનામું લખવી દો અને ફોન નંબર આપો. હું કેસ તૈયાર કરી તમને બોલાવી લઈશ."

“મેરબાની, સાયેબ.” કહી એમણે વિદાય લીધી.

સી.સી.ટી.વી.માં જોઈને અજયભાઈએ કન્ફર્મ કર્યું કે લીલાબેન ઓફીસ પ્રીમાઈસીસની બહાર નીકળી ગયા અને લીફ્ટમાં દાખલ થઇ ગયા. પછી અભિજાત સામે જોયું.

“આ તો બહુ મોટું નામ નીકળ્યું.” અભિજાત બોલ્યો.

“હા. પણ, આમાં કેસ ના કરાય અને સાહેબને મળીને એમને સમજાવવા પડે. એવું પણ બને કે આ બહેન કહે છે એવું કશું વાંધા જનક ના પણ હોય.”

“સાહેબ, આ ઠાકોર સાહેબ કોણ છે, જેમને તમે મળવાનું અને સમજાવવાનું કહ્યું તે?” પોતાની ઉત્સુકતા દબાવી રાખવામાં કાયમ નિષ્ફળ રહેલ ચિંતને એના સ્વભાવગત પૂછ્યું.

“આ જે નામ કીધું એ સરકારી ખાતાના સચિવ કક્ષાના અધિકારી છે. મને અને અભિજાત બંનેને સારી રીતે ઓળખે છે અને ખાસ વાત એ કે એમની છાપ એક ઈમાનદાર અને પ્રમાણિક અધિકારીની છે. આ કેસમાં બે શક્યતા હોય. એક તો આ બહેનની વાત સાચી હોઈ શકે અને બીજી એમના કાન ભંભેરવામાં આવ્યા હોય. પણ, આપણે સાહેબને મળી વાત કરવી પડે. આટલા મોટા અધિકારી વિરુદ્ધ સીધી આવી ફરિયાદ દાખલ ના કરાય. બીજું કે આ બહેન આજે પહેલી વખત મળવા આવ્યા, પણ એમની વાત કરવાની પદ્ધતિ મને શંકા ઉપજાવે છે અને નક્કર પુરાવા વગર કોઈની પ્રતિષ્ઠાને નુકશાન થાય એવું કાર્ય ના કરાય.” અજયભાઈએ એમની વ્યવહારિક કુશળતાનો પરિચય આપતા જણાવ્યું.

ચિંતનનો મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો અને ચિંતને વાત કરી અજયભાઈની રજા લીધી.

 

આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : લીલા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, November 20, 2021

મારી કેસ ડાયરી : અશફાક-જીનલ

 પ્રિય વાંચકમિત્રો,



રાબેતામુજાબની એક બોઝિલ સાંજે ચિંતને એડવોકેટ અજયભાઈની ઓફિસમાં પ્રવેશ કર્યો. કાયમ હસતી રહેતી પંક્તિને એણે થોડી ઉદાસ જોઈ પૂછ્યું, “શું વાત છે? આજે ગુલાબ કેમ કરમાયેલું છે?” “કઈ નહીં, સાહેબ તમારી જ રાહ જોઈ રહ્યા છે.” પંક્તિએ ટૂંકમાં જ પતાવ્યું.

ચિંતનને અણસાર આવી ગયો કે આજે ઓફિસનું વાતાવરણ સહેજ તંગ છે અને કંઈક એવી ઘટના બની છે કે અજયભાઈ કે અભિજાત કોઈ મૂડમાં નથી.

“આવું સાહેબ?” સહેજ ગંભીર બની ચિંતને અજયભાઈની ચેમ્બરનો ગ્લાસ ડોર ખોલતા પૂછ્યું.

“આવ” એક ટૂંકો પ્રત્યુત્તર અને અજયભાઈએ ઇન્ટરકોમ પર રામજીને ૩ કોફીની સુચના આપી.

અજયભાઈના સ્વભાવથી પરિચિત ચિંતન જાણતો હતો કે અજયભાઈ સામેથી જ વાત શરૂ કરશે.

થોડી વારમાં કોફી આવી ગઈ. કેપેચીનો કોફીની અરોમા ચેમ્બરમાં ફેલાઈ ગઈ. કોફીની એક ચૂસકી ભરી અજયભાઈએ એમની ચેરના હેડ રેસ્ટ પર માથું ટેકવી ઉપર છત સામે નજર કરી. પી.ઓ.પી. કરેલ છતમાંથી થ્રી લેયર ઝુમ્મર અને એલ.ઇ.ડી. લાઈટ ઓફીસની શોભા વધારી રહ્યા હતા અને સાથે સાથે અજયભાઈની પ્રતિષ્ઠાનો પરિચય પણ આપી રહ્યા હતા.

થોડી વાર પછી કોફીનો બીજો એક ઘૂંટ ભરી અજયભાઈ બોલ્યા, “આ મોબાઈલ અને ઇન્ટરનેટના યુગમાં નવી પેઢીને ખબર નહીં ક્યારે સમજણ આવશે.”

કોઈપણ પ્રકારની પૂર્વભૂમિકા વગર બોલાયેલ આ શબ્દો પાછળ કોઈ ગંભીર વાત છે એનું અનુમાન ચિંતનને આવી ગયું.

“આજની જ વાત છે, હમણાં થોડી વાર પહેલા જ આખો કોન્ફરન્સ રૂમ ભરેલો હતો. ઓફિસમાંથી વિદાય લેનાર એ આધેડ દંપતિની આજીજી કરતી રડતી આંખો, એમની મનોવ્યથા કદાચ ક્યારેય નહીં ભૂલાય. આપણા જ શહેરના કર્મકાંડી બ્રાહ્મણ પિતા હરસુખભાઈ એમના પત્ની સાથે આવેલ. હરસુખભાઈનો પરિચય એટલો કે કર્મકાંડના વિદ્વાન અને એમના પર માતા સરસ્વતીની કૃપા અને એના પરિણામ સ્વરૂપ માતા લક્ષ્મીની પણ કૃપા. જીનલ એમની એકની એક દિકરી. પૂરા લાડકોડથી ઉછરેલી. હરસુખભાઈ અને એમના પત્ની બંનેએ જીનલને પુરા ધાર્મિક સંસ્કાર આપ્યા. દિકરી કોલેજમાં આવી અને હજુ ત્રણ મહિના પહેલાં જ અઢાર વર્ષ પૂરા કર્યા. હરસુખભાઈએ જીનલને નવું એકટીવા ગીફ્ટ આપ્યું. આજે હરસુખભાઈ અને એમના પત્ની ઓફીસ આવ્યા હતા, સાથે એક કવર હતું. એમાં જીનલના લગ્નનું સર્ટીફીકેટ હતું, કોઈ અશફાક નામના વિધર્મી છોકરા સાથે. કાયદાએ આપેલી સ્વતંત્રતાનો ભોગ બનનાર, લવ જેહાદનો શિકાર બનનાર એક દિકરીના લાચાર માતા-પિતા આજે ઓફિસમાં ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહ્યા હતા અને મારી પાસે એમને આશ્વાસન આપવાના શબ્દો પણ નહતા. અશફાક અને જીનલના લગ્નના સર્ટીફીકેટની સાથે એક પત્ર પણ હતો જીનલનો જેમાં લખ્યું હતું કે એ એની મરજીથી અશફાક સાથે લગ્ન કરી રહી છે. જે કચેરીમાંથી સર્ટીફીકેટ આપવામાં આવેલ એ કચેરીમાંથી અનઓફિસીયલી બંનેના લગ્નનું આવેદન ફોર્મ અને પુરાવાની નકલ મંગાવી. અશફાકની ઉંમર ૩૮ વર્ષ છે. જીનલની ઉંમર કરતા બમણીથી પણ વધુ. એક સામાન્ય બુદ્ધિ વાળો માણસ પણ સમજી શકે કે આમાં પ્રેમ હોઈ જ ના શકે. આ દેખીતી રીતે જ લવ જેહાદ હતી અને કાયદાની પ્રક્રિયાનો ગણતરી પૂર્વકનો ઉપયોગ.

આપણે, હાઈકોર્ટમાં હેબિયસ કોર્પસની અરજી કરીશું એવી બાંહેધરી આપીને વિદાય કર્યા. પણ પરિણામ મને ખબર જ છે કે પ્રેમમાં અંધ બનેલ જીનલ એના જન્મદાતાના ત્યાં હાલ તો જવાની ના જ પાડશે અને થોડા વર્ષો પછી જયારે પ્રેમનો ઉભરો શમી જશે અને કડવી વાસ્તવિકતા સામે આવશે ત્યારે આંખોમાંથી લોહીના આંસુ પડશે. પણ હાલ તો આપણે કશું જ કરી શકીએ એમ નથી.

કાશ, કાયદામાં એવો કોઈ સુધારો આવે કે લગ્ન માટે માતા-પિતાની હાજરી અને સાક્ષી ફરજીયાત બને તો કદાચ આવી કંઈક કેટલીયે દિકરીઓ લવ જેહાદનો શિકાર બનતી અટકે.” કોફી પૂરી થઇ ગઈ હતી અને વાત પણ. ચિંતન પણ ચિંતામાં હતો અને એનો પણ મૂડ ખરાબ થઇ ગયો હતો.

આજે પહેલી વખત અજયભાઈની ઓફિસમાં ગમગીનીનું વાતાવરણ હતું.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : અશફાક-જીનલ    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/