Saturday, August 1, 2020

યાદોની રમત

આ વરસાદ તો માત્ર શહેર ભીંજવે છે,
એમની યાદો તો જીવનની લાગણીઓ ભીંજવે છે,

આ વરસાદ તો  થોડી ક્ષણો બાદ અટકી જશે,
પણ એમની યાદ તો લાગણીઓને અડકી જશે,

આ વરસાદ પડવાથી નદી અને તળાવ સમય જતા છલકાય જાય છે,
પણ એમની સહેજ યાદથી આંખ અને લાગણીઓ તુરંત છલકાય જાય છે,

આમ તો વરસાદ ક્યારેક રમત રમી જાય છે,
ને એમની યાદો કાયમ લાગણીઓની રમત રમી જાય છે,

એક(વરસાદ) એકા-એક આવીને ચાલી જાય છે,
ને બીજી(યાદો)  કાયમ સાથે રહી જાય છે,

એ વરસાદ તને પણ ક્યાં ખબર છે,
કે તારી ને આ યાદોની રમતમાં "ગૌરવ" ભીંજાઈ જાય છે.


ગૌરવ શુક્લ


Creative Commons License



Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.

Saturday, July 25, 2020

મારી કેસ ડાયરી : અનન્યા-પ્રજ્ઞેશ

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

મારી કેસ ડાયરી શ્રેણીના મુખ્ય પાત્રોનો પરિચય મેળવવા માટે નીચેની લિંક ઉપર ક્લિક કરશો.



********************************************************************************************


“હેલ્લો, ચિંતન સર, પંકિત હિયર, આજે સાંજે ઓફીસ આવવાનું ફાવશે? સરે આપને અનુકુળતા હોય તો આવવાનું કહ્યું છે.”

“હાય,પંકિત, સાહેબ લોકો યાદ કરે એટલે અમારા જેવાએ તો આવી જ જવાનું હોય અને એમાં પણ તારો ફોન આવે એટલે ના પાડવાનો તો કોઈ જ ચાન્સ નથી. હું સાંજે લગભગ ૬.૦૦ વાગ્યાની આસપાસ આવીશ. બાય”

ચિંતન સાંજે ૫.૪૫ વાગે એડવોકેટ અજય પટેલની ઓફિસમાં પહોંચી ગયો અને પંક્તિએ એની પેટન્ટ સ્માઈલથી એનું સ્વાગત કર્યું અને જણાવ્યું, “સાહેબ, એક મીટીંગ છે, થોડી વાર બેસો.”

“સરસ, આજે તારી સાથે બેસવા મળશે. એક વાત કહું, તું નસીબદાર છે કે આવા સાહેબો જોડેથી રોજ તને કંઈક શીખવા-જાણવા મળે છે.”

જવાબમાં પંક્તિએ એક સ્મિત આપ્યું અને ચિંતને વેઇટીંગ એરિયામાં બેઠક લીધી. આશરે ૨૦ મિનીટ પછી ઇન્ટરકોમ પર રીંગ વાગી. પંક્તિએ ફોન ઉપાડી ચિંતન સામે જોયું. ચિંતન, ચેમ્બરમાં જવા ઉપડ્યો.

“કેમ છો સાહેબ, અંદર આવું?” ચેમ્બરનો ગ્લાસ ડોર ખોલતા ચિંતને પૂછ્યું.

“આવ, બેસ. શું નાસ્તો કરીશ? દાળવડા ચાલશે?” અજય પટેલે આવકાર આપ્યો અને પૂછ્યું.

“અરે સાહેબ, એની કઈ જરૂર નથી, બાકી તમે જે મંગાવો એ. પણ, એક વાત સ્યોર કે આજે કોઈ ખાસ વાત તમે કહેવાના છો.”

અજય પટેલે ઇન્ટરકોમ પર ૩ કોફી અને દાળવડા લાવવાની સુચના આપી ચિંતન સામે જોઇને સ્માઈલ આપ્યું અને વાતની શરૂઆત કરી.

જીંદગી પણ એક અજીબ રીતે પસાર થાય છે. વર્તમાન એ ભૂતકાળનું પ્રતિબિંબ છે અને ભવિષ્યનું અંકુર. તારા માટે એ સ્ત્રીનું નામ અનન્યા. અભ્યાસમાં તેજસ્વી અને આર્થિક રીતે નબળા બ્રાહ્મણ પરિવારની દીકરી. પપ્પા રીક્ષા ડ્રાઈવર, ભાડાનું મકાન અને ત્રણ બહેનો મા અને બાપ એમ કુલ પાંચ વ્યક્તિનો પરિવાર, એમાં પણ એની મમ્મીને દમની બીમારી. એક સાંધો ત્યાં તેર તૂટે એવી પરિસ્થિતિ. અનન્યાએ એની મહેનતથી સ્કોલરશીપ મેળવી એમ.એ. સાયકોલોજીનો અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યો. દીકરીઓને મોટી થતા વાર નથી લગતી અને નબળી આર્થિક પરિસ્થિતિ વાળા બાપની પોતાની પણ કેટલીક મજબૂરી હોય છે. સમાજના એક આગેવાને એક છોકરો બતાવ્યો અને અનન્યાના પિતાએ એની સાથે અનન્યાના લગ્નનું નક્કી કરી નાખ્યું. છોકરો માત્ર ૧૦ પાસ અને ગાંધીનગરના એક ગામડામાં ગેરેજ ચલાવે, નામ એનું પ્રજ્ઞેશ. સમૂહ લગ્નમાં લગ્ન થઇ ગયા અને બાપે પોતાની પાસેની આશીર્વાદની તમામ દોલત આપી કન્યા વિદાય કરી. વ્યક્તિના વ્યક્તિત્વમાં અભ્યાસનો પ્રભાવ પડે જ છે. લગ્નના થોડાક જ સમય બાદ બંને વચ્ચે મતભેદો શરૂ થઇ ગયા. સમય સાથે ખબર પણ પડી કે પ્રજ્ઞેશને પેટ્રોલનું વ્યસન છે અને એકદમ શંકાશીલ સ્વભાવ ધરાવે છે. અનન્યા ને શાકવાળા જોડે કે દૂધવાળા જોડે વાત કરતા જુએ કે સંભાળે એ દિવસે પ્રજ્ઞેશ અનન્યાને ખુબ જ મારે અને પ્રજ્ઞેશના ઘરના જાણે કોઈ ફિલ્મ જોતા હોય એમ ચુપચાપ બેસી રહે. પોતાના પિતાની પરિસ્થિતિ જાણતી અનન્યા સહન કરી લેતી. સમય પસાર થયો અને અનન્યાએ એક દીકરીને જન્મ આપ્યો. પ્રથમ સુવાવડ પિયરમાં હોય એથી દવાખાનાનો તમામ ખર્ચ અનન્યાના પિતાએ ઉપાડ્યો પણ, દીકરી જન્મી એ વાત જાણ્યા પછી પ્રજ્ઞેશ અને એના પરિવારના લોકોના અનન્યા પ્રત્યેના અમાનવીય વર્તનમાં વધારો થયો.

સાત મહીને જયારે અનન્યાના પિતાએ ખુબ વિનંતી કરી ત્યારે અનન્યાને એની દીકરી સાથે પ્રજ્ઞેશે પોતાના ઘરે તેડાવી. એ દીકરી ત્રણ વર્ષની થઇ એટલે અનન્યાએ પ્રજ્ઞેશને ગાંધીનગર રહેવા જવા જણાવ્યું અને સાથે સાથે પોતે પણ નોકરી કરી બંને ભેગા થઇ દીકરીને ખુબ ભણાવશે એવું નક્કી કર્યું. બંધ ઘડિયાળ પણ ચોવીસ કલાકમાં બે વખત સાચો સમય બતાવે છે. એ દિવસે પણ કંઈક ચમત્કાર  જ થયો અને પ્રજ્ઞેશે અનન્યાની વાત માની લીધી અને બંને ગાંધીનગર રહેવા આવી ગયા. પણ કહેવત છે ને કે પ્રાણ અને પ્રકૃતિ સાથે જ જાય, એ કેવી રીતે ખોટી પડે? થોડાક દિવસ સારું ચાલ્યું અને ફરી એ જ શંકાના કીડાએ એની લીલા શરૂ કરી. ગાંધીનગર આવ્યા પછી મારવાના બનાવોની આવૃત્તિ વધવા લાગી. પડોશીઓ પણ સમજાવી સમજાવીને થાક્યા. લગ્નજીવનના ૧૪ વર્ષ પુરા થઇ ગયા હતા અને અનન્યાની સહનશક્તિ એના સીમાડા વટાવી ગઈ હતી. એક રાત્રે નશામાં ચકચૂર પ્રજ્ઞેશે અનન્યા પર હાથચાલાકી કરી અને અનન્યાએ એની દીકરી સાથે પ્રજ્ઞેશનું ઘર છોડી દીધું અને જેમ તેમ કરીને પોતાના પિતાના ઘરે આવી ગઈ. એક વર્ષ પસાર થઇ ગયું. બંને પક્ષે વડીલોએ સમાધાન માટેના નિષ્ફળ પ્રયત્નો કરી લીધા, પણ અનન્યા ટસની મસ ના થઇ. અનન્યાનો છુટાછેડા લેવાનો નિર્ણય મક્કમ હતો અને સામે પક્ષે પ્રજ્ઞેશ છૂટાછેડા આપવા તૈયાર ન હતો. કોઈકની પાસેથી સરનામું લઇ અનન્યાએ આપણો સંપર્ક કર્યો અને પ્રભુ કૃપા કે પ્રજ્ઞેશ છૂટાછેડા આપવા તૈયાર પણ થઇ ગયો. અનન્યાને પોતાના કે પોતાની દીકરીના ભરણપોષણ માટે કોઈ જ રકમ લેવી ન હતી એટલે આપણે  આપણી ફી પ્રજ્ઞેશ જોડેથી લીધી અને બંને ના છૂટાછેડા કરાવી આપ્યા.

વિધાતાને પણ માનવા જ પડે. આપણા જ એક મિત્રના મિત્ર શિક્ષક તરીકે નોકરી કરતા હતા. એમના પત્નીનું એક વર્ષ પહેલા અવસાન થયું હતું. એમને સંતાનમાં એક દીકરી અને એક દીકરો બંને ટ્વીન્સ, એ ઘર-પરિવારને સાચાવી શકે એવા જીવનસાથીની શોધમાં હતા. આપણે અનન્યાની વાત કરી. પ્રભુ કૃપા, બંને એક-બીજાને મળ્યા, એમને અનુકુળ લાગ્યું અને બંનેએ કોર્ટ મેરેજ કર્યા. ગઈ કાલે એમના લગ્નને એક વર્ષ પૂર્ણ થયું એની નાનકડી પાર્ટી રાખી હતી. આમ તો હું અને અભિ આવી પાર્ટીમાં ક્યાંય જતા નથી, પણ એ લોકોના આગ્રહને વશ થઇ અને પાર્ટીમાં ગયા. ત્રણે બાળકો એક-બીજા સાથે ખુબ હળીમળી ગયા છે. કોઈ માની ના શકે કે આ લગ્ન બંનેના બીજી વારના લગ્ન છે. આવી ઘટનાઓ જોઈએ ત્યારે વિધાતાને માનવા જ પડે. લે, આજે વાતોવાતોમાં કલાક ઉપર થઇ ગયો.

“સાહેબ, તમારું આ કાર્ય પુણ્યનું કાર્ય કહેવાય.” ચિંતને કહ્યું.

“ના ભાઈ, એવું કશું હું નથી માનતો, પણ એટલું ચોક્કસ માનું છું કે થાય તો કોઈકનું ભલું કરવા પ્રયત્ન કરવો. રાત્રે ઊંઘ સારી આવે. ચાલ, હવે ઘરે જવાનો સમય થઇ ગયો. જોડે જ નીકળીએ.”

“ચાલો સાહેબ...”    


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License


મારી કેસ ડાયરી : અનન્યા-પ્રજ્ઞેશ by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, July 18, 2020

મારી કેસ ડાયરી : નિયતિ-કેદાર

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

મારી કેસ ડાયરી શ્રેણીના મુખ્ય પાત્રોનો પરિચય મેળવવા માટે નીચેની લિંક ઉપર ક્લિક કરશો.


********************************************************************************************



"પંક્તિ, તું છે ને, આ લોન્ગ ઈયરિંગ્સમાં બહુ જ સરસ લાગે છે. ના... ના... આ લોન્ગ ઈયરિંગ્સ તારા કાનમાં છે એ એની ખુશનસીબી છે." ચિંતન જોશીએ પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાં પ્રવેશતા જ હંમેશની જેમ રિસેપ્શનિસ્ટ પંક્તિને કહ્યું અને પંક્તિ પણ સ્માઈલ સાથે થેંક યુ કહી બોલી, “સાહેબ, તમારી જ રાહ જુવે છે.” પંક્તિએ એનું સ્માઈલ જાળવી રાખીને ચિંતનને જણાવ્યું અને ચિંતન એડવોકેટ અજય પટેલની ચેમ્બરમાં દાખલ થયો.

"આવ ચિંતન, શું નવા-જુની છે બોલ." એટલી ઔપચારિક પૃચ્છા કરીને અજય પટેલે સીઘી જ ઇન્ટરકોમ પર ૩ કોફી લાવવાની સુચના આપી.

“ના ના સાહેબ, અમારી પાસે શું નવા-જુની હોય? એ જ રૂટીન જીંદગી. પણ આજ કંઈ ખાસ છે? પંક્તિએ કીધું તમે રાહ જોતા હતા!”

“હા, તને રસ છે ને કોર્ટ કેસ જાણવામાં એટલે એક કેસની વાત કરવા તને બોલાવ્યો. એક કેસનો આજે જ ચુકાદો આવ્યો અને એના માટે જ તને બોલાવ્યો. લે કોફી પણ આવી ગઈ. ચાલ, કોફી પીતાં પીતાં વાત કરીએ.”

કોફીનો એક સીપ લઈ અજય પટેલે વાતની શરૂઆત કરી.

“તારા માટે એનું નામ નિયતિ. એ જયારે બાવીસ વર્ષની હતી ત્યારથી આ વાતની શરૂઆત થઇ. નિયતિ નારણપુરામાં એક મલ્ટીસ્ટોરી એપાર્ટમેન્ટમાં ત્રીજા માળ પરના ફ્લેટમાં રહેતી એક સુંદર, હોશિયાર અને ભોળી તરૂણી. એ સમયે એ ખુબ જ સુંદર દેખાવડી હતી. એના જ એપાર્ટમેન્ટમાં નવમાં માળે એક યુવક રહે. પચ્ચીસ વર્ષની ઉંમરનો એ છોકરો, તારા માટે એનું નામ રાખીએ કેદાર. સ્વભાવે એકદમ છેલબટાઉ, મીઠાબોલો, મનનો પણ મેલો અને એકદમ ગણતરીબાજ. નવરાત્રીના દિવસો હતા અને એના એપાર્ટમેન્ટમાં પણ ગરબાનું આયોજન હતું. એમાં જ કેદાર અને નિયતિ એક બીજાના પરિચયમાં આવ્યા. આમ તો તેઓ જોયે એક-બીજાને ઓળખતા હતા, પણ નવરાત્રીમાં ફોન નંબરોની આપ-લે થઇ. બીજા દિવસથી તો ગરબામાં ડ્રેસનું મેચિંગ થવા લાગ્યું. કેદાર એની વાકપટુતા ગણતરીપૂર્વક વાપરતો હતો અને નિયતિ ધીમે-ધીમે એમાં ફસાવા લાગી. નિયતિને એક કોર્પોરેટ કંપનીમાં રિસેપ્શનિસ્ટ તરીકેની નોકરી મળી ગઈ. બે વર્ષ પસાર થઇ ગયા અને નિયતિ કેદાર પાછળ પાગલ થઇ ગઈ. ધીમે ધીમે એપાર્ટમેન્ટમાં નિયતિ અને કેદારનું પ્રકરણ ચર્ચવા લાગ્યું, જે પણ કેદારની જ ગણતરી મુજબ હતું. નિયતિ અને કેદાર એક-બીજા સાથે લગ્ન કરવા માંગતા હતા, પણ નિયતિના ઘરેથી કોઈ જ વડીલની સંમતિ ન હતી. નિયતિના વડીલોએ નિયતિને સમજાવવાના અનેક પ્રયત્નો કર્યા, પણ કોઇ જ પરિણામ ના મળ્યું. કહેવાય છે ને કે પ્રેમ આંધળો હોય છે, નિયતિના કેસમાં પણ એવું જ થયું. કેદાર કોઈ નોકરી કે ધંધો કરતો ન હતો, બસ પાનના ગલ્લે નાની મોટી મકાન કે ભાડાની દલાલી કરતો.

છેવટે, કેદારના પ્રેમમાં આંધળી બનેલી નિયતીએ પરિવારના સભ્યોની ઉપરવટ જઈને કેદાર સાથે કોર્ટ મેરેજ કરી લીધા અને છ મહિના પછી પોતાના લગ્ન અંગે ઘરમાં જાણ કરી. ત્યાં સુધીમાં તો ઇલેકશન કાર્ડ, ડ્રાઈવીંગ લાયસન્સ જેવા બધા જ પુરાવાઓમાં નિયતિના નામની પાછળ કેદારનું નામ લાગી ગયું હતું. આખરે એક દિવસે કેદારના કહેવાથી નિયતિ એના માં-બાપનું ઘર છોડીને એ જ બ્લોકમાં ઉપર કેદારના ઘરે રહેવા ચાલી ગઈ.

શરૂઆતમાં તો બધું સારુ ચાલ્યું, પણ છ મહિનામાં જ પ્રેમનો ઉભરો ઉતરી ગયો અને પરિસ્થિતિની ગંભીરતા સામે આવી. કેદારને પ્રસંગોપાત ડ્રીંક કરવાની ટેવ છે એ પણ નિયતિને ધ્યાનમાં આવ્યું અને જયારે નિયતિને લાગ્યું કે, કેદાર સાથેના લગ્નનો નિર્ણય ખોટો લેવાઈ ગયો છે ત્યાં સુધીમાં બહુ મોડું થઇ ગયું હતું. નિયતિને સાતમો મહિનો જતો હતો. માં વિષે ઘણી બધી કહેવતો છે, પણ બાપની લાગણીની અભિવ્યક્તિ માટેની કોઈ કહેવત મારા ધ્યાનમાં નથી. બાપ પોતાની નજર સામે દીકરીને કેવી રીતે દુઃખી જોઈ શકે? કેદાર સાથેના નિયતિના લગ્ન સ્વીકારી નિયતિ અને કેદારને નિયતિના પરિવારજનોએ અપનાવી લીધા. નિયતિને પૂરા મહિને પુત્રનો જન્મ થયો. ફરી પાછો થોડા સમય માટે એમનો સંસાર સારી રીતે ચાલ્યો. નિયતિએ ફરી પાછી નોકરી ચાલુ કરી. એના સારા પગાર ઉપર કેદારની દાનત બગડી. કેદારે ફરી પોતાની ચાલ ચાલ્યો. નિયતિને પોતાનું મકાન લેવા સમજાવી અને એના માટે લોન લેવી પડશે એવું જણાવ્યું. નિયતિ ફરી એક વખત કેદારની વાતમાં આવી ગઈ. કેદારે લોન માટે પેપર ઉપર સહીની જરૂર હોવાનું જણાવી કેટલાક પેપર ઉપર નિયતિની સહિઓ લઇ લીધી. નિયતીએ પણ વાંચ્યા વગર સહિઓ કરી દીધી.

જેના ઉપર વિશ્વાસ હોય એ જ વિશ્વાસઘાત કરે, એ મુજબ કેદારે જે પેપર ઉપર સહિઓ લીધી હતી એમાં માત્ર શરૂના પાના જ લોન માટેના હતા. બાકીના પાના છૂટાછેડાના લખાણના હતા અને સાથે એક ડેકલેરેશન હતું કે, નિયતિ પોતે એના બોસ જોડે લગ્નેત્તર સંબંધ ધરાવે છે અને આલ્કોહોલિક છે. આ પેપરના આધારે કેદારે નિયતિ વિરુદ્ધ કોર્ટમાં છૂટાછેડા મેળવવા માટે અરજી દાખલ કરી. નિયતિએ કોર્ટને જણાવ્યું કે, “આ કાગળમાં સહિ એની પોતાની જ છે, પણ કેદારે એ સહિઓ છેતરપીંડીથી કરાવી લીધી છે.” કોર્ટ આવી દલીલ માન્ય ના રાખે. છુટાછેડા મેળવવાની કેદારની અરજી મંજુર થઇ ગઈ.

નિયતિ એના પુત્ર સાથે ફરી એના મા-બાપના ઘરે આવી ગઈ. એ પછી એણે કોઈકના દ્વારા મારો સંપર્ક કર્યો. બીજું તો કંઈ થઇ શકે એમ ન હતું, પણ આપણે નિયતિ અને કેદારના પુત્રને ભરણપોષણ મળી રહે એ માટે કેદાર વિરુદ્ધ અરજી દાખલ કરી અને આજે કોર્ટે કેદારને એના પુત્રના ભરણપોષણ પેટે દર મહિને રૂ|. ૭,૦૦૦-૦૦ ચૂકવી આપવાનો હુકમ કયો.

યુવાવસ્થામાં કરેલી ભૂલોની કિંમત કેટલીક વખત વ્યક્તિએ આખી જીંદગી ચૂકવવી પડતી હોય છે. બસ આ જ વાત હતી. એટલું કહી એડવોકેટ અજય પટેલે પોતાની વાત પૂરી કરી.

“સાહેબ, તમારી જોડે બેસીએ એટલે કંઈક નવું જાણવા મળે. ચાલો સાહેબ, હવે હું રજા લઉં. ફરીથી જલ્દી મળીશું." એટલું કહીને ચિંતને પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાંથી વિદાય લીધી.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License


મારી કેસ ડાયરી : નિયતિ-કેદાર by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, July 11, 2020

સફર - ચૌદથી ચાલીસી સુધી

ચૌદથી ચાલીસીની આ સફર છે;
કિશોરથી આધેડાવસ્થાની આ સફર છે.

તડકામાં બેફિકર થઈને રમવાથી શરૂ થઇ;
એ.સી.માં બેસી ગરમીની ફિકર કરવા સુધીની સફર છે;
ખુલ્લા પગ અને ચડ્ડી-બુશર્ટથી શરૂ થઇને;
કોટ-પેન્ટ અને શૂઝ સુધી આવી એ સફર છે.

ચૌદથી ચાલીસીની આ સફર છે;
કિશોરથી આધેડાવસ્થાની આ સફર છે.

શાળાના હોમવર્ક અને એસાઇન્મેન્ટથી શરૂ થઇ;
ફ્યુચર પ્લાનીંગ અને એલ.આઈ.સી. સુધીની સફર છે;
ચાલ મળીને પ્લાન કરીએથી શરૂ થઈને;
પ્લાન કરીને મળીએ સુધી આવી એ સફર છે.

ચૌદથી ચાલીસીની આ સફર છે;
કિશોરથી આધેડાવસ્થાની આ સફર છે.

બિન્દાસ ચાલ અને અલ્લડ વર્તનથી શરૂ થઇ;
જવાબદારી અને ગણતરી પૂર્વકના વર્તન સુધીની સફર છે;
રિયલ ફ્રેન્ડથી શરૂ થઇને;
વર્ચ્યુઅલ ફ્રેન્ડ સુધી આવી એ સફર છે

ચૌદથી ચાલીસીની આ સફર છે;
કિશોરથી આધેડાવસ્થાની આ સફર છે.

પપ્પા પૈસા આપો થી શરૂ થઇ;
ડિયર આ લે ઘરખર્ચ સુધીની સફર છે;
સુંદર સપનાઓથી શરૂ થઇને;
કડવી વાસ્તવિકતા સુધી આવી એ સફર છે.

ચૌદથી ચાલીસીની આ સફર છે;
કિશોરથી આધેડાવસ્થાની આ સફર છે.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License


સફર - ચૌદથી ચાલીસી સુધી.... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, July 4, 2020

મારી કેસ ડાયરી : જયેશ-દિવ્યા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

મારી કેસ ડાયરી શ્રેણીના મુખ્ય પાત્રોનો પરિચય મેળવવા માટે નીચેની લિંક ઉપર ક્લિક કરશો.


********************************************************************************************



"હાય પંક્તિ, હાઉ આર યુ ? લૂકિંગ સો બ્યુટીફૂલ, એસ ઓલ્વેઝ.... શું કરે છે સાહેબો?"

"થેંક્યુ ફોર ધ કોમ્પ્લિમેન્ટ્સ. બે મિનિટ બેસો, હું સાહેબને મેસેજ આપી દઉં." સસ્મિત જવાબ આપીને પંક્તિએ ઇન્ટરકોમ ઉપર એના બોસને ચિંતનના આગમનની જાણ કરી.

શુક્રવારની એક સાંજે મેમનગરના એક બહુમાળી મકાનના સાતમા માળે આવેલી પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સની આલીશાન ઓફિસમાં પ્રવેશતા જ ચિંતન જોશીએ ખુબસુરત રિસેપ્શનિસ્ટ પંક્તિને પૂછ્યું.

લગભગ પાંચ મિનિટ બાદ ઇન્ટરકોમ રણક્યો અને પંક્તિએ રીસીવર ઉઠાવી "યસ સર" કહ્યું અને પછી તરત જ ચિંતન સામે સ્માઈલ કર્યું અને કાયમ આવનાર ચિંતન એ સ્માઈલનો અર્થ સમજી અંદર જવા ઉભો થયો અને ફૂલ હાઈટનો ગ્લાસ ડોર ખોલ્યો કે સામે જ એક આશરે 28-30 વર્ષની આસપાસનો એક યુવક નિરાશ ચહેરે બહાર નીકળી ગયો અને ચિંતન અંદર દાખલ થયો.

"શું સાહેબ, કેમ આ ભાઈ લટકતા ચહેરે ગયો? બાકી તમને મળીને આજ સુધી કોઈને આવા લટકતા ચેહરે જતા જોયા નથી."

પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સ એટલે અમદાવાદના ખ્યાતનામ સિવિલ લૉયર અજય પટેલની ઓફિસ અને એની જ બાજુની ચેરમાં બેસે એનો સ્કૂલ ટાઇમનો મિત્ર અભિજાત શુક્લ. ચિંતન જોશી એટલે એડવોકેટ અજય પટેલના અંગત મિત્રોમાંનો એક અને પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાં ગમે ત્યારે આવવાની છૂટ ધરાવતો ઉત્સાહી યુવાન.

"એ એના વર્તનથી દુઃખી છે." ટૂંકો જવાબ આપીને એડવોકેટ અજય પટેલે ઇન્ટરકોમ પર 3 કોફીની સૂચના આપી અને ચિંતનને પૂછ્યું, "બીઝી તો નથી ને?"

"ના"

"તો સંભાળ, આ જે ગયો ને એ જયેશ - શંકાશીલ સ્વભાવનો હરતો ફરતો નમૂનો."

"થવા દો સાહેબ ડિટેઈલમાં."

"તને કાયમ આવું જાણવાનો રસ હોય છે..... તો સંભાળ....
જયેશ મૂળ અમદાવાદનો અને એના લગ્ન આશરે બે-અઢી વર્ષ પહેલા કલોલ થયા હતા. એની પત્ની સરકારી શાળામાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી કરે છે અને ગરીબ તથા સીધા-સાદા માં-બાપનું એકનું એક સંતાન - નામ દિવ્યા. એની નોકરી કલોલ પાસેના નાના ગામમાં છે. નોકરી માટે રોજ અપ-ડાઉન કરે. માં-બાપનું એકનું એક સંતાન એટલે સ્વાભાવિક છે કે રોજ ફોન ઉપર વાતચિત થતી જ હોય. અમદાવાદથી કલોલ જવા કે કલોલથી અમદાવાદ આવવાની કોઈ ખાસ તકલીફ નહિ, પણ કલોલથી એની નોકરીના ગામ આવવા-જવા માટે કોઈ સાધનની સગવડ નથી, એટલે શાળાનો ઘણો ખરો સ્ટાફ કલોલ બસ સ્ટોપ પર ભેગો થાય અને ત્યાંથી ગાડી ભાડે કરી એમાં આવ-જા કરે છે. ખર્ચો બચાવવા ઓવર લોડ બેઠા હોય એટલે સ્વાભાવિક છે કે અડોઅડ બેઠા હોય. એક વખત જયેશ એની નોકરીના કામે મહેસાણા ગયો હતો અને ત્યાંથી પાછા આવતા કલોલ ગાડીમાંથી દિવ્યા અને એના સ્ટાફને ઉતારતા જોયા. બસ બંને વચ્ચેના મતભેદોની શરૂઆત ત્યાંથી થઇ. જયેશના મગજમાં વાત ઘર કરી ગઈ કે દિવ્યા આટલી ગિરદીમાં આવ-જા કરે છે અને આટલા અડોઅડ બધા બેઠા હોય એટલે દાળમાં કંઈક કાળું હશે. એ પછી જયેશે દિવ્યાનો મોબાઈલ ચેક કરવાનું શરુ કર્યું, કંઈ મળ્યું નહિ, સિવાય કે રોજ દિવ્યા બે થી ત્રણ વખત એના માં-બાપ જોડે વાત કરે છે. બસ, જયેશને ઝઘડવાનું કારણ મળી ગયું. શરૂઆતમાં તો દિવ્યાએ જયેશ દ્વારા મારવામાં આવતા મેણાં-ટોણા બહુ ધ્યાને ના લીધા અને હસવામાં લઇ લીધું. પણ, જયેશે ધીમે ધીમે હદ વટાવવાની શરૂ કરી. કેમ મોડું થયું? હા.. તમારે તો તમારા માં-બાપ જોડે બધી જ વાતો કરવાની હોય એટલે સમય ના મળે... નોકરીમાં પગારની જોડે બિન્દાસ્ત જલસા કરવા મળે એટલે તો વહેલા જાય છે અને મોડી આવે છે... વગેરે વગેરે... વાત વધતાં-વધતાં ચારિત્ર્ય ઉપરના આક્ષેપો સુધી આવી એટલે દિવ્યાએ એના સાસુ-સસરાને વાત કરી, પણ જયેશના માં-બાપે જયેશનું ઉપરાણું લઈને દિવ્યાને જ ઠપકો આપ્યો અને સલાહ આપી કે એવું હોય તો નોકરી છોડી દે.

તું જ વિચાર, ચિંતન, માં-બાપે લોન લઈને જે દીકરીને ભણાવી હોય એ દીકરી જાતે નોકરી કરી લોનના હપ્તા ભરતી હોય અને માં-બાપનું ધ્યાન રાખતી હોય એ નોકરી કેવી રીતે છોડી શકે? દિવ્યા એના પગારમાંથી એના માં-બાપને મદદ કરે છે અને બાકીનો પગાર એની પાસે રાખે છે એટલે દિવ્યાએ નોકરી છોડવાની ના પાડી. આમ પણ, જ્યાં આજે સારી નોકરી માંડ-માંડ મળતી હોય ત્યાં સરકારી નોકરી છોડાય? બસ, જયેશને બીજો મુદ્દો આ મળી ગયો... શંકાનો કીડો મોટો થઇ ગયો.

એક આવી જ સાંજે હતાશા અને શંકાનો આ નમૂનો જયેશ એની નોકરી પરથી વહેલો ઘરે આવી ગયો અને દિવ્યાને એની શાળામાં ઇન્સ્પેક્શન હતું એટલે આવતા મોડું થયું. કારણ સાંભળવાની તૈયારી તો જયેશની હતી જ નહિ એટલે સમજવાની વાત તો દૂરની થઇ. બોલાચાલી મોટા પાયે થઇ અને જયેશે દિવ્યાના ચારિત્ર્ય પર ગંભીર આક્ષેપ કર્યો. દિવ્યા પણ ક્યાં સુધી સહન કરે, એની પણ સહનશક્તિની હદ આવી ગઈ હતી. બસ, એણે જયેશનું ઘર છોડી દીધું અને આવી ગઈ એના માં-બાપના ઘરે. એ પછી પણ જયેશના વર્તનમાં કોઈ ખાસ સુધારો ના આવ્યો. એણે વાત શાંતિથી સમજ્દારીથી પતાવવાના બદલે સમાજમાં જાહેરમાં દિવ્યાને વગોવવાનું શરૂ કર્યું. જયેશના આવા વર્તનથી થાકીને દિવ્યાએ કોર્ટમાં છૂટાછેડાની અને ખાધા-ખોરાકીની અરજી દાખલ કરી અને તું તો જાણે જ છે કોર્ટ કાર્યવાહી.

આ ભાઈ ખાધા-ખોરાકી આપવાથી બચવા અમારી જોડે આવ્યો. અમે પણ એને સમજાવ્યો કે, હજુ પણ કાંઈ બગડ્યું નથી, સમાધાન કરી લે, પણ માને તો જયેશ નહિ. કોર્ટે કર્યો ઓર્ડર દર મહિને ભરણ-પોષણ ચૂકવવાનો અને આ ભાઈ ભરાઈ ગયો, ઉપરથી પાછી અમારી ફી, જાય ક્યાં?"

"એટલે સાહેબ તમે કેસ હારી ગયા? આજ સુધી મને યાદ નથી આવતું કે તમે કોઈ કેસ હાર્યા હોવ અથવા તમારી ગણતરી કરતા અલગ હુકમ કોર્ટે કર્યો હોય." ચિંતને એડવોકેટ અજય પટેલને પૂછ્યું. એનું પૂછવું સ્વાભાવિક હતું.

આ આખી ઘટના આજે ઉંધી બની ગઈ હતી અને કદાચ પહેલી વખત પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાંથી કોઈ ક્લાયન્ટ (જયેશ)ને નિરાશા મળી હતી.

"તારી વાત સાચી છે." વાતનો દોર આગળ વધારતા એડવોકેટ અજય પટેલે કહ્યું, "જીવનમાં કેટલીક વખત પૈસા કરતાં વધુ મહત્વ સંબંધનું હોય છે. દિવ્યાના પપ્પા અને હું એક જ ગામના અને બાળપણના મિત્રો. જો કે આ વાતની જાણ જયેશને કે દિવ્યાના વકીલને નથી. દિવ્યા, કલોલ એના પિતાના ઘરે ગઈ એ પછી તેના પિતા અતુલભાઈ એક વખત મને મળવા આવેલા અને તેમની વાત સાંભળીને મેં જ તેમને કેસ દાખલ કરવાની સલાહ આપેલી અને એમને કોઈ સારા સ્થાનિક વકીલ રોકી કેસ દાખલ કરવાનું કહ્યું હતું. કુદરત પણ કમાલ કરે છે, જયેશને પણ વકીલ તરીકે મને જ રોકાવાનું સૂઝ્યું, મારી ફીનો ખર્ચો જયેશ પાસે કરાવ્યો અને ન્યાય દિવ્યાને અપાવ્યો."

"સાહેબ, જોરદાર.... તમે પણ ગજબ છો.... ચાલો હવે હું નીકળું, ફરી મળીશું."

"ઓકે. બાય-આવજે."

ચિંતન એ જ એની ઓળખ સમાન સ્માઈલ સાથે ઓફિસની બહાર નીકળી ગયો.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License


મારી કેસ ડાયરી : જયેશ-દિવ્યા by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

મારી કેસ ડાયરી : એક શરૂઆત અને પાત્ર પરિચય

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

આજથી અમે "મારી કેસ ડાયરી" ના નામથી કોર્ટ કેસીસ/કોર્ટમાંથી મળી આવેલ પાત્રો અને તેમની વાર્તાઓની શ્રેણી શરૂ કરી રહ્યા છીએ. આ શ્રેણીના મુખ્ય પાત્રોનો પરિચય આ પોસ્ટમાં અમે આપી રહ્યા છીએ.

ઓફિસ : 
પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સ (જે અમદાવાદના મેમનગર વિસ્તારમાં આવેલા એક બહુમાળી બિલ્ડીંગ જેને આપણે "સન બિઝનેસ હબ" નામ આપીશું તેના સાતમા માળે આવેલી એડવોકેટસની ઓફિસ)

અજય પટેલ :
અમદાવાદના ખ્યાતનામ સિવિલ લૉયર જેમણે પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સના નામથી લૉ ફર્મ શરૂ કરેલ

અભિજાત શુક્લ :
અજય પટેલનો સ્કૂલ ટાઇમનો મિત્ર જે પોતે પણ સિવિલ લૉયર છે તથા મિત્રતાના દાવે પોતાના જીગરજાન મિત્ર અજય સાથે તેના એસોસિએટ તરીકે જોડાયો છે.

ચિંતન જોશી : 
ફાર્મા કંપનીમાં નોકરી કરતો, એડવોકેટ અજય પટેલ તથા અભિજાત શુક્લના અંગત મિત્રોમાંનો એક અને પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાં ગમે ત્યારે આવવાની છૂટ ધરાવતો ઉત્સાહી યુવાન

પંક્તિ :
પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાં રિસેપ્શનિસ્ટ તરીકે કામ કરતી ખુબસુરત યુવતી

રામજી:
પટેલ એન્ડ એસોસિએટ્સમાં ઓફિસ બોય તરીકે કામ કરતો મહેનતુ અને તરવરીયો યુવાન 

મિત્રો, આશા છે કે તમને અમારી આ શ્રેણી ગમશે. તેમજ તમારા પ્રતિભાવો અમને મોકલી આપશો, જે અમારા માટે અમૂલ્ય રહેશે.

Saturday, June 27, 2020

કેટલાક ગુના પુરવાર નથી થઈ શકતા.....

શાંત અને રળિયામણા એવા અમરપુરા ગામમાં હજુ તો માંડ પરોઢ પોતાનું અજવાળું પથારી રહ્યું હતું, એવા સમયે ગામના પાદરે આવેલ રામજી મંદિરમાં અકારણ ઘંટારવ થયો અને અકારણ થયેલ આ ઘંટારવથી જાગી ઉઠેલ ગ્રામજનો કઈંક અમંગળના એંધાણ સમજી રામજી મંદિરના પરિસરમાં ભેગા થવા લાગ્યા. એક અમાનવીય દ્રશ્ય ત્યાં હતું અને જેણે જેણે એ દ્રશ્ય જોયું એના મોઢામાંથી અરેરાટીભર્યા ઉદ્દગાર સરી પડ્યા. મંદિરના પગથિયાથી મંદિરના મહંત રામદાસબાપુની ઓરડી તરફ જતા રસ્તા પર પગથિયાથી દસેક કદમ દૂર રામદાસબાપુની લાશ એમના જ ખાટલામાં પડી હતી. પહેલી નજરે જ સ્પષ્ટ થતું હતું કે ગાળાના ભાગે તીક્ષ્ણ હથિયારથી વાર કરવામાં આવેલ છે. તાલુકાના પોલીસ મથકમાં જાણ કરાતાં પોલીસ અધિકારીઓની તપાસ ટીમ આવી પહોંચી. પંચનામું કર્યા બાદ રામદાસબાપુની લાશને પોસ્ટ મોર્ટમ માટે મોકલવામાં આવી. રામદાસબાપુના ધર્મપત્ની હીરાબા સ્તબ્ધ અને શૂન્યમનસ્ક થઇ ગયા હતા. ડૉગ સ્કવૉડૅ રામજી મંદિરની પાછળના ભાગે આવેલ કુવા તરફ દિશા સૂચન કરતા અનુભવી પોલીસ અધિકારીને કુવામાં કોઈ સગડ હોવાનો અંદાજ થતા કુવામાં તરવૈયાને ઉતારવામાં આવ્યો. થોડી શોધખોળ પછી એક છરી મળી આવી. ગુનામાં વપરાયેલ હથિયાર મળી જતા તેને ફોરેન્સિક લેબમાં મોકલવામાં આવ્યું. બીજા દિવસે પોસ્ટ મોર્ટમ થઇ ગયા બાદ રામદાસબાપુની લાશ પોલીસે પરત સોંપી અને ગ્રામજનોએ સાંજે રામદાસબાપુને અંતિમ સંસ્કાર આપવા એવું નક્કી કર્યું. રામદાસબાપુની અંતિમયાત્રા શરુ થઇ. ગામનો પુરૂષવર્ગ ગમગીન હતો પણ હીરાબાના ચહેરા પર એક ન કળી શકાય એવી શાંતિનો ભાવ હતો.

દશમા, બારમા અને તેરમાની વિધિ પૂરી થઇ અને એક દિવસ પોલીસની ટીમ પાછી અમરપુરા આવી અને આ વખતે પોલીસ ટીમમાં મહિલા અધિકારીને જોઈને ગ્રામજનોને નવાઈ લાગી. પી.આઈ. પટેલ સાહેબે રામજી મંદિરમાં દર્શન કરી હીરાબાને બોલાવતા, કોન્સ્ટેબલ હીરાબાને લઈને આવ્યો. સાઈઠની નજીક પહોંચવા આવેલ હીરબાની સ્વસ્થતા અને ચહેરા પરની શાંતિ ગજબ હતી. પટેલ સાહેબે હીરાબાને સીધું જ પૂછ્યું, "બા, કેમ તમારે આવું કરવું પડ્યું?" અને જાણે આ જ સવાલનો જવાબ આપવો હોય તેમ હીરાબાઈ પૂછ્યું, "સાહેબ, તમારી પાસે મને સાંભળવાનો કેટલો સમય છે?" અનુભવી પી.આઈ. પટેલ સાહેબે કહ્યું, "બા નિરાંત લઈને જ આવ્યો છું, આપ નિરાંતે જણાવો."

અને રામજી મંદિરની આસપાસનું વાતાવરણ પણ જાણે આજે હીરાબાને સાંભળવા માંગતું હોય એવી રીતે શાંત થઇ ગયું. મર્યાદાપુરુષોત્તમ શ્રી રામચંદ્રજીની પ્રતિમાને વંદન કરી હીરાબા જાણે અતીતમાં ઝાંખીને કહી રહ્યા હોય એ રીતે તેમણે વાતની શરૂઆત કરી.

"સાહેબ, હું માંડ વિસ વર્ષની થઇ હઈશ અને મારા લગન કરી નાખવામાં આવ્યા. લગનના એક વર્ષમાં તો મને ખબર પડી ગઈ કે, મારા લગન જેની જોડે થયા છે એ માત્ર જન્મે જ રામાનંદી સાધુ છે, બાકી રાતનાં અંધારામાં એ કપટી અને લંપટ વ્યક્તિ છે. દિવસનો સાધુ અને રાતનો રાક્ષસ. એમની નજર હંમેશા નાની નાની બાળાઓ પર રહેતી અને તક મળતા અડપલાં કરતા સહેજવાર વિચાર ન કરે. અમે મૂળ તો સૌરાષ્ટ્રના એક નાના ગામ ધોરીયાના વતની. પણ, એક રાતે મંદિરમાં ભજન પુરા થયા બાદ એમણે એમના સ્વભાવગત ગામના મુખીની પૌત્રીને અડપલાં કર્યા અને મુખી એને જોઈ ગયા. મૂળ અમે સાધુ સમાજના હોઈ કોઈ હોબાળો ના થાય એ હેતુથી અમને ગામ છોડી જતા રહેવાનું કહ્યું અને અમે રાતનું અંધારું ઓઢી ગામ છોડી દીધું અને ફરતા ફરતા અહીં અમરપુરા આવી ચઢ્યા. અમારા નસીબ જુવો સાહેબ, અમે અહીં આ ગામમાં આવ્યા એના પંદર દિ પેહલા જ આ મંદિરના મહંત બ્રહ્મચારીબાપુ દેવ થયા હતા અને ગામના મુખી, કાળુભાએ અમને ગામમાં આશરો આપ્યો અને મંદિરની સેવા સોંપી. જીવનના અઢી દાયકા રામજીની સેવામાં આ જ ગામમાં અમે કાઢ્યા પણ સાહેબ એમની અવળચંડાઈ ન ગઈ તે ન જ ગઈ. મેં ઘણી વખત સમજાવ્યા કે, "સાધુ છીએ મર્યાદામાં સારા લાગીએ." પણ સાહેબ કૂતરાની પૂંછડી સીધી થાય તો એમનો સ્વભાવ બદલાય. સાહેબ, એમની નજર હું ઓળખું એટલે બહુ મહેનતે એમની અને મારી આબરૂ ગામમાં જાળવી રાખી. એમના હાથે અનેક વખત માર ય ખાધો પણ સાહેબ ગાડું ચલાવે રાખ્યું. સાહેબ ઉંમર થતા સુધારી જશે એમ હું માનતી હતી, પણ એ ખોટી વાત હતી. સાંઇઠ પુરા થઇ ગયા પણ એ ના સુધર્યા. ગામની ઘણી બધી નાની બાળાઓને એમણે અડપલાં કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને કદાચ મારી જાણ બહાર પણ કર્યા હશે. સાહેબ, હું એમની આ લંપટ વૃત્તિથી કંટાળી ગઈ હતી. તે રાત્રે પણ ગામમાં ભજન હતાં, રાતનાં બાર વાગ્યા પછીનો સમય હશે, કાળુબાપાની પૌત્રી બાથરૂમ કરવા ગઈ અને એ એની પાછળ ગયા, હું સમય વર્તી ગઈ અને હું પણ એમની પાછળ પાછળ ગઈ. મને આવતી જોઈ એ ભજનમાં પાછા આવી ગયા અને હું મુખીબાપાની પૌત્રીને લઈને પાછી આવી ગઈ. સાહેબ, ભજન પુરા થયા બાદ એમણે મારા ઉપર હાથ ઉપાડ્યો. સાહેબ, મારી પણ સહન કરવાની હદ હોય ને? બસ, એ સુધરે એમ હતા નહિ અને હું એમને હવે વધુ સમય સુધી સહન કરી શકું કે સાચવી શકું એમ ન હતી. બસ સાહેબ, મેં પણ એમની જેમ રાતના અંધારાનો લાભ ઉઠાવ્યો. મને મારો ગુનો કાબુલ છે સાહેબ. જે કર્યું એ વિચારીને કર્યું, જે કર્યું એનો કોઈ જ અફસોસ નથી."

પી.આઈ. પટેલ સાહેબે બાજુમાં ઉભેલા મહિલા પી.એસ.આઈ. વૈષ્ણવ સામે જોઈ એક સૂચક સ્મિત કર્યું અને મહિલા પી.એસ.આઈ.એ એક કાગળ હીરબાની સામે ધર્યો. હીરાબાએ કાગળ વાંચ્યો અને પી.આઈ. પટેલ સાહેબ સામે જોયું, પટેલ સાહેબે કીધું, બા સહી કરી દો અને બધું ભૂલી જાઓ. હીરાબાએ સહી કરી અને પટેલ સાહેબ એમની તપાસ ટીમ સાથે પાછા જતા રહ્યાં.

હા, જતા જતા કાળુભા મુખીની વાડીએ મુખીને મળતા ગયા. મુખીને મળવાનું કારણ એટલું જ કે, મુખીની પૌત્રી પાછળ રામદાસબાપુને જતા મુખીએ પણ જોયા હતા, એમના કાને પણ રામદાસની લંપટલીલાની વાત આવી હતી પણ પ્રમાણ ન હતું. એ રાત્રે અંધારાની આડમાં મુખી પણ ત્યાં જ હતા અને જે કામ હીરાબાએ કર્યું એ કામ મુખી પણ કરવા માંગતા હતા. હીરાબાના દુર્ગા સ્વરૂપને એમણે નજરે જોયું હતું અને પોતાની વગ વાપરીને પટેલ સાહેબને પણ એમણે જ સમજાવ્યા હતા કે કેટલાક ગુના પુરવાર નથી થઈ શકતા, એમાં સીધી સજા જ કરવી યોગ્ય ગણાય અને બધા ગુના ઉકેલાઈ જાય એવું ના પણ બને. હીરબાની વાત સાંભળીને પી.આઈ. પટેલ સાહેબને હવે કાળુભા મુખીની વાત સમજાઈ ગઈ.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License

કેટલાક ગુના પુરવાર નથી થઈ શકતા..... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.


Saturday, June 20, 2020

પરિવારમાં જો અનુભવી વડીલ હોય તો વકીલની ક્યારેય જરૂર પડે જ નહિ

"બસ સાહેબ, મારી વાત અહીં પુરી થઇ, આગળ આપને જેમ ઠીક લાગે તેમ કરજો. પ્રણામ."

વાત પૂરી કરીને તમારી સામે બેઠેલ મુકેશ પરમારે વિદાય લીધી અને તમે એને જતો જોઈ રહ્યા. બસ થોડીક જ ક્ષણ બાદ તમે ઓફીસ બેલ વગાડી તમારી એ.સી. ચેમ્બરમાંથી ઉઠી બાલ્કનીમાં આવ્યા અને બાલ્કનીમાં મુકેલ ખુરશીમાં બેઠક લીધી અને તમારી આદતથી વાકેફ એવા તમારી ઓફિસના પટાવાળા સુરેશે તમને તમારી પસંદની ચાન્સેલર સિગરેટ, લાઇટર અને પાણીની બોટલ ભરીને આપી દીધી અને તમે, એડવોકેટ યશેષ ભાર્ગવ, સિગરેટ સળગાવી એક ઊંડો કશ લઇ ધુમ્રસેર છોડી અને એ ધુમ્રસેરથી રચાયેલ વાદળમાં હમણાં જ બનેલી ઘટના જોઈ રહ્યા.

એડવોકેટ યશેષ ભાર્ગવ, અમદાવાદ જેવા મોટા શહેરના ખ્યાતનામ અને મોંધા એડવોકેટસમાંનાં એક અને શહેરના પોશ વિસ્તારમાં પોતાની સ્વતંત્ર માલિકીનું એડવોકેટ હાઉસ ઉભું કરી 25 થી વધુ એડવોકેટસ નોકરી પર રાખી વકીલાતનો વ્યયસાય કરતા  હતા.

સામાન્ય રીતે ફેમિલી કોર્ટમાં તમારા જુનિયર એડવોકેટ જ જતા હતા પણ આજે એક મોટા ગજાના નેતાના નજીકના સંબંધીની દીકરી "પરી" નો કેસ આખરી દલીલો પર હતો અને તમે નેતા સાથેનો સંબંધ સાચવવા આજે કોર્ટમાં જાતે જ ગયા હતા. આજે સવારે પહેલી વખત જ તમે મુકેશ પરમારને મળ્યા. એક સીધો સાદો વ્યક્તિ, ફેશન અને કોર્પોરેટ ક્લચરથી જોજનો દૂરનો માણસ. કોર્ટરૂમમાં દલીલો પતી અને તમે બહાર નીકળ્યા તે સમયે અત્યંત વિનમ્રતાપૂર્વક એણે તમને મળવાનો સમય માંગ્યો અને તમે એકદમ તુમાખીભર્યા અવાજે એને કહ્યું, "હું ક્યારેય જેની સામે કેસ લડતો હોઉ એ વ્યક્તિને કેસ પતે નહિ ત્યાં સુંધી મળતો નથી." પણ એ જ સમયે મુકેશ પરમારના વકીલ નાયક સાહેબે તમને રિકવેસ્ટ કરી, "સર પ્લીઝ, એને એક વખત સાંભળી લો." અને એક એડવોકેટની વિનંતીને માન આપીને તમે મુકેશને મળવાનો ટાઈમ આપતા કહ્યું સાંજે શાર્પ 5.45 વાગે ઓફિસે આવી જાવ.

સાંજે શાર્પ 5.45 વાગે મુકેશ પરમાર તમારી સામે તમારી ચેમ્બરમાં બેઠો હતો. તમારા માટે સાવ નાનો કેસ હતો, આધુનિકતાના રંગે રંગાયેલી પરીને સીધા સાદા મુકેશથી છૂટાછેડા લેવા હતા. છૂટાછેડા આપવામાં મુકેશને પણ કોઈ વાંધો ન હતો પણ મુકેશ પર પરીએ જે ચારિત્ર્યહીનતાના આક્ષેપો લગાવ્યા હતા એની સામે મુકેશનો વાંધો હતો. મુકેશ એ પણ જાણતો હતો કે, પરીનો પિતૃપક્ષ આર્થિક રીતે સક્ષમ હતો અને રાજકીય વગ ધરાવતો હતો, એની સામે મુકેશનું કંઈ ગજું ન હતું. તમારી સામે બેસીને સીધી જ મુદ્દાની વાત કરતો હોય એમ મુકેશે એના મોબાઈલમાં કેટલાક ફોટા બતાવ્યા. પરી એના કોઈ પુરૂષ મિત્રની સાથે વાંધાજનક અવસ્થામાં હતી. મુકેશે એક કોમ્પ્યુટર પ્રિન્ટ આઉટ આપી જેમાં હાઈલાઈટ કરેલ ચેટ વાંચી તો પરીની પરપુરૂષ સાથેની રોમાન્સભરી ચેટ હતી. પુરાવાની દ્રષ્ટિએ જોઈએ તો તમારી અસીલ પરીની વિરુદ્ધના પુરાવા હતા, પણ આ પુરાવા મુકેશે કોર્ટમાં રજૂ કેમ ના કર્યા? એની તમને ખબર ના પડી.

તમારા ચહેરાના હાવભાવ સમજી ચૂકેલ મુકેશે ગંભીરતાથી તમને જણાવ્યું, "સાહેબ, પુરાવા હોય તો પણ એક સ્ત્રીના ચારિત્ર્ય ઉપર આક્ષેપ-આરોપ ના કરાય. પૈસા કમાવા કદાચ સહેલા છે, પણ આબરૂ કમાવી અઘરી છે. પરીને હું અને મારી સાદગી પસંદ નથી. હું એને પરાણે રાખવા પણ માંગતો નથી અને આ પુરાવા પણ જાહેર કરવા નથી માંગતો. બસ, હું એટલું જ ઈચ્છું છું કે મારા ચારિત્ર્ય પર કરેલા આક્ષેપો પરી પાછા ખેંચી લે. સાહેબ, આનાથી પણ વધારે પુરાવા મારી પાસે છે. હું ભલે સીધો-સાદો રહ્યો પરંતુ એક સ્ત્રીને પુરૂષ મિત્ર ના હોવો જોઈએ એવી માનસિકતા ધરાવતો નથી પણ મિત્રતામાં મર્યાદા તો હોવી જોઈએને? સાહેબ, રાધાજી અને ભગવાન શ્રી કૃષ્ણની વચ્ચે પણ મિત્રતાનો સંબંધ હતો, મર્યાદાપૂર્ણ મિત્રતાનો." આજે પહેલી વખત એવું બન્યું હતું કે તમારી ઓફિસમાં તમારી સામે બેઠેલ વ્યક્તિને સમજવામાં તમને સમય લાગ્યો હોય. તમે ઓફિસના ઇન્ટરકોમ પર તમારા ઑફીસબોય સુરેશને 2 કપ ચા લાવવા કહ્યું.

મુકેશે આગળ વાત વધારી, "સાહેબ, પરીના પિતાના મારા પર એહસાન છે. એમણે મારી માતાની સારવાર માટે મને નાણાકીય મદદ કરી હતી. એ વાત મરાથી ભુલાય નહિ અને પરીની સાચી હકીકત એમને પણ મારાથી ના કહેવાય."

સુરેશ ચા મૂકી ગયો અને તમે ચાનો કપ ઉઠાવીને મુકેશને પણ ચા પીવા ઈશારો કર્યો. સતત બોલવાના કારણે ગળું સુકાઈ જવાથી મુકેશે પહેલાં બાજુમાં પડેલ ગ્લાસ ઉઠાવી પાણી પીધું અને પછી ચાની ચુસ્કી ભરી વાત આગળ વધારી, "સાહેબ મારા સસરા પરીના પપ્પા ભગવાનના માણસ, એમણે જ મને નોકરીમાં લગાડ્યો અને હું દ્રઢપણે માનું છું કે એમને પણ અમારા છૂટાછેડા થાય એ નહીં જ ગમતું હોય. સાહેબ, જો પરી એની મિત્રતામાં મર્યાદા રાખવાનું અને નિભાવવાનું વચન આપેને તો હજુ પણ હું એની સાથે જીવન જીવવા તૈયાર છું. આ એક બીજી કોપી છે, ફોટા અને ચેટની. આપ પરી અને મારા સસરાને આપને યોગ્ય લાગે તો બતાવી શકો છો અને નાયક સાહેબને મેં જ આ પુરાવા કોર્ટમાં રજુ કરવાની ના પાડી હતી." ચાના કપમાંથી છેલ્લી ચુસ્કી લઇ કપ નીચે મૂકી મુકેશે કહ્યું, "બસ સાહેબ, મારી વાત અહીં પુરી થઇ, આગળ આપને જેમ ઠીક લાગે તેમ કરજો. પ્રણામ."

તમારી પસંદની ચાન્સેલર સિગરેટનો છેલ્લો કશ લઇ એશ ટ્રેમાં સિગરેટ બુઝાવી પાણીની બોટલમાંથી પાણી પીધું અને તમે મનોમન તમારા સિનિયર અને ગુરુ એડવોકેટ દવે સાહેબને યાદ કર્યા. દવે સાહેબે આજથી ત્રીસ વર્ષ પહેલા જયારે તમે વકીલાતના વ્યવસાયમાં જોડાયા હતા અને વકીલ તરીકેનો તમારો પ્રથમ દિવસ હતો ત્યારે તમને કહ્યું હતું, "છોકરા, વકીલાતમાં જે દેખાય છે એના કરતા વધારે મહત્વનું જે નથી દેખાતું એ હોય છે અને આ પ્રથમ નજરે ના દેખાતું શોધી નાખવું એ જ સારા વકીલની નિશાની છે. પારિવારિક ઝઘડામાં વકીલે વડીલ તરીકે પણ ક્યારેક વર્તવું પડે."

મનોમન દવે સાહેબને વંદન કરી યશેષ ભાર્ગવ, તમે પરીના કેસમાં એક વડીલ તરીકે વર્તવાનો નિર્ણય કરી બાલ્કનીમાંથી ઉભા થઇ તમારી એ.સી. ચેમ્બરમાં આવ્યા અને તમારા જુનિયરને સૂચના આપી કે, "કાલે સવારે પરીને અને એના પપ્પાને ઓફિસ બોલાવો, કહેજો કે સાહેબને જરૂરી કામ છે અને કાલ સવારની મારી તમામ અપોઈન્ટમેન્ટ કેન્સલ દો." એડવોકેટ યશેષ ભાર્ગવ, તમારા ચહેરા પર આજે એક મોટા વકીલ તરીકેની નહિ પરંતુ એક અનુભવી વડીલ તરીકેની આભા દેખાઈ રહી હતી. તમે પરીની હકીકત એના પિતાને જણાવવાનું અને પરીને સમજાવવાનો નિર્ણય લઇ લીધો હતો. કોઈએ સાચું જ કીધું છે "પરિવારમાં જો અનુભવી વડીલ હોય તો વકીલની ક્યારેય જરૂર પડે જ નહિ."


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License


પરિવારમાં જો અનુભવી વડીલ હોય તો વકીલની ક્યારેય જરૂર પડે જ નહિ.... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, June 13, 2020

તમારી સમકક્ષ્ય રહ્યા હર રોજ અમે....

તમારી સમકક્ષ રહ્યા હર રોજ અમે,
છતાં ન કંઈ કહી શક્યા તમને અમે,
અમે કર્યાં ઘણા કામણ વાત કહેવા અમારી,
છતાં ન સમજ્યા ઘણી હદે ભાવના અમારી,
સમયથી પણ વધારે આપી રાજી કર્યા તમને,
છતાં ન સમજાઈ વાત અમારા દિલની તમને,
મોર બની રીઝવવા તમને,
સોળે કળા ખીલવી અમે,
હદ તો ત્યાં થઇ ગઈ જ્યાં સામું મળ્યા અમે,
પણ ના જોયું એક નજર સામું અમારી તમે.


ગૌરવ શુક્લ


Creative Commons License

તમારી સમકક્ષ્ય રહ્યા હર રોજ અમે.... by Gaurav Shukla is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.

Saturday, June 6, 2020

લૉક ડાઉન - એક નવો દ્રષ્ટિકોણ

Covid-19 / કોરોના - આ શબ્દો આખું વિશ્વ જાણતું થઇ ગયું છે. આ વાયરસે વિશ્વને ડિસેમ્બર-2020 થી અત્યાર સુધી ઘણું બધું શીખવાડ્યું છે અને ઘણા નવા શબ્દો શબ્દકોષમાં ઉમેરી દીધા છે. એમાં ખાસ છે "લૉક ડાઉન" ("Lock Down")

હા દોસ્તો, લૉક ડાઉન એક એવો શબ્દ થઇ ગયો છે જાણે આ શબ્દએ લોકોની જીંદગી થોભાવી દીધી. ઘણા લોકો આને હવે એક શ્રાપ ગણવા લાગ્યા છે અને તે કંઈક હદે સાચું પણ છે. પરંતુ, લૉક ડાઉનને હું એક અલગ જ દ્રષ્ટિકોણથી જોવું છું - એક નવા દ્રષ્ટિકોણથી વિચારું છું.

લૉક ડાઉન એક માધ્યમ છે, જેમાં ઝાંખા થયેલા સંબંધોના તાળા ખોલવાની ચાવી છે, તમારી દબાવી રાખેલી ઈચ્છાઓને જાગૃત કરવાની તક છે, નવા વિચારો આપનાવવાનો સમય છે. આ સમયમાં કુદરતે આપણને ઘણું શીખવ્યું છે. કુદરત આપણને જાણે એવો સંદેશો આપી રહી છે કે, "થોડી વાર રોકાઈ જાવ, થોડી વાર મને પણ શાંતિનો શ્વાસ લેવા દો, હું પણ થાકી છું, મારો પણ શ્વાસ રૂંધાય છે." આ સમયે કુદરતે પોતાની જાતને સ્વચ્છ કરી છે. આપણા જીવનમાં એક નવી તાજગી ભરી છે. સ્વચ્છ અને પ્રદુષણમુક્ત હવા, ચોખ્ખું અને નિર્મળ પાણી. આ બધું કુદરતે આપણા માટે જ કર્યું છે. આ મહામારીના સમયમાં કુદરતે આપણો જીવ બચાવવા આ સ્વચ્છતા અભિયાન આદર્યું હોય એમ લાગે છે. પહેલાં પશુ-પક્ષી મનુષ્યરૂપી જાનવરથી ડરતા હતા, આજે એ જ પશુ-પક્ષી રસ્તાઓ પર નીડર થઈને વિચરી રહ્યા છે અને માણસોને પાંજરામાં ભરાયેલા જોઈને આનંદ પામી રહ્યા છે. એક કુતરાએ તો એના મલિકને પૂછ્યું પણ ખરું કે હું બહાર જઈ રહ્યો છું તો તમારા માટે બિસ્કિટ લેતો આવું? સવારમાં ઉગતો સૂરજ જાણે કોલાહલ કરતા પક્ષીઓ સાથે આનંદ માણતો હોય એવું લાગે છે.

મિત્રો, આ લૉક ડાઉન આપણી જાતમાં, આપણા સ્વભાવમાં અને એક-બીજા વચ્ચેના સંબંધોમાં પરિવર્તન લઈને આવ્યું છે. 

સ્વદેશી કરતા દેશી વસ્તુઓની કિંમત સમજાઈ ગઈ,
ઓન લાઈન શોપિંગ કરતા લોકલ શોપિંગની મઝા સમજાઈ ગઈ,
ઈમ્પોર્ટેડ કરતા મેડ ઈન ઇન્ડિયાની કિંમત સમજાઈ ગઈ,
બર્ગર-પિઝા કરતા રોટલી અને દાળ-ભાતની જરૂરિયાત સમજાઈ ગઈ,
પરજીવી બનવા કરતા આત્મનિર્ભર થવાની ઉપયોગીતા સમજાઈ ગઈ. 

માણસની વિચારધારા બદલાઈ છે. ઓછા ખર્ચે અને ચીજ-વસ્તુઓના અભાવમાં પણ આનંદ, મોજ અને સુખેથી રહેવાનું આ લૉક ડાઉને જ આપણને યાદ કરાવ્યું. 

મારી પાસે સમય નથી એવું કહેનારાઓ, આજે નાના બાળકો જેવા થઇ પાછા બાળપણમાં જવા લાગ્યા, માતા-પિતા પાસેથી નવું જ્ઞાન અને નવી વાતોને ઉજાગર કરવા લાગ્યા, પતિ/પત્ની સાથે થોડી હંસી-મજાક કરી પોતાના જીવનમાં તેમનું મહત્વ સમજવા લાગ્યા, વિશ્વનું નવું રૂપ જોઈ પ્રભુને તેમણે આપેલા આ અદ્દભુત જીવન માટે આભાર વ્યક્ત કરવા લાગ્યા. ક્યારેય ભગવાનમાં ના માનનારા લોકો આજે સમય સામે હારી જઈ કુદરતની આ સરસ રચનામાં પ્રભુનો આભાર માનવા લાગ્યા.

ટૂંકમાં કહું તો દોસ્તો, લૉક ડાઉન એ આપણા જીવનમાં આવેલું એક એવું અલ્પવિરામ છે જે કુદરત અને મનુષ્યોના સંબંધોમાં એક નવો પ્રાણવાયુ ફૂંકી, એક નવી ઉર્જા પુરી નવનિર્માણ સર્જશે.


સૌરભ જોષી


Creative Commons License

લૉક ડાઉન - એક નવો દ્રષ્ટિકોણ.... by Saurabh Joshi is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, May 30, 2020

ન જાના કિસીને ભી કે
તકદીર કિસ કી જોરો પર હૈ,
આજ મેરી જોરો પર હૈ,
કલ તેરી જોરો પર હોગી.

રોજના નિયમ મુજબ આજે પણ તમે ભગવાન ભોળાનાથના મંદિરે દર્શન કરવા ગયા. રોજ જેની પાસેથી પૂજા માટેના ફૂલ ખરીદ કરતા હતા, તે મણીલાલની જગ્યાએ આજે એક નાનો છોકરો બેઠો હતો. એકદમ નાની ઉંમરના છોકરાને જોઈને તમે કેદાર થોડા ખચકાયા. જાણે તમારો ચહેરો વાંચી લીધો હોય એમ એ ટેણીયાએ સસ્મિત તમને કહ્યું, "આવો સાહેબ." અને તરત જ ફૂલનું એક પડીકું તમારી સામે ધરી દીધું. કંઈ પણ બોલ્યા વગર તમે કેદાર તે અજાણ્યા માણસ પાસેથી ફૂલનું પડીકું લઇ, મંદિરમાં ગયા અને તમારા નિયમ મુજબ પૂજા-પ્રાર્થના કરવા લાગ્યા.

કેદાર દવે, વડોદરા શહેરના એક પ્રતિષ્ઠિત મોટા ગજાના વેપારી. તમારા દૈનિક નિત્ય નિયમોનું ઉદાહરણ વેપારી આલમમાં લેવામાં આવતું. માતા લક્ષ્મીની અનહદ કૃપા તમારા પર વરસતી હતી અને તમે કેદાર લક્ષ્મીની કૃપાનો ઉપયોગ સમાજ કલ્યાણ માટે પણ સારા એવા પ્રમાણમાં નિયમિત કરતા હતા. સામાજિક અને સાંસ્કૃતિક પ્રવૃત્તિઓમાં તમે યથાશક્તિ યોગદાન આપતા હતા. સાઈઠની ઉંમરે પણ તમે એક યુવાન જેવી સ્ફૂર્તિથી કામ કરતા હતા અને માત્ર કામ કરતા હતા એટલું જ નહિ સમયની પાબંધી સાથે કામ કરતા હતા.

નિત્ય નિયમ અનુસારની પૂજા પૂર્ણ કરી તમે પાછા પગલે મંદિરની બહાર આવ્યા અને ભોળાનાથને પગે લાગી પગથિયાં ઉતરી ચંપલ પેહરી પાછા પેલા ફૂલવાળા છોકરા પાસે આવ્યા અને પૂછ્યું, "કેમ આજે મણિલાલ દેખાતા નથી?" છોકરાએ એક માંદલા હાસ્ય સાથે કહ્યું, "પપ્પા બીમાર છે અને દવાખાને દાખલ કર્યા છે." એક લાગણીસભર અવાજે કેદાર તમે એને પૂછ્યું, "કયા દવાખાનામાં? જોડે કોણ છે?" એ છોકરાએ જણાવ્યું, "સિવિલમાં છે અને જોડે કોઈ નથી, હું અને મારા પપ્પા અમારા બે જણનો જ પરિવાર છે. પપ્પા દવાખાને છે અને હું અહીં ફૂલ વેચવા આવ્યો છું. ધંધો થશે તો પૈસા આવશે અને પૈસા આવશે તો પપ્પાની દવા થશે." જમાનાના અનુભવી એવા કેદાર તમે એક જ વાક્યમાં પરિસ્થિતિ પામી ગયા અને તમારા ડ્રાઇવર જનકને દવાખાનાનું સરનામું લઇ લેવા સૂચના આપી. દિવસભરનો કાર્યભાર પૂરો કરી ઢળતી સાંજે તમે ઘરે નીકળવાના સમયે જનકને સૂચના આપી ગાડી સિવિલ હોસ્પિટલ લેવડાવી. વડોદરા શહેરની ભીડભરી સડકો પરથી તમારી ગાડી પસાર થતી રહી અને સિવિલ હોસ્પિટલ આવી પહોંચી. શહેરના એક પ્રતિષ્ઠિત સજ્જન એકાએક સિવિલ હોસ્પિટલની મુલાકાતે આવ્યાનું જાણી સિવિલના વહીવટી સ્ટાફમાં એક અજીબ ચહલપહલ મચી ગઈ અને મેડિકલ ઓફિસર તરત જ તેમની ચેમ્બરમાંથી નીકળી વોર્ડબોયની સાથે તમને મળવા આવ્યા. જનકને સાથે લઈને તમે સીધા જ જનરલ વોર્ડ તરફ આગળ વધ્યા અને સીધા જ મણિલાલના પલંગ સુધી આવ્યા. કાયમના ઘરાકને આવેલ જોઈ માંદગીના બિછાને પડેલ મણિલાલે પરાણે ઉભા થવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કર્યો. મણિલાલના પલંગ પાસે ઉતાવળે પગલે આવી પહોંચેલ મેડિકલ ઓફિસરને તમે મણિલાલની હાલત પૂછી અને જવાબમાં મેડિકલ ઓફિસરે કેસ પેપર જોઈ માત્ર તમારી સામે શુન્યમનસ્કપણે જોયું અને જણાવ્યું કે છેલ્લા સ્ટેજનું બ્લડ કેન્સર છે, બચવાની કોઈ આશા નથી. બાજુમાં ઉભેલા નાના ટેણીયા કે જેને તમે સવારે મળેલા તેના માથે પ્રેમથી હાથ ફેરવી પૂછ્યું, "શું નામ છે બેટા તારું?" "ચિરાગ" એક ટૂંકો જવાબ. મેડિકલ ઓફિસરને સૂચના આપી કે, "સારામાં સારી દવા કરો" અને જનકને સૂચના આપી કે, "મણિલાલ અને ચિરાગનું પૂરતું ધ્યાન રાખવાનું છે." અને તમે કેદાર ઘરે પરત આવી ગયા. બીજા દિવસે તમારા નિત્યક્રમમાંથી સમય કાઢીને તમે મણિલાલની તબિયતના ફોનથી હાલ પૂછ્યા અને ત્રીજા દિવસે તો મેડીકલ ઓફિસરનો ફોન આવ્યો કે મણિલાલ હવે આ દુનિયામાં નથી રહ્યા. ફોન પર મળેલ આ સમાચારનો સીધો અર્થ એ હતો કે, ચિરાગનું હવે આ દુનિયામાં કોઈ નથી. જનકને તમે સૂચના આપી કે, "સિવિલ જઈને જરૂરી વિધિ પતાવી ચિરાગને લઈને ઓફિસ આવ, હું મારી રીતે ઓફિસ જતો રહીશ." સાંજે આશરે 4.00 ના સુમારે ચિરાગ અને જનક તમારી સામે ઉભા હતા. ચિરાગના માથે પ્રેમથી હાથ ફેરવી તમે જનકને સૂચના આપી કે આને ભણવાની તમામ સગવડ કરી દે અને સાંજે એ ઓફિસ આવશે અને એને જે ફાવે એ કામ શિખવાડજે. તમારા આ સ્વભાવથી પરિચિત જનકને કોઈ જ નવાઈ ના લાગી અને તમે કેદાર તમારી ચેમ્બરમાં જઈ તમારા પિતા પ્રતાપરાય દવેની આદમ કદની છબી સામે ઉભા રહ્યા અને ભૂતકાળમાં સરી પડ્યા. વર્ષો પહેલાં પ્રતાપરાય દવેએ અનાથાલયમાંથી એક બાળકને દત્તક લઈને ભણાવીને આગળ વધાર્યો હતો એ બાળક એટલે આજના શહેરના પ્રતિષ્ઠ નાગરિક કેદાર દવે. 


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License

ન જાના કિસીને ભી કે તકદીર કિસ કી જોરો પર હૈ, આજ મેરી જોરો પર હૈ, કલ તેરી જોરો પર હોગી.... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.

Saturday, May 23, 2020

ન્યાયનો દંડ છે હાથમાં,
નથી કોઈ પક્ષપાત મનમાં,
હું તો નિમિત્ત માત્ર છું,
નથી કંઈ મારા હાથમાં.

ઘડિયાળ સવારના અગિયારનો સમય દર્શાવી રહી હતી. કોર્ટમાં હજાર તમામ વકીલો, પક્ષકારો, કોર્ટ સ્ટાફ સતર્ક બનીને ચેમ્બર તરફ નજર કરીને જોઈ રહ્યા હતા. આજે કોર્ટ કાયમ હોય એનાથી વધારે ભરચક હતી. હોય જ ને... આજે કોર્ટમાં એક મહત્વના કેસનો ચુકાદો જાહેર થવાનો હતો. જિલ્લા કક્ષાની કોર્ટમાં રોજ કરતા આજે વધારે લોકોની હાજરી હતી. મીડિયા બહાર ચુકાદાની રાહ જોઈને ટોળે વળ્યું હતું.

ઘટના આજથી સાતેક મહિના પેહલા બની હતી. તાલુકા કક્ષાનું એ નાનું શહેર, મેટ્રો શહેરની બદીથી હજુ બેખબર શહેર નામે ધરમપુર. નવરાત્રીના માહોલમાં પૂરું ધરમપુર શહેર રંગાયેલ હતું. દરેક વ્યક્તિ પોતાની રીતે માં ની આરાધનામાં મગ્ન હતા. કોઈક વહેલી સવારે દુર્ગા સપ્તશતીના પાઠ કરતા હતા, તો વળી કોઈક અનુકૂળ સમય મુજબ હોમ હવન કરતા હતા. રાત્રે શેરી ગરબામાં સૌ ભેગા થઇ માં ના ગરબા ગાતા હતા. એ સમયે નવમા નોરતાની ઘટના છે. શેરી ગરબામાં પોતાની ઉંમરની સખીઓ સાથે ગરબે રમતી, યુવાનીના  ઉંબરે જેનો પગ હાલ મુકાયો છે એવી "ફોરમ" રોજની જેમ આજે પણ તેની સખીઓ સાથે ગરબા રમતી હતી. ઢોલનો તાલ અને ગામના ગઢવીના ઘૂંટાયેલ સુરથી સરસ વાતાવરણ જામ્યું હતું. એક પછી એક સરસ ગરબા ગવાતા હતા અને ખેલૈયા મન મૂકીને ગરબા ઘુમતા હતા. એવામાં પોતાની એક સખી કોમલને હું હમણાં એવું છું એમ કહીને ફોરમ ગરબામાંથી નીકળી ગઈ અને કોમલે પણ એક રોજિંદી બાબત ગણી ખાસ ધ્યાન ન આપ્યું. ફોરમને ગયે એકાદ કલાકનો સમય પસાર થઇ ગયા પછી અચાનક કોમલને ફોરમની યાદ આવી, ફોરમ હજુ કેમ નથી આવી? પણ એણે બહુ ધ્યાન ન આપ્યું અને વિચારી લીધું કે ફોરમ કદાચ ઘરે જતી રહી હશે. ગરબા પુરા થયા અને કોમલ એના ઘરે જતી રહી. પણ માંડ હજુ એ પથારીમાં આડી પડી હશે ત્યાં એના ઘરના દરવાજે ટકોરા પડ્યા. આટલી રાત્રે કોણ હશે એવા વિચાર સાથે કોમલની માતાએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે ફોરમના માવતર હતા. ઉતાવળે ચિંતાતુર સ્વરે પૂછ્યું ફોરમ તમારા ઘરે છે? કોમલ અને એના માતા બંને લગભગ સાથે જ બોલ્યા, ના અને ચિંતામાં વધારો થયો. પછી તો આખા ફળિયામાં ફોરમની શોધખોળ ચાલુ થઇ ગઈ. બાજુના ફળિયામાં રહેતા પી.એસ.આઈ. રાજદીપસિંહ જાડેજા પણ તપાસમાં જોડાયા અને એમની પોલિસ તાલીમે કંઈક અજુગતું બન્યું હોવાની સંભાવના પર તરત જ તપાસ ચાલુ કરી. તાબડતોબ પોલીસ કોન્સ્ટેબલની ટીમને તપાસની સૂચના આપી અને થોડીક જ વારમાં પુરા ધરમપુર શહેરમાં ખબર પડી ગઈ. સવારના આશરે 5.00 વાગ્યે પી.એસ.આઈ. રાજદીપસિંહને તેમના મોબાઈલ પર બાતમી મળી કે, જુના મહાદેવ મંદિરની પાછળની ઝાડીમાંથી એક યુવતી અર્ધબેભાન હાલતમાં મળી આવી છે. રાજદીપસિંહે તાત્કાલિક એને સિવિલ હોસ્પિટલ તાપસ અર્થે મોકલવાની સૂચના આપી અને પોતે પણ ફોરમના માતાપિતા સાથે સિવિલ હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા. હોસ્પિટલમાં અર્ધબેભાન હાલતમાં રહેલ ફોરમની દશા જોઈને સ્પષ્ટ લાગી રહ્યું હતી કે બળાત્કાર થયો હતો. અનુભવી પી.એસ.આઈ. રાજદીપસિંહે તપાસના ચક્રો ગતિમાન કર્યા અને સાંજ સુધીમાં તો ધરમપુરમાં હાલ જ રહેવા આવેલ અને ગઈકાલ રાતથી ગાયબ થઇ ગયેલ કાળુ પગી તરફ શંકાની સોય તણાઈ ગઈ. અનુભવી રાજદીપસિંહ જાડેજાએ બીજા દિવસે બપોર સુધીમાં તો કાળુ પગીને પકડી લીધો અને રાજપુતી હાથ અને પોલીસની જબાન સામે કાળુ પગીએ ગુનો કબૂલી લીધો.

કોર્ટ કાર્યવાહી પૂર્ણ થઇ અને આજે કેસના અંતિમ ચુકાદાનો દિવસ હતો. સરકારી વકીલ અને પોલીસ બેડાને ચુકાદાનો અંદાજો હતો. ફાંસી જ થશે એવી વાતો કોર્ટ કમ્પાઉન્ડમાં કાનાફૂસી થઇ રહી હતી. સાડા અગિયાર વાગ્યે પોકાર થયો અને સોય પડે તો પણ સંભળાય એવી શાંતિ કોર્ટ રૂમમાં છવાઈ ગઈ અને જજ શ્રી વ્યાસ સાહેબે એમનું સ્થાન લીધું અને કાળુ પગીને પૂછ્યું, "કંઈ કહેવું છે?". સજાનો અંદાજો હોય તે રીતે કાળુ પગી રડી પડ્યો. કાળુ પગીના રુદનને અવગણીને શાંત, ધીર, ગંભીર સ્વરે ગુનાની ગંભીરતા જણાવી કાળુ પગીને ફાંસીની સજા ફરમાવી. કોર્ટ રૂમમાં કાળુ પગીના અને તેના પરિવારજનોના રુદનના અવાજો ગુંજી ઉઠ્યા, ન્યાય મળ્યો હોય તેવા હાવભાવ સહીત ફોરમના માતા-પિતા અને ફોરમ પણ રડી પડ્યા. કોર્ટ રૂમની પરિસ્થિતિની જાણે કોઈ જ અસર ન થતી હોય તે રીતે જજ શ્રી વ્યાસ સાહેબ તેમની ચૅમ્બરમાં જતા રહ્યા. ચેમ્બરમાં જઈને તરત જ શ્રી વ્યાસ સાહેબે એમની ચૅમ્બરના એટેચ વોશરૂમમાં જઈને મોઢું ધોયું અને એક કોગળો કર્યો જાણે કે, કેટલાય સમયથી સંગ્રહ કરી રાખેલ કડવાહટ થૂંકી હોય. એમની આંખો ભરાઈ આવી અને દ્રશ્યો ધૂંધળા થઇ ગયા. શ્રી વ્યાસ સાહેબને એમની ભાણી ફોરમ યાદ આવી ગઈ જે પણ એક રાત્રે આવી જ રીતે ગરબા રમવા ગઈ હતી અને કોઈ નરાધમે ફોરમની ફોરમ લૂંટી એની હત્યા કરી હતી. ત્યારથી જય કે. વ્યાસમાંથી જજ જે. કે. વ્યાસ સુધીની સફર શરુ થઇ અને જજ જે. કે. વ્યાસ તરીકે બળાત્કારના તમામ દોષિતોને ફાંસીની સજા જ ફરમાવી છે. છતાંય મનમાં કાયમ એક પ્રશ્ન રહી જાય છે, "શું ખરેખર ગુનાનો ભોગ બનનારને ન્યાય આપી શકાયો છે?"


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License

ન્યાયનો દંડ છે હાથમાં, નથી કોઈ પક્ષપાત મનમાં, હું તો નિમિત્ત માત્ર છું, નથી કંઈ મારા હાથમાં. by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.

Saturday, May 16, 2020

તારી બહુ યાદ આવે છે...

તારી બહુ યાદ આવે છે,
ભલે હવે હું કોઈને કહેતો નથી,
પણ એ વાત સાચી છે કે,
મને તારી બહુ યાદ આવે છે, મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

તારા ખોળામાં માથું મૂકી હું સુઈ જતો,
તું મારા માથામાં પ્રેમથી હાથ ફેરવતી,
ક્યારેક મારા ગાલે ચૂંટલી ભરતી,
મારી પીઠ પ્રેમથી થપથપાવતી,
એ બધું જ યાદ આવે છે, મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

મને લાડ લડાવતી,
જોડે બેસાડી જમાડતી,
મારો લાલો ને મારો કાનો કહેતી,
તું મારી જોડે હસતી ને રમતી,
એ બધું જ યાદ આવે છે, મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

મારી ભૂલો પર ગુસ્સો કરતી,
"જા હું તારી કિટ્ટા, નહિ બોલું તારી સાથે" એવું કેહતી,
પછી મને જાતે જ મનાવતી,
મારા પર વ્હાલ વરસાવતી,
એ બધું જ યાદ આવે છે, મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

ક્યારેક હું નિરાશ થતો,
થાકી જતો, કંટાળી જતો,
ત્યારે "હું છું ને તારી સાથે" એવું કહેતી,
તું મને હિંમત અને પ્રેરણા આપતી,
એ બધું જ યાદ આવે છે, મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

આજે તું ખરેખર મારાથી દૂર થઇ ગઈ,
રાતના અંધકારમાં એકલો રડી લઉં છું,
તને યાદ કરીને થોડો હળવો થઇ જાઉં છું,
સવારે તારી હસતી તસ્વીર જોઈ લઉ છું,
તારી વાતો ફરી યાદ કરી લઉં છું,
મને તારી બહુ યાદ આવે છે, "મા" મને તારી બહુ યાદ આવે છે....

આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License

તારી બહુ યાદ આવે છે... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.