Saturday, April 10, 2021

મારી કેસ ડાયરી : સુરેખા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,


“સ્ત્રીને સમજવી એ કદાચ શ્રી કૃષ્ણ સિવાય બીજા કોઈના વશની વાત નથી.” એક સાંજે અજયભાઈએ એમની ઓફિસની ચેમ્બરમાં બેઠા બેઠા કોફીનો સીપ લેતા વાતની શરૂઆત કરી. એમની બાજુની ચેરમાં એમનો ખાસ મિત્ર અને પાર્ટનર અભિજાત અને સામે ચિંતન બેઠો હતો.

“સ્ત્રી એ લાગણીનું જીવંત પ્રતિક છે. જો એ ફળે તો દયા, ક્ષમા, પ્રેમ, હુંફ, પ્રેરણા અને સાથ આપે. જો એ નડવાનું નક્કી કરે તો જીદ, વેર, કટુ વચન અને બદલાની ભાવના સર્જે. આજે અભિજાતે કોર્ટમાં એક મેટર ચલાવી એમાં પણ એવું જ છે. અભિ તો તને એના મોઢે કંઈ કહેશે નહીં એટલે હું જ વાત કહી દઉં." કોફીનો વધુ એક સીપ ભરતાં અજયભાઈએ વાત આગળ ચલાવી.

તારા માટે એનું નામ સુરેખા માની લે. એની ઉંમર હજુ ૧૮ પૂરી જ થઇ હતી અને એના માં-બાપે એના લગ્ન એક ૩૦ વર્ષની ઉંમરના પૈસાપાત્ર વિધુર જોડે કરાવી દીધા. તું માનીશ સુરેખા એના લગ્નના પ્રથમ દિવસથી જ એક ત્રણ વર્ષના પુત્ર કરણની માતા બની ગઈ. હા, અમૃત સુરેખાનો પતિ બન્યો અને એને ત્રણ વર્ષનું એક બાળક હતું. ૧૮ વર્ષની સુરેખા દુનિયાદારીની રીતભાતથી પૂરી માહિતગાર પણ ન હતી અને એમાં પણ એક પુરા પરિવારની જવાબદારી એના માથે આવી પડી. અમૃત પૈસા પાત્ર વ્યક્તિ એટલે બીજી ચિંતા નહીં. લગ્નના શરૂના લગભગ દશેક વર્ષ શાંતિથી પસાર થઇ ગયા અને આ દરમ્યાન અમૃત અને સુરેખાને પણ એક દીકરો થયો. કરણ હતો અને બીજો દીકરો આવ્યો એટલે નામ પડ્યું અર્જુન. પરિવારમાં કોઈ જ તકલીફ ન હતી. પણ જે સ્ત્રી સીતા થઇ શકે, એ જ સ્ત્રી મંથરા અને કૈકેયી પણ બની શકે. સુરેખાની માતા મંજુલાબેને સુરેખાની કાન ભંભેરણી શરુ કરી અને સુરેખાને સતત એવું કાર્ય કરવા ઉશ્કેરી કે, અમૃત એની બધી જ મિલકત અર્જુનના અને સુરેખાના નામ પર કરી દે. મંજુલાબેનની નજર અમૃતની મિલકત ઉપર હતી. મંજુલાબેનની વાત શરૂઆતમાં તો સુરેખાએ શાંતિથી સાંભળી પણ, મંજુલાબેન એ વાત ભૂલી ગયા હતા કે સુરેખા હવે ૧૮ વર્ષની એ યુવતી નથી કે જેના એમને લગ્ન કરાવી નાખ્યા હતા. સુરેખા હવે એક સફળ બિઝનેસમેનની પત્ની છે, જેણે એના પતિ સાથે ૧૦ વર્ષ કાઢ્યા છે. એક સફળ બીઝનેસમેન સાથે પ્રેમપૂર્વક ૧૦ વર્ષ પસાર કરનાર ૨૮ વર્ષની સ્ત્રીને એટલો તો અનુભવ હોય કે એ વાતચીત પરથી સામેવાળાના નહીં બોલાયેલા શબ્દો પણ સમજી શકે અને એની પાછળનો મનોભાવ જાણી શકે.

પોતાની માતાથી આ રીતે સરળતાથી પીછો નહીં છૂટે એવું લાગતાં પોતાની જ માતાને પાઠ ભણાવવા સુરેખાએ એક જાળ ગોઠવી. સુરેખા જાણતી હતી કે એની માતાને અવાર-નવાર પૈસાની જરૂર પડે છે અને સુરેખા અને અમૃત ઘરખર્ચ અને બીજા ખર્ચ પેટે અવાર-નવાર તેમને પૈસા આપતા પણ હતા, પણ એ રોકડમાં. સુરેખાએ એની મમ્મી મંજુલાબેનનું બેંકમાં ખાતું ખોલાવડાવ્યું અને ચેકથી પૈસા આપવાનું શરૂ કર્યું. નાની-નાની રકમ કરીને રકમ જયારે એક લાખ થઇ ત્યારે સુરેખાએ એની ચાલ અમલમાં મૂકી. એણે મંજુલાબેન પાસેથી એમની સહિ વાળો પચાસ હાજર રૂપિયાનો એક ચેક લીધો અને સામે રોકડા પચાસ હાજર આપ્યા પણ ખરા. ચેક પર તારીખ લખી ન હતી. એકાદ મહિનાનો સમય પસાર થઇ ગયો. મંજુલાબેનના ખાતામાં બેલેન્સ જોયું. એની ધારણા મુજબ મીનીમમ બેલેન્સ જ હતું. એ જ સમયે સુરેખાએ મંજુલાબેનનો ચેક ખાતામાં ક્લીયરીંગ માટે નાખ્યો અને સુરેખાની ધારણા મુજબ ચેક રીટર્ન થયો. એ પછી સુરેખાએ અભિજાત દ્વારા નેગોશીએબલ ઈન્સ્ટ્રૂમેન્ટ એક્ટ મુજબની નોટીસ આપી અને પછીથી કેસ પણ દાખલ કર્યો. સુરેખા તરફે પુરાવો રજૂ કરવાનું સ્ટેજ આવ્યું ત્યાં સુધી સુરેખા એ સમાધાન ના કર્યું. એના પતિ અમૃતે પણ એને સમજાવી. પણ ના એટલે ના. આખરે કોર્ટમાં મંજુલાબેન સુરેખાની સામે રડી પડ્યા અને જજ સાહેબે પણ આઉટ ઓફ ધ રેકોર્ડ પડદા પાછળનું ચિત્ર શું છે એ પૂછ્યું. 

ત્યારે સુરેખાએ કીધું, “આ સ્ત્રી સંબંધથી મારી મા છે. છતાં એ મને મારા બાળકો અને પતિ વિરૂધ્ધ સતત ઉશ્કેરે છે. એને જો મારી એટલી જ લાગણી હતી તો શા માટે સાવ ૧૮ વર્ષની નાની ઉમરમાં મને એક વિધુર જોડે પરણાવી દીધી?” જજ સાહેબ પણ વિચારે ચડી ગયા અને અભિને કેસ આઉટ ઓફ ધ કોર્ટ પતે એમ હોય તો એક પ્રયત્ન કરવા જણાવ્યું.

અભિએ સુરેખાને સમજાવી. શરૂઆતમાં તો એ ના મક્કર જ ગઈ કે મંજુલાબેનને છો ને સજા થતી. પણ અંતે અભિજાતની કુનેહ કામ આવી. એક કરાર થયો કે મંજુલાબેન ક્યારેય સુરેખાના અંગત જીવનમાં દખલગીરી નહીં કરે અને એ શરતે સુરેખાએ કેસ પરત ખેંચ્યો.” કોફીનો ખાલી કપ ટેબલ પર મુકતાં અજયભાઈએ પોતાની વાત પૂરી કરી.

“માનવું પડે સાહેબ, અમૃત ખરેખર નસીબદાર કહેવાય કે એને સુરેખા જેવી પત્ની મળી. બાકી તમે કીધું એ સો ટકા સાચી વાત, સ્ત્રીને ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ સિવાય કોઈ ના સમજી શકે.” ચિંતને જણાવ્યું.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************
********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : સુરેખા by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, April 3, 2021

અધૂરી રહી ગઈ

પૂરી થઇ કેટલીક ઈચ્છાઓ તોય ઘણી ઈચ્છાઓ અધૂરી રહી ગઈ,
સમય અને કામની ઘટમાળમાં ઘણી ઈચ્છાઓ અધૂરી રહી ગઈ.

તારા હાથમાં હાથ પરોવી બેફિકરાઈથી દરિયાની ભીની રેત પર,
વાતો કરતા ધીમે ચાલતા પગલાં પાડવાની ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

તારા ચહેરા પર પવનની લહેરખી સાથે આવી ગયેલ તારા વાળની લટને,
મારી આંગળીથી હળવેથી સરખી કરવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

પરોઢની મીઠી નીંદર તું માણી રહી હોય ત્યારે,
તારા કપાળે હળવેથી ચુંબન કરી તને જગાડવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

ક્યારેક હું રિસાઈ જાઉં તારાથી અને તું મને પ્રેમથી મનાવે,
અને હું માની જાઉં એવું કંઈક બને એ જોવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

તારા હાથની બનાવેલી કૉફી તારી સાથે બેસીને પીવાની,
અને એ કૉફીની મજા માણવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

આજે કહું, કાલે કહું, હમણાં કહી દઉં બસ એમાંને એમાંજ,
"હું તને ખૂબ ચાહું છું" એ તને કહેવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

ઝરમર વરસતા વરસાદમાં તારી સાથે ભીંજાવાની,
ધાબાના એકાંતમાં પૂનમની ચાંદની માણવાની મારી ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.

તારી સાથે જીવવાની બધી જ તૈયારી કરી રાખી હતી આશિષ,
પણ અચાનક આવી ગયું મૃત્યુ અને તારી સાથે જીવવાની ઈચ્છા અધૂરી રહી ગઈ.


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License




Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, March 27, 2021

મારો પ્રેમ સદાય તું

મારી રાહ પણ તું, મંજિલ પણ તું,
મારો સાથી પણ તું, હમસફર પણ તું,

મારી આશ પણ તું, ભરોસો પણ તું,
મારો શ્વાસ પણ તું, વિશ્વાસ પણ તું,

મારી યાદ પણ તું, ફરિયાદ પણ તું,
મારી ફરિયાદની યાદોમાં પણ તું,

ભલેને ના દેખાય ખુલ્લી આંખે તું,
તોય સદા સાથે હોવાનો એહસાસ તું,

મારું અસ્તિત્વ પણ તું, વ્યક્તિત્વ પણ તું,
મારા હયાત હોવાનો પુરાવો પણ તું,

ભલે સ્થાન ન આપે તારા જીવનમાં મને તું,
મારા હૃદયમાં તું, જીવન અને સ્મરણમાં પણ તું,

બોલ્યા વગર સદાય વ્યક્ત કર્યો છે જે
"આશિષ" એ મારો પ્રેમ સદાય તું.


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



મારો પ્રેમ સદાય તું by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, March 20, 2021

મારી કેસ ડાયરી : દીપક-સુહાની

પ્રિય વાંચકમિત્રો,


ગુરુવારની સાંજે ચિંતનનો મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો. સ્ક્રીન ઉપર અજયભાઈ ઓફીસ નામ ફ્લેશ થયું અને ચિંતને ફોન રીસીવ કર્યો અને હેલ્લો કહ્યું. એના અંદાજ મુજબ જ સામે છેડે પંક્તિ હતી, “હેલ્લો, ચિંતન સર એક મિનીટ હોલ્ડ કરો, સાહેબ વાત કરવા માંગે છે.” એટલી સુચના આપી અજયભાઈને લાઈન આપી. 

“હેલો ચિંતન, શુક્રવાર અને શનિવારનું શું શીડ્યુલ છે તારું? અનુકુળતા હોય તો આવ આવતીકાલે, ભરૂચ એક મીટીંગમાં જવાનું છે તો ત્યાંથી આગળ સિલવાસા જતા આવીએ શનિવારે સાંજે અગર રાત્રે પરત.”

“સાહેબ, માર્કેટીંગ પર્સન છું એટલે બહુ વાંધો નથી આવતો. કાલે કેટલા વાગે અને ક્યાં આવી જાઉં?” ચિંતને પ્રત્યુત્તર આપ્યો.

"ઓકે. સવારે ૬.૦૦ વાગે તારા ઘરે તને લેવા આવીશ.” અજયભાઈએ સૂચના આપી અને ફોન કટ કર્યો.

બીજા દિવસે સવારે શાર્પ ૬.૦૦ વાગે અજયભાઈ એમની સફેદ ફોર્ચ્યુનર કર લઇ ચિંતનના એપાર્ટમેન્ટના ગેટ પાસે પહોંચ્યા અને ચિંતન પણ એમની રાહ જોઇને જ ઉભો હતો. ડ્રાઈવર સીટ પર અજયભાઈ અને એમની બાજુની સીટમાં અભીજાત હતો. પાછળની સીટમાં ચિંતન ગોઠવાઈ ગયો અને ફોર્ચ્યુનર એક્ષપ્રેસ હાઇવે તરફ આગળ વધી. ટોલ ટેક્ષ ભરપાઈ કરી ગાડી આગળ વધી અને લગભગ ૧૦૦-૧૨૦ની સ્પીડ પર વડોદરા તરફ આગળ વધી રહી હતી. ગાડીમાં ધીમા અવાજે ઓલ્ડ ઈઝ ગોલ્ડ સોંગસ વાગી રહ્યા હતા. વડોદરા ક્રોસ કર્યા બાદ એક હોટલ પર ચા-નાસ્તાનો હોલ્ટ કરી ભરૂચ તરફ આગળ વધ્યા. લગભગ ૧૦.૪૫ વાગે અજયભાઈ એમની કાર સાથે ભરૂચ જીલ્લા અદાલતના કેમ્પસમાં દાખલ થયા. અગાઉની ગોઠવણ મુજબ ત્યાં અજયભાઈના એક જુનિયર હાર્દિક દવે હાજર હતા. કોર્ટ કાર્યવાહીમાંથી આશરે ૧.૩૦ વાગે ફરી આગળની યાત્રા શરૂ થઇ. હાઇવે પરની એક હોટલમાં જમવાનું પતાવી આગળ વધ્યા સિલવાસા તરફ. સાંજે આશરે ૫.૦૦ વાગે કાફલો અજયભાઈ અને અભિજાતના કોલેજના મિત્ર શેખરના સિલવાસાના આલીશાન બંગલામાં બેઠા હતા.

ગરમાગરમ મેથીના ગોટા અને ચાને ન્યાય આપ્યા બાદ વધુ સમય ના બગડતા અજયભાઈએ શેખરને પૂછ્યું, “તારા મિત્ર કેટલા વાગે આવશે?” 

"બસ તૈયારી." આશરે ૫.૩૦ વાગ્યાની આસપાસ એક કાર આવી શેખરના બંગલાની બહાર ઉભી રહી અને એમાંથી ચાલીસેક વર્ષની આસપાસનું એક દંપતી વીલા મોઢે ઉતારીને કંઈક ક્ષોભ સાથે બંગલામાં દાખલ થયું. શેખરે આવનારનો પરિચય કરાવતા અજયભાઈને કહ્યું, “આ મારા મિત્ર દીપક અને એમના પત્ની સરિતા.” 

અજયભાઈએ દીપક સાથે હેન્ડશેક કર્યા અને કીધું, “કોઈ જ પ્રકારની મૂંઝવણ રાખ્યા વગર જે હોય એ જણાવો. તમે શેખરના મિત્ર એટલે અમારા પણ મિત્ર. આ મારી ટીમ છે, આ અભિજાત અને આ ચિંતન.”

“સર, વાત જાણે એમ છે કે....." થોડા કચવાટ સાથે દીપકભાઈએ વાતની શરૂઆત કરી, “હું પહેલા અમદાવાદમાં જ રહેતો હતો અને ત્યારે લગ્ન પણ ન હતા થયા. કોલેજમાં હતો ત્યારે પહેલી વખત સુહાનીનો પરિચય થયો, એ મારાથી એક વર્ષ સીનીયર. જોડે જ બસમાં આવવા જવાનું થયું હતું. એક જ સ્ટેન્ડથી બસ પકડતા અને આવ-જા કરતા. પરિચય પ્રેમમાં પરિણમ્યો. અમે લગ્ન પણ કરવા માંગતા હતા, પણ મારા મમ્મી-પપ્પાને જ્ઞાતિ બાધ હતો. હું એક્નુંએક સંતાન એટલે મમ્મી-પપ્પાની ઉપરવટ જવાનો પ્રશ્ન જ ન હતો અને અમારા લગ્ન માટે એ માન્યા નહીં. હું અને સુહાની અમારા સંબંધમાં તમામ મર્યાદા વટાવી ચુક્યા હતા. હું મારા મમ્મી-પપ્પાની ઉપરવટ જઈ લગ્ન નહીં કરું એ વાતની મેં સુહાનીને સ્પષ્ટતા કરી દીધી હતી, એ પછી જ અમે અમારા સંબંધમાં આગળ વધ્યા હતા. મારી કોલેજ પૂરી થઇ ત્યાં સુધી અમારા સંબંધ રહ્યા. એ પછી મારા પપ્પાએ એમના એક મિત્રની ફેકટરીમાં મને અહીંયા સિલવાસા નોકરી લગાડી દીધો. અમદાવાદ છૂટી ગયું અને સુહાનીને પણ ધીમે-ધીમે ભૂલી ગયો. સમય પસાર થયો અને મેં સરિતા સાથે લગ્ન કરી લીધા. દશેક વર્ષ પસાર થઇ ગયા. નોકરી સાથે કમીશનનું નાનું નાનું કામ કરતા કરતા મેં મારો પોતાનો ધંધો કર્યો અને પ્રભુ કૃપાથી સફળ પણ થયો. ગયા વર્ષે એક બિઝનસ કોન્ફરન્સમાં મુંબઈ જવાનું થયું. ત્યાં સુહાની મળી ગઈ. એ કોઇ કંપનીની મેનેજર તરીકે આવેલ હતી. એક ફોર્મલ હાય હેલો કરી હું મારા કામમાં લાગ્યો. બીજા દિવસે ફરી અમે મીટીંગમાં ભેગા થઇ ગયા. એણે મારી કંપનીનો પોર્ટફોલિયો માંગ્યો અને મેં આપી દીધો. એ દિવસે સાંજે એણે મને ડીનર પર જોડાવાનું આમંત્રણ આપ્યું. બસ એના આમંત્રણનો સ્વીકાર કર્યો એ જ મારાથી ભૂલ થઇ ગઈ. સાંજે ડીનર પછી એક ડ્રીંક અમે જોડે લીધું અને પાછા હોટલ પર આવી ગયા. મને એક જ ડ્રીંકમાં કંઈક વધુ અસર થઇ ગઈ હતી. કદાચ એણે મારા ડ્રીંકમાં કંઈક મીલાવી દીધું હશે. અમે હોટલમાં આવ્યા અને સુહાની મને એના જ રૂમમાં લઇ ગઈ. હું ત્યાં જ સુઈ ગયો. બીજા દિવસે સવારે ઉઠ્યો ત્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો કે હું મારા રૂમમાં નથી. બાથરૂમમાં પાણીનો અવાજ આવતો હતો. થોડીવારે સુહાની બહાર આવી અને મને કહ્યું, “થેંક્યુ, મારી સાથે રાત વિતાવવા બદલ અને મેં આ યાદગાર રાતને મારા મોબાઈલમાં રેકર્ડ કરી લીધી છે.” મેં મોબાઈલ જોવા માંગ્યો પણ એણે મને ના આપ્યો. એ પછી સુહાનીના અવાર-નવાર મેસેજ અને ફોન કોલ આવવા લાગ્યા. મારે અનિચ્છાએ પણ એની સાથે સમય પસાર કરવા જવું પડતું. સરિતા સાથે જુઠ્ઠું બોલવું પડતું અને અવારનવાર અમદાવાદ કે મુંબઈ સુહાની બોલાવે ત્યાં જવું પડતું. એણે મને બ્લેકમેઈલ કરીને પૈસા પણ પડાવ્યા છે. એની માંગણી મુજબના પૈસા મેં એના ખાતામાં ટ્રાન્સફર કર્યા છે. હું થાકી ગયો એટલે મેં સરિતાને આખી વાત જણાવી અને સરિતા સાથે ચર્ચા કર્યા પછી શેખરને અને શેખરે તમને અહીં બોલાવ્યા."

“બસ આટલી જ વાત. જુઓ દીપકભાઈ, જરાય ગભરાવાની જરૂર નથી. સુહાની તમને કોઈ પણ રીતે બોલાવે તમારે મળવા જવાની કે વધારાના પૈસા આપવાની જરૂર નથી. રહી વાત પોલીસ કેસ કે કોર્ટ કાર્યવાહીની તો એનાથી ગભરાવવાની જરૂર નથી. જયારે થાય ત્યારે જોઈ લઈશું. હા, બસ તમે જે જે તારીખે સુહાનીના ખાતામાં પૈસા ટ્રાન્સફર કરેલ છે એની યાદી તૈયાર કરી રાખજો." અજયભાઈએ પોતાની વાત પૂરી કરી.

થોડી વાર બીજી આડી અવળી વાતો કરી દીપક અને સરિતા એ વિદાય લીધી. શેખરના બંગલે રાત્રે ડીનર લીધા પછી અજયભાઈ, અભિજાત અને ચિંતન ગેસ્ટ રૂમમાં હતા. ચિંતને પૂછ્યું, “સાહેબ, શું લાગે છે આ દીપકભાઈની વાતનું?”

“જો ચિંતન, આ દુનિયામાં કોઈ સત્ય નથી બોલતું. બધા જ અર્ધસત્ય બોલે છે. દીપકનું પણ એવું જ છે. સુહાનીને જોઈ એનો જુનો પ્રેમ જાગી ઉઠ્યો અને એણે પેરેલલ સંસાર માણવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ કોઈક રીતે સરિતાના ધ્યાનમાં આ વાત આવી ગઈ એટલે એણે પોતે હની ટ્રેપનો ભોગ બન્યો હોવાનું સરિતાના મનમાં ઠસાવી દીધું. સુહાનીએ દીપકને બ્લેક મેઈલ કર્યો જ નથી કે પૈસા પણ નહીં પડાવ્યા હોય. આખી વાતમાં સરિતા કશું જ બોલી નથી એ વાત તેં નોંધી જ હશે. બીજું, જો સુહાની દીપકને બ્લેક મેઈલ કરવા માંગતી જ હોય તો એણે જયારે દીપક કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં હતો ત્યારે જ કંઈક પગલા લીધા હોત. ચાલ રાત બહુ વીતી ગઈ છે. સુઈ જા."

બીજા દિવસે બપોરે લંચ લઈને શેખરના ઘરેથી પ્રેમ પૂર્વક વિદાય થયા અને રાત્રે અમદાવાદ પરત આવ્યા.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************
********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : દીપક-સુહાની by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, March 13, 2021

આમ ક્યારેક મળતા રહેજો...

આમ ક્યારેક મળતા રહેજો,
થોડુક કંઇક સાચું કહેતા રહેજો,
મળશો તો જાણતા રહીશું એકબીજાને,
જાણીશું તો જ ઓળખીશું એકબીજાને,
સમય નથી આપતો સમય ક્યારેય કોઈને,
જેટલો મળે સમય એટલો સારી વાતોમાં વિતાવશો,
આમ ક્યારેક મળતા રહેજો,
થોડુક કંઇક સાચું કેહતા રહેજો.



આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



આમ ક્યારેક મળતા રહેજો... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, March 6, 2021

કભી કિસીકો મુક્કમિલ જહાં નહિ મિલતા.....

"કભી કિસીકો મુક્કમિલ જહાં નહિ મિલતા, કહીં જમીં તો કહીં આસમાં નહિ મિલતા"


"રવિયા, જો અને તો થી જ ભરેલી જિંદગી છે આ....."

અમદાવાદથી રાજકોટ હાઇવે પર રંગીલા શહેર રાજકોટ તરફ ટાટા નેક્શન જાણે હવા સાથે વાતો કરી રહી હોય એમ દોડી રહી હતી. કારની મ્યુઝિક સિસ્ટમમાં ધીમા અવાજે મુકેશ અને લતાના ગીતો વાગી રહ્યા હતા. કારમાં પચાસની નજીકની ઉંમરે પહોંચેલ બે મિત્રો અને એમની વાતો સિવાય અન્ય કોઈની હાજરી ન હતી.

રવિ ત્રિપાઠી, મૂળ અમદાવાદનો જ છોકરો પણ શાળા જીવન પૂર્ણ કરી વધુ અભ્યાસ માટે ઓસ્ટ્રેલિયા ચાલ્યો ગયો હતો અને આજે આશરે પાંત્રીસ વર્ષ પછી અમદાવાદ પરત આવેલો. ઓસ્ટ્રેલિયામાં અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યો અને ત્યાં મોટેલના ધધામાં ઝંપલાવ્યું. મહેનત અને તકદીરે તેને સાથ આપ્યો અને રવિ ઓસ્ટ્રેલિયામાં ખુબ જ સારું કમાયો અને પાંત્રીસ વર્ષ પછી વતનમાં પરત આવ્યો હતો. એની સાથે જે ગાડી ચલાવી રહ્યો હતો એ રવિનો સ્કૂલ ટાઇમનો જીગરજાન મિત્ર અવિનાશ વ્યાસ, અમદાવાદના પ્રતિષ્ઠિત બિઝનેસમેનમાં જેની ગણના થાય એ. શાળા છોડ્યા બાદ પણ શરૂમાં પત્ર દ્વારા અને મોબાઈલ આવતા બંને જણ ફોન દ્વારા સતત સંપર્કમાં રહેતા.

રવિ, એક સામાન્ય મધ્યમ વર્ગીય પરિવારનો તેજસ્વી અને મહેનતુ છોકરો. એના માતા-પિતાનું અકસ્માતે મૃત્યુ થયેલ અને એ એના દાદી સાથે રહેતો. બીજું કોઈ નજીકનું સગું નહીં. શાળામાં કાયમ પ્રથમ નંબર લાવે અને એના જ ક્લાસમાં એની સાથે ભણતો અવિનાશ, અભ્યાસમાં એ પણ હોશિયાર. બંને વચ્ચે કાયમ એકાદ-બે માર્કનો જ ફેર પડે, જોડે જ શાળાએ જવાનું, ટિફિન પણ જોડે જ કરવાનું અને સાંજે હોમવર્ક અને રમવાનું પણ જોડે જ. બસ એક જ ફેર, રવિની આર્થિક સ્થિતિ થોડી નબળી એટલે અવિનાશના પિતા રવિના અભ્યાસનો ખર્ચ ઉપાડતા. અવિનાશ અને રવિ બંને એક-બીજાની મનની વાત પણ સમજી જાય એટલા અંગત મિત્રો.

અવિનાશને જેટલી સારી મિત્રતા રવિ જોડે હતી એટલી જ સારી મિત્રતા તન્વી જાની જોડે પણ હતી. તન્વી પણ અવિનાશની સ્કૂલમાં અને એના જ ક્લાસમાં ભણે અને અવિનાશની જ સોસાયટીમાં રહે. તન્વીને અવિનાશ પ્રત્યે એક વિશેષ લગાવ. તન્વી એના ટીફીનમાંથી અવિનાશને રોજ આગ્રહ કરી જમાડે. તન્વી અને અવિનાશને ઓળખતા બધાને એમ જ હતું કે આ બંને વહેલા-મોડા લગ્ન કરી જ લેશે. શાળાજીવન પૂર્ણ થયું અને રવિની કારકિર્દીથી પ્રભાવિત એક સજ્જને એને ઓસ્ટ્રેલિયા ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે મોકલી દીધો અને લગભગ પાંત્રીસ વર્ષો પછી રવિ એના વતન એટલે કે સતત ધબકતા અને જાગતા અમદાવાદ શહેરમાં આવ્યો હતો. અવિનાશ એને એરપોર્ટ ઉપર લેવા ગયો હતો અને સીધો જ એના ઘરે લઇ ગયો હતો.

સમયના પ્રવાહમાં રવિને જયારે સમાચાર મળ્યા કે અવિનાશે કોઈ અવની સાથે લગ્ન કરી લીધા ત્યારે રવીને એના કાન ઉપર ભરોસો નહતો બેઠો, પણ જયારે લગ્નના ફોટાગ્રાફસ જોયા ત્યારે માનવું જ પડ્યું. એક જ સવાલ સાવ નિરુત્તર રહ્યો કે અવિનાશે અવની સાથે કેમ લગ્ન કર્યા? જેનો જવાબ આપી શકે એવો એક માત્ર વ્યક્તિ અવિનાશ પોતે જ હતો અને આ સવાલ ફોન પર કે અન્ય કોઈની પણ હાજરીમાં પૂછવો રવિને યોગ્ય ના લાગ્યો.

અવિનાશના ઘરે અવનીએ ખુબ જ સારી રીતે રવિને આવકાર્યો અને અવનીનો સ્વભાવ પણ ખુબ સારો. અવિનાશના પૂરા પરિવારનું ધ્યાન ખુબ જ સારી રીતે રાખતી અને અવની અને અવિનાશને પણ એક બીજા સાથે ખુબ જ સારું બનતું. રવિને સમય જ ના મળ્યો સવાલ પૂછવાનો અને આજે અચાનક જ અવિનાશે રવિને  વહેલી સવારે પૂછ્યું, "તારે કંઈ ખાસ કામ ના હોય તો ચાલ મારી સાથે રાજકોટ મારે એક મિટિંગ છે, પછી ફોઈના ત્યાં અને બહેનને મળવાનું છે અને આવતીકાલે પાછા આવી જઈશું. આમ પણ હું એકલો જ જઈ રહ્યો છું. તું જોડે હોઈશ તો કંપની રહેશે." ભાવતું હતું અને વૈધે કીધું. રવિ પોતાનો સવાલ પૂછવાની તક શોધી રહ્યો હતો અને એને એ તક મળી ગઈ. રવિ તૈયાર થઇ ગયો અને આજે સવારે રવિ અને અવિનાશ બંને અવિનાશની ટાટા નેક્શનમાં રાજકોટ તરફ જઈ રહ્યા હતા.

વાતની શરૂઆત અવિનાશે જ કરી, "રાજકોટ કંઈ જ કામ નથી, પણ હું જાણું છું કે તારે મને કંઈક પૂછવું છે."

"તો તને એ પણ ખબર જ હશે કે મારે શું પૂછવું છે." રવિએ જવાબ આપ્યો.

"મને કેવી રીતે ખબર હોય? હું ભગવાન કે સાઈકોલોજીસ્ટ નથી." નાટકીય સ્મિત સહીત અવિનાશે જવાબ આપ્યો.

એ સાથે જ રવિએ અવિનાશના ખભા પર જોશથી ધબ્બો માર્યો અને કીધું, "હવે બોલવા માંડ અને આ ક્યા ફોઈ? કારણકે તારે કોઈ ફોઈ નથી એ હું જાણું છું."

"પહેલાં દર્શન હોટલ પર ચા-નાસ્તો કરી લઈએ, પછી વાત કરીએ."

દર્શન હોટલ પર ચા-નાસ્તો કરી બંને ચોટીલા તરફ આગળ વધ્યા અને વાત પણ આગળ વધી.

રવિ, તને ખબર જ છે કે મારા ખાસ મિત્ર તરીકે તું અને તન્વી બે જ હતા અને આપણે ત્રણે જણ સ્કૂલમાં જોડે જ ભણ્યા. મારી અને તન્વી વચ્ચે પહેલાંથી જ નક્કી હતું કે લાઈફમાં સેટ થઇ જઈએ પછી ઘરે વાત કરી અને પરિવારની સંમતિ મેળવીને જ લગ્ન કરવા, ત્યાં સુધી માત્ર મિત્ર જ. તું ઓસ્ટ્રેલિયા ભણવા જતો રહ્યો એ જ વર્ષે તન્વીના પપ્પાને હાર્ટ એટેક આવ્યો. તન્વીના પપ્પા બચી ના શક્યા અને તન્વીના કાકાએ ધંધામાંથી પણ એમને જુદા કર્યા. એક હસતો રમતો પરિવાર એકદમ જ વિખરાઈ ગયો. તન્વીને ભણાવવા એના મમ્મી નોકરી કરવા લાગ્યા. પણ આફત જયારે આવે ત્યારે ચારે બાજુથી આવે છે એમ એક દિવસ તન્વીના મમ્મી નોકરીથી ઘરે આવવા બસમાં ચઢી રહ્યા હતા એ સમયે જ બસ વાળાએ બસ આગળ વધારી અને તન્વીના મમ્મી પડી ગયા અને માંડ માંડ પાછળ પૈડામાં આવતા રહી ગયા, પગે ફેક્ચર થયું. નસીબ સારા કે મારા પપ્પા પાછળ જ હતા એ તરત જ એમને દવાખાને લઇ ગયા. દવા કરાવી અને પાટો બંધાવ્યો અને મારા ઘરે જાણ કરી. મારા મમ્મી મને ઘરનું ધ્યાન રાખવાનું કહી ટિફિન લઈને દવાખાને ગયા. ચાર-પાંચ દિવસ સુધી દવાખાને રહ્યા પછી તન્વીના મમ્મી ઘરે આવ્યા.

રવિ, ગામ હોય ત્યાં ઉકરડો હોય જ એ કહેવત ખાલી સાંભળી હતી, પરંતુ તે સમયે આ કહેવત અનુભવી પણ ખરી. આપણી સોસાયટીના નાકે નવરી બજાર જેવા બેસી રહેતા મગનકાકાએ પપ્પા અને તન્વીની મમ્મીને લઈને વાતો ઉડાડવાની શરૂ કરી અને અફ્વાના પડીકા અમારા ઘર સુધી અને તન્વીના ઘર સુધી પણ આવ્યા. "ગામના મોઢે ગરણા ના બંધાય." .....

ચોટીલા આવ્યું, તને ખબર છે અંહિ લાલા રઘુવંશીનું કાઠિયાવાડી બહુ જ ફેમસ છે. એક બીજી વાત એના મલિક મનસુખભાઇ શેઠ જાતે આગ્રહ કરી કરીને જમાડે .. ચાલ જમી લઈએ.

"યાર, સાચે જ આટલું સરસ જમવાનું અને આટલી વાજબી કિંમત... આજ ખાસિયત છે આપણા દેશની અને કેટલા આગ્રહથી જમાડ્યા....  હવે આગળ બોલ... "

અવિનાશે કાર સ્ટાર્ટ કરી અને વાત પણ...

"... મારા મમ્મી પરિસ્થિતિ જાણી ગયા અને એમને એક રસ્તો બતાવ્યો... પંદર દિવસ પછી ભારતીય સંસ્કૃતિમાં જ આવે છે એ વિશિષ્ઠ તહેવાર ઉજવવાનું મારા પપ્પા અને તન્વીના મમ્મીને જણાવ્યું.

શ્રાવણ મહિનાની પૂનમ-રક્ષા બંધન. તન્વીના મમ્મી પૂજાની થાળી અને રાખડી સાથે અમારા ઘરે આવ્યા અને ખાસ મગનકાકાને જય શ્રી કૃષ્ણ કહીને મારા ઘરે આવી મારા પપ્પાને રાખડી બાંધી. પપ્પા પણ ખુશ થઇ ગયા અને પપ્પા અને તન્વીના મમ્મીના કહેવાથી તન્વીએ મને પણ રાખડી બાંધી. બસ મિત્ર તરીકેના સંબંધમાં એક નવો સંબંધ ઉમેરાઈ ગયો ભાઈ-બહેનનો. શરૂ શરૂમાં બહુ અજીબ લાગ્યું પણ ગોઠવાઈ ગયા. એ પછી મારા પપ્પાએ જ તન્વીના લગ્ન એક ડૉક્ટર જોડે કરાવી આપ્યા અને મેં અવની સાથે લગ્ન કર્યા.

સામાન્ય રીતે ભાઈ-બહેન હોય એ એકબીજાના સારા મિત્રો હોય છે અમારા કિસ્સામાં સારા મિત્રો ભાઈ-બહેન બન્યા છીએ. તન્વીને ખબર છે તું મારા ઘરે રોકાયો છે અને આપણે અત્યારે રાજકોટ જઈ રહ્યા છીએ.

મિટિંગ પતે પછી આપણે મારા ફોઈ એટલે તન્વીના મમ્મીને જ મળવા જવાનું છે. એ તન્વી અને એના ડૉક્ટર પતિ સાથે રાજકોટમાં જ રહે છે.

"આ હિસાબે જો તન્વીના પપ્પાને હાર્ટ એટેક ના આવ્યો હોત તો અવિનાશ કદાચ તમે તમારા સંબંધમાં આગળ વધ્યા હોત એમ જ ને ....."


"રવિયા જો અને તો થી જ ભરેલી જિંદગી છે આ, જે થાય એ સારા માટે જ થાય એમ જ માનીને જીવવાનું બહુ નહીં વિચારવાનું સમજ્યો....."

"લે, આ ગ્રીનફિલ્ડ ચોકડી આવી ગઈ. રંગીલા શેહર રાજકોટમાં તારું સ્વાગત છે મારા દોસ્ત રવિ"



આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



કભી કિસીકો મુક્કમિલ જહાં નહિ મિલતા.....   by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, February 27, 2021

આશા બાકી છે...

લાગણી શૂન્ય થઇ ગયો છું દગા ખાઈને તો પણ
કોરી આંખોમાં ક્યાંક લાગણીની ભીનાશ બાકી છે,

નિરાશ છું ઘણો કારણ તૂટ્યા છે ઘણા સપના તો પણ
હતાશ આંખોમાં હજુ ક્યાંક થોડાક શમણાં બાકી છે,

થાકી ગયો છું હું આ બોઝિલ જિંદગીથી તો પણ
કંઈક કરવાની તમન્ના દિલમાં હજુ ક્યાંક બાકી છે,

ઘણા કડવા અનુભવો દુનિયાદારીના થયા તો પણ
સારા અનુભવો ક્યારેક તો થશે એવી આશા બાકી છે,

વિચારું છું હવે નથી જીવવી આ નકામી જિંદગી તો પણ
આશિષ કાળી રાત પછી ઉજળી સવારની આશા બાકી છે.


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License




Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/



Saturday, February 20, 2021

મારી કેસ ડાયરી : ટાઇગરભાઈ

પ્રિય વાંચકમિત્રો,


શુક્રવારની નમતી બપોરે આશરે ૪.૦૦ વાગ્યાની આસપાસ ચિંતન એડવોકેટ અજયભાઈની ઓફિસમાં દાખલ થયો. ઓફિસનો આજનો માહોલ કંઈક અલગ જ હતો. ઓફિસની બહાર બે અજાણ્યા વ્યક્તિઓ ઉભા હતા, બે જણા વેઈટીંગ એરિયામાં, અજયભાઈ અને અભિજાત એમની ચેમ્બરમાં ન હતા. કોન્ફરસ રૂમમાં અભિજાત અને અજયભાઈની સાથે બીજા બે થી ત્રણ વ્યક્તિઓ હોય એવું લાગી રહ્યું હતું. રીશેપ્શન પર પંક્તિનો ચહેરો પણ આજે ગંભીર જણાતો હતો. રામજી કોન્ફરન્સ રૂમની બહાર થોડો ગુસ્સામાં દેખાતો હતો. પંક્તિએ ચિંતનને બહાર વેઈટીંગમાં બેસવાનો ઈશારો કર્યો.

લગભગ પંદરેક મિનીટ પછી કોન્ફરસન રૂમનો દરવાજો ખુલ્યો અને એક વ્યક્તિ સફેદ પેન્ટ અને સફેદ શર્ટમાં બહાર આવ્યો. એની પાછળ એના બોડીગાર્ડ જેવો લાગતો બીજો એક વ્યક્તિ બહાર આવ્યો અને એમની પાછળ અજયભાઈ અને અભિજાત. સફેદ પેન્ટ અને શર્ટમાં રહેલ વ્યક્તિએ અજયભાઈને કહ્યું, “આપની સાથેની મીટીગ યાદ રહેશે, કોફી બદલ આભાર.” અને ઓફિસની બહાર નીકળી ગયા. એમની પાછળ જ વેઈટીંગમાં રહેલ બે વ્યક્તિઓ અને ઓફિસની બહાર ઉભા રહેલ બે વ્યક્તિઓ પણ એમની પાછળ પાછળ નીકળી ગયા.

અજયભાઈએ ચિંતનને ચેમ્બરમાં બોલાવ્યો અને ત્યાંથી જ રામજીને કોફીની સુચના આપી. ચેમ્બરમાં કોફી આવી એટલે અજયભાઈએ પંક્તિ અને રામજીને પણ અંદર જ બોલાવી લીધા. બધા જ આવી જતાં અજયભાઈએ એક સ્માઈલ સાથે બધાને પૂછ્યું, “કેમ આટલા ગંભીર છો? ચાલો કોફી પીવો અને ફ્રેશ થાવ. મૂડમાં આવો.”

કોફી પૂરી કરી પંક્તિ અને રામજી બહાર ગયા. પછી ચિંતને પૂછ્યું, “ શું થયું સાહેબ?”

“હું તારા સવાલની જ રાહ જોતો હતો.” અજયભાઈએ કીધું .

“તેં ટાઇગરભાઈ નામ સાંભળ્યું હશે. છાપામાં અવાર-નવાર ચમકતું અન્ડરવર્લ્ડનું એક મોટું નામ. એ મને એક કેસમાંથી ખસી જવા અગર તો હારી જવા સમજાવવા આવ્યા હતા. પણ થયું એવું કે એ આપણો દ્રષ્ટિકોણ જોઈ પોતે સમજીને ગયા. વૈષ્ણવદેવી સર્કલ પાસેની એક જમીનનો કેસ જે ગાંધીનગર કોર્ટમાં ચાલે છે, એમાં આપણે વકીલ તરીકે હાજર થયા હતા. જમીન માલિક સાથે ફ્રોડ કરીને બોગસ બાનાખત તૈયાર કરવામાં આવેલ અને એના આધારે કોર્ટમાં દસ્તાવેજ કરાવી લેવાનો દાવો દાખલ કરેલ. જેમાં આપણે મૂળ માલિક-ખેડૂત તરફથી હાજર થયા હતા અને એક લાંબા સમય પછી દાવો નિર્ણાયક તબક્કામાં આવેલ. બાનાખત ખોટું સાબિત થઇ ગયું અને અનો ચુકાદો જ બાકી છે. એ સમયે જેમણે ખોટું બાનાખત કરાવી લીધેલ એ એક બહુ મોટા રાજકીય વ્યક્તિ છે. આ ટાઇગરભાઈ મારફતે મને એક મોટી રકમની ઓફર આપી અને કેસ હારવાનું કીધું. મેં એમની બધી જ વાત શાંતિથી સાંભળી. એમને એવી અપેક્ષા ન હતી કે હું આટલી શાંતિથી અને ગભરાયા વગર એમને સંભાળીશ. એ બોલી રહ્યા પછી મેં એમને એક સવાલ પૂછ્યો, "આપ કોઈ કામ હાથમાં લો અને આપને કોઈ એ કામ મૂકી દેવાનું અગર અડધેથી છોડી દેવાનું કહે તો આપ શું કરો?" એણે કહ્યું એવું ના થાય, માર્કેટમાં ઈજ્જત ખરાબ થઇ જાય, નામ ખરાબ થાય. મેં એમને એટલું જ કીધું બસ જે આપનો જવાબ છે એ જ મારો જવાબ છે. હા, ખેડૂતને નુકશાન ન થાય એ રીતે સમાધાન કરવું હોય તો વાત કરીએ.

મારો જવાબ એને ગમી ગયો અને એની અક્કડ નીકળી ગઈ. જતાં જતાં જેના વતી એ અહીં મળવા આવ્યો હતો એને ફોન કર્યો અને મીટીંગ ગોઠવી દીધી.

બસ પ્રભુ કૃપાથી આપણું પણ કામ થઇ ગયું અને આપણા ક્લાયન્ટનું પણ. એક સાથે બે નવી ઓળખાણ થઇ અને જેની સાથે રૂબરૂ પરિચય થયો એ પણ આપણાથી પ્રભાવિત થઇને ગયો એ મહત્વનું. આ જ પ્રભુ કૃપા કહેવાય. વાત પૂરી કરી અને ઘડિયાળમાં જોયું સમય ૬.૩૦ થયો હતો. ચિંતને જવાની રજા માંગી.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************
********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : ટાઇગરભાઈ by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/


Saturday, February 13, 2021

વ્યક્તિ વ્યક્તિએ જુદી પરિભાષા છે, પ્રેમની એ જ તો વિશેષતા છે...

"કેમ છે? મજામાં ને.!?"

"હા, અને તું કેમ છે?"

"સરસ, કંઈ કામકાજ હોય તો કહેજે."

"જરૂર"

ગુજરાતના એક વગદાર, પ્રતિભાશાળી અને સમૃદ્ધ સમાજના સ્નેહ સંમેલનમાં આશરે 40 ની વયે પહોંચેલ એક સ્ત્રી અને પુરૂષ વચ્ચે ઉપર મુજબનો સંવાદ થયો.

સંવાદની શરૂઆત કરનાર હતો શહેરનો એક પ્રતિષ્ઠિત જર્નાલિસ્ટ સુભાષ અને સામે પ્રત્યુત્તર આપનાર ખૂબસૂરત સ્ત્રી હતી ભાવિષા.

બંને એક જ સમાજના હતા અને આજે ઘણા વર્ષે સમાજના સ્નેહ સંમેલનમાં ભેગા થયા હતા. બંનેના પરિવારજનો વર્ષોથી એક-બીજાને ઓળખતા હતા એટલે આ સાહજિક સંવાદ ઉપસ્થિત સર્વે માટે સાહજિક હતો. બસ એક પ્રયાગ આ બંનેને દૂરથી જોઈ રહ્યો હતો કઈંક વિચારી રહ્યો હતો.

સ્નેહ સંમેલન પૂર્ણ થયું અને બીજા દિવસની સાંજે સુભાષ એની બ્લેક સ્કોર્પિઓમાં એસ.જી. હાઇવે પરથી એના ખાસ મિત્ર પ્રયાગ જોડે પસાર થઇ રહ્યો હતો. અમેરિકાથી હમણાં જ થોડા સમય પહેલા ભારત પરત આવેલ પ્રયાગ અને સુભાષ બંને એક જ સમાજના અને બાળપણના મિત્રો.

સુભાષે એની આદત મુજબ કારની મ્યુઝિક સિસ્ટમમાં ગઝલ પ્લે કરી. પ્રયાગે સીધું જ પૂછ્યું, "યાર, આમ તો સમાજના સંમેલનમાં તું કોઈની જોડે બહુ વાત નથી કરતો. કાલે કેમ ભાવિષા જોડે વાતે વળગ્યો હતો?"

સુભાષે સહેજ હસીને કહ્યું, "સિગરેટ સળગાય, પછી વાત કરીએ. મને હતું જ કે તું આવું કઈંક પૂછીશ જ."

પ્રયાગે બે ગોલ્ડફ્લેક સળગાવી અને એક સુભાષને આપી. કારના વિન્ડો ગ્લાસ સહેજ નીચે કરી સુભાષે એક ઊંડો કશ લીધો અને પોતાની વાત શરૂ કરી.

"આપણે કોલેજ પુરી કરી અને તું અમેરિકા જતો રહ્યો એ પછીની આ વાત છે. તને યાદ છે મેં તને કીધું હતું કે મને એક છોકરી ગમી ગઈ છે, એની સાથે મારે લગ્ન કરવા છે. એ જ આ ભાવિષા. અમે એક-બીજાના સારા મિત્રો બન્યા અને અમારી વચ્ચેની અન્ડસ્ટૅન્ડિંગ પણ સારી હતી. અમે એક-બીજા સાથે બહુ ટાઈમ પસાર કર્યો અને એક સાંજે મેં એને આશ્રમરોડની સી.સી.ડી.માં પ્રપોઝ કરવાના હેતુથી જ કોફી માટે બોલાવી. મેં એને ફોન કર્યો અને એણે સીધું જ કીધું કે, "મારે તને આજે સાંજે મળવું જ છે, ખાસ કામ છે." એ સાંજે અમે આશ્રમરોડ સી.સી.ડી.માં મળ્યા. ભાવિષા ખૂબ અપસેટ હતી. એનો ચહેરો જોઈને મને પ્રપોઝ કરવાની ઈચ્છા ના થઇ. એ થોડી સ્વસ્થ થઇ એટલે એને મેં પૂછ્યું, "શું થયું?"

ભાવિષાએ કહ્યું, "યાર, પપ્પાને બિઝનેસમાં મોટો લોસ થયો છે. ઘર, ઓફિસ, કાર બધું જ વેચવું પડે એમ છે. એમના એક મિત્ર છે આપણા જ સમાજના. એ ફાઇનાન્સ કરવા તૈયાર છે પણ એક શરત છે કે એમના દીકરા સાથે મારે લગ્ન કરવા. શું કરું એ કંઈ સમજાતું નથી. ઘરમાં સૌથી મોટી હું છું. હજી એક બહેન અને એક ભાઈ છે. બંને હજુ ભણે છે. પપ્પાએ મારી મરજી પૂછી છે, પણ મને પરિસ્થિતીની ખબર છે. મારે મારા પપ્પાની મદદ કરવી છે. તું કહે હું શું કરૂં?"

અને મેં ભાવિષાને કીધું, "છોકરો કેવો છે?"

"સારો દેખાય છે. કોઈ વ્યસન નથી. બીજી કોઈ મને ખાસ ખબર નથી."

"બસ તો એની સાથે લગ્ન કરી નાખ. તારા પપ્પા અને પરિવારને મદદ પણ મળી જશે."

પછી અમે કોફી પી ને છૂટા પડ્યા હતા.

એ પછી બસ આજ રીતે અમે સમાજના પ્રસંગે ભેગા થઇ જઈએ છીએ. એ ખુશ છે.

પ્રયાગને એના ઘરે ઉતારી સુભાષે કાર પાછી વળી.

સુભાષે જર્નાલિસ્ટ તરીકે એક સરસ વાર્તા બનાવીને પ્રયાગને કહી દીધી. બીજી એક સિગરેટ સળગાવી એનો એક કશ લઈને સુભાષ એ જ ઘટનામાં નહિ જણાવેલ સત્ય વાગોળી રહ્યો હતો.

હકીકતમાં સુભાષ અને ભાવિષાએ કોર્ટ મેરેજ કરી જ લીધા હતા. હા, હજુ લગ્નજીવન માણ્યું ન હતું. બસ સુભાષને જોબ મળે એ સમયે એ બંને જણ તેમના લગ્ન જાહેર કરવાના હતા. એ દિવસે સી.સી.ડી.માં સુભાષ પાસે જોબનો ઓફર લેટર હતો અને એ બતાવવા જ તેણે ભાવિષાને સી.સી.ડી.માં બોલાવી હતી. ભાવિષાએ એ જ દિવસે એના ઘરે બનેલી ઘટના સુભાષને કીધી અને એનો નિર્ણય એના પપ્પાને મદદ કરવાનો હતો. એ ડરતી હતી એ વાતથી કે સુભાષ સાથેના લગ્નને લઈને સુભાષ એને હેરાન કરશે તો? પણ સુભાષે પોતાનો ભાવિષા પ્રત્યેનો પ્રેમ ઉજળો કરી બતાવ્યો. એ સાંજે જે શબ્દો સુભાષે ભાવીષાને કહ્યા હતા, અનાયાસે એ જ આજે અત્યારે એના મોઢે ફરી આવી ગયા, "મેં તને પ્રેમ કર્યો છે ગાંડી, તારી ખુશીમાં જ મારી ખુશી. આપણે લગ્ન કરી લીધા છે એ વાત આપણે બે જ જાણીએ છીએ, તો હવે કોઈને જણાવવાની જરૂર નથી. આપણે સારા મિત્રો હતા, છીએ અને રહીશું. પિતાને મદદ કરવાનું સૌભાગ્ય દરેકને નથી મળતું. ચાલ, હવે સ્માઈલ કર અને હસીને ઘરે જા."

આજના સમયમાં જ્યાં પ્રેમના નામે શરીરની ભૂખ અને સ્વાર્થ સાધનારને જોઈએ છીએ ત્યારે સુભાષ જેવા પ્રેમીને એક સલામ કરવાની ઈચ્છા થઇ જાય એ સ્વાભાવિક છે.

(સત્ય ઘટના પર આધારિત)


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



વ્યક્તિ વ્યક્તિએ જુદી પરિભાષા છે, પ્રેમની એ જ તો વિશેષતા છે... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/
 


Saturday, February 6, 2021

દુનિયામેં કિતના ગમ હૈ, મેરા ગમ કિતના કમ હૈ

"સર, આપ મહેતા સાહેબ તો નહિ ને, ### ક્લાસીસમાં એકાઉન્ટ શીખવાડતા હતા એ!?"

"હા, પણ આપની ઓળખાણ ના પડી."

અમદાવાદ શહેરના શાહપુર બહાઈ સેન્ટર વિસ્તારમાં આવેલ એક ટ્રસ્ટની હોસ્પિટલમાં બપોરના આશરે 2.00 વાગ્યાનો સમય. એક વેલ ડ્રેસ દંપતી ધીમી ચાલે ડોક્ટરની કેબિનમાંથી બહાર આવ્યું. જે રીતે ડોક્ટરના સ્ટાફના લોકો આ દંપતીની સાથે વર્તાવ કરતા હતા એનાથી સ્પષ્ટ થતું હતું કે આ લોકો જે હોય તે પણ ડોક્ટર સાહેબ પોતે એમને ખાસ સન્માન આપે છે. બહાર રીશેપ્શન કાઉન્ટર પાસે જ એ દંપતી પૈકી હાથમાં વોકિંગ સ્ટિક ઝુલાવતા આશરે 62-63 વર્ષની ઉંમરના દાદાને એક પાંત્રીસેક વર્ષની સ્ત્રીએ પૂછ્યું, "સર, આપ મહેતા સાહેબ તો નહિ ને, ### ક્લાસીસમાં એકાઉન્ટ શીખવાડતા હતા એ!?"

"હા, પણ આપની ઓળખાણ ના પડી." એ દાદાએ જવાબ આપવાની સાથે જ સામો સવાલ કર્યો.

"સર, હું આપની સ્ટુડન્ટ, છાયા. 1996 માં બાર કોમર્સમાં તમારા હાથ નીચે ભણતી હતી."

હાથની આંગળીઓને જમણા ગાલ ઉપર વિચારની મુદ્રામાં ગોઠવી સહેજ આંખો ઝીણી કરી જાણે વર્તમાનથી અતીત તરફ જતા હોય એમ મહેતા સાહેબ ફ્લેશબેકમાં ગયા અને યાદ આવી ગયુ હોય એમ કીધું, "છાયા નરેશભાઈ પટેલ, બરાબર ને..!? તમે શું કરો છો અહીંયા?"

"હા સર, તમને તો મારુ આખું નામ યાદ છે. ગજબ મેમરી છે. સર, મારા મિસ્ટર અહીંયા એડમિટ છે."

"કયા રૂમમાં છે?"

મહેતા સાહેબનો સવાલ સાંભળી છાયા એમની આગળ થઇ અને મહેતા સાહેબ એમની ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થિનીની પાછળ, એમના પત્ની સાથે-સાથે ચાલવા લાગ્યા. થર્ડ ફ્લોર પર સ્પેશ્યલ રૂમ નંબર 305. દરવાજાની બાજુમાં પેશન્ટનું નામ હતું માધવલાલ શેઠ.

રૂમમાં પેશન્ટના બેડ પર આશરે 70 ની આસપાસની ઉંમરના વ્યક્તિ સૂતા હતા. હાથ પર લગાવેલી વિગોમાંથી ગ્લુકોઝ અને સેલાઈન શરીરમાં દાખલ થઇ રહ્યાં હતા. પેશન્ટના બેડની પાછળ લાગેલ મોનિટર નબળા પડી ગયેલ હૃદયના ધબકારા દર્શાવી રહ્યું હતું.

"શેઠ, સાંભળો છો? આ મારા સાહેબ છે. હું એમના હાથ નીચે બારમા ધોરણમાં ભણતી હતી."

પલંગ પર સુતેલા વ્યક્તિએ પરાણે આંખો ખોલી. મહેતા સાહેબે બે હાથ જોડી અભિવાદન કર્યું અને પ્રત્યુત્તરમાં પલંગમાં રહેલ વ્યક્તિએ પણ હાથ જોડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. રૂટિન મુજબ એક સિસ્ટર આવી અને ઈન્જેક્ષન આપ્યું.

છાયાએ મહેતા સાહેબને વિનંતીસહ પૂછ્યું , "સર, જો થોડો સમય હોય તો આપણે બહાર વેઈટીંગમાં બેસીએ?"

મહેતા સાહેબના બદલે મિસિસ મહેતાએ જવાબ આપ્યો, "ચાલો બેસીએ."

અનુભવી મહેતા દંપતી સમજી ગયા હતા કે છાયાને કંઈક કહેવું છે. પછી બહાર વેઈટીંગ રૂમમાં ત્રણે જણ બેઠા.

"બોલ બેટા" એકદમ સાહજિક અવાજે મહેતા સાહેબે છાયાને કહ્યું.

"સર, તમે સાચું જ કહેતા હતા. જીવનની તમામ ઘટનાઓ પૂર્વ નિર્ધારિત છે અને આપણી મરજી મુજબનું કશું જ થતું નથી. ઘર અને પરિવાર માટે સમાધાન કરવું પડે છે."

"સર, બારમા ધોરણ પછી કોલેજ શરૂ થઈ, પણ થર્ડ યર હજુ અડધું જ પત્યું હતું અને એક એકસ્માતમાં મારા મમ્મી અને પપ્પાનું અવસાન થયું. પાછળ બચ્યા હું, મારી નાની બહેન અને નાનો ભાઈ. બહેન બાર સાયન્સમાં અને ભાઈ નવમા ધોરણમાં. ઘર અને દુકાન કાકા સાથે ભાગીદારીમાં હતા. થોડા દિવસ કાકા-કાકીએ સારી રીતે રાખ્યા પણ પછી રંગ બદલાવવા લાગ્યો. નાના ભાઈ-બહેનને ભણાવવવા પૈસાની જરૂર હતી. મેં કોલેજ છોડી અને નોકરી શરૂ કરી. શેઠના ત્યાં જ હું નોકરી કરતી હતી. પૈસાની ખેંચ સતત રહેતી હતી એટલે વારંવાર ઉપાડ માંગવો પડતો. એમાં એક વખત મેનેજર મને ખખડાવતા હતા અને એ શેઠ સાંભળી ગયા. મને ઓફિસમાં બોલાવી. મારી વાત સાંભળી અને પરિસ્થિતિ જાણી મને તરત ઉપાડ આપ્યો અને મારા ભાઈ-બહેનનો અભ્યાસનો તમામ ખર્ચ તેમણે ઉપાડ્યો. મેનેજર અને ઓફિસ સ્ટાફમાં બીજા કેટલાકને આ ના ગમ્યું. એવામાં એમના પત્નીનું અવસાન થયું. એ પછી હું રોજ મારા ઘરેથી એમનું અને મારુ ટિફિન બનાવીને લાવતી. ગામ હોય ત્યાં ઉકરડો હોય એ મુજબ મારા અને શેઠના આડા સંબંધો વિષે વાતો ઉડવા માંડી. એક સમયે થયું કે, નોકરી છોડી દઉં પણ વિચાર્યું મારા ભાઈ અને બહેનનું શું? થોડા સમય પછી મેં જ શેઠને સામેથી વાત કરી અને એમને મારી સાથે લગ્ન કરવા મનાવ્યા. સર, સગા કાકા-કાકીએ તરછોડ્યા પણ શેઠે એમનું વચન પાળ્યું. આજે મારો ભાઈ યુ.એસ.માં છે અને બહેન ઓસ્ટ્રેલિયામાં છે. બંને એન્જીનીયર છે. બંનેનો અભ્યાસનો, લગ્નનો અને ફોરેન જવાનો બધો જ ખર્ચો શેઠે ઉઠાવ્યો. શેઠનો બધો જ વેપાર હાલ એમનો મોટો દીકરો સાચવે છે. હા મને દર મહિને મારો નક્કી કરેલો પગાર મળી જાય છે. શેઠ ફેમિલીના દરેક સભ્યો મને પુરી રિસ્પેક્ટથી બોલાવે છે અને શેઠે મારા નામ પર એક ફ્લેટ લઇ રાખ્યો છે અને જો કદાચ એમને કંઈક હા-ના થાય તો મારો જીવન નીભાવ થાય એટલી વ્યવસ્થા પણ કરી રાખી છે. સર, આપ સાચું જ કહેતા હતા. પોતાના જયારે પારકા થઇ જાય છે ત્યારે ભગવાન કોઈક પારકાને પોતાના તરીકે જિંદગીમાં મોકલી આપે છે. મારા માટે તો એ વાત સાચી સાબિત થઇ."

થોડી આડી અવળી વાતો કરીને મહેતા દંપતીએ છાયાની વિદાય લીધી અને નીચે આવી રિક્ષામાં એમના ઘર તરફ આગળ વધ્યા. રિક્ષાના રેડિયોમાં ગીત વાગી રહ્યું હતું, "દુનિયામેં કિતના ગમ હૈ, મેરા ગમ કિતના કમ હૈ......" જાણે પરિસ્થિતિનું વર્ણન કરી રહ્યું હોય.

(સત્ય ઘટના પર આધારિત)


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



દુનિયામેં કિતના ગમ હૈ, મેરા ગમ કિતના કમ હૈ by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, January 30, 2021

પસાર થતો સમય...

પસાર થતા સમયને મેં હળવેથી પૂછ્યું,
" શીદને આટલી ઉતાવળ કરે છે?
થોડો ધીરો ચાલ ને,
મારે હજુ ઘણા કામ કરવાના બાકી છે,
ઘર, કુટુંબ, પરિવાર માટે,
અંગત મિત્રોને હજુ દિલની કેટલીક વાત કહેવી છે,
ખોટી જે થોડી ગેરસમજ છે એ દૂર કરવી છે,
બાકી જે બચી છે એ જિંદગી માણી લેવી છે."
સમયે જવાબ આપ્યો,
"હું તો આદિ-અનાદિથી આ જ રીતે ચાલુ છું,
વાંક તારો છે, લાગણીઓ અને અપેક્ષાઓ સાથે જીવે છે.
જે તારા જ છે એ તારાથી કાયમ રિસાયેલા રહેવાના નથી,
જે વારે વારે રિસાઈ જાય છે એ ક્યારેય તારા થવાના નથી."


આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License




Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, January 23, 2021

અમે રમવા બેઠા...

ચોપાટ ઢાળી અમે ફરી રમત રમવા બેઠા,
તકદીર સાથ આપશે એવી આશાએ રમવા બેઠા.

સમય બદલાયો હતો કુકડા એના એ જ હતા,
વર્ષો પછી આજે ફરી એ મિત્રો સાથે રમવા બેઠા.

થોડી જે હતી કડવાહટ એ બાજુએ મૂકી બેઠા,
જુના અનુભવો ભૂલીને મન મનાવી સાથે રમવા બેઠા.

થાપ ખાઈ બેઠા કે લાગણીભીનું હૃદય લઇને બેઠા,
સાથે બેઠેલા બધા જ પીઠમાં ખંજર મારવા બેઠા.



આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



અમે રમવા બેઠા... by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/


Saturday, January 16, 2021

મારી કેસ ડાયરી : બાબા સાહેબ

પ્રિય વાંચકમિત્રો,


શનિવારની સાંજ હતી અને આશરે ૬.૩૦ વાગ્યાની આસપાસ ચિંતન એડવોકેટ અજયભાઈની ઓફિસમાં દાખલ થયો. પંક્તિએ એના પરિચિત સ્માઈલથી ચિંતનનું સ્વાગત કર્યું. સામે જ અજયભાઈ અને અભિજાત એમની ચેમ્બરમાંથી બહાર આવ્યા.

“આવ ચિંતન, સરસ સમય પર આવી ગયો તું. ફ્રી છે કે કોઈ કામ છે?” અજયભાઈએ આવકાર આપતા પૂછ્યું. 

“તમે બોલો સાહેબ, શું હતું?” ચિંતને જવાબ આપ્યો.

“કંઈ ખાસ નહીં. ચલ, એક જગ્યાએ પાર્ટીમાં જવાનું છે. તને અનુકુળતા હોય તો આવ સાથે. આજે અભિજાતને જોડે આવવાની અનુકુળતા નથી. તું આવે તો કંપની રહે.”

“ઓકે સાહેબ, હું આવું છું. કેટલા વાગે જવું છે?” ચિંતને પૂછ્યું.

“બસ, નીકળીએ.”

“સાહેબ, પાંચેક મિનીટ. હું જરા ફ્રેશ થઇ જાઉં.” ચિંતને જણાવ્યું.

“ઓકે.”

લગભગ દશેક મિનીટ પછી અજયભાઈ એમની સફેદ ફોર્ચ્યુનર કારની ડ્રાઈવીંગ સીટ પર હતા. બાજુમાં ચિંતન હતો અને કાર નારોલ સર્કલ તરફ આગળ વધી રહી હતી.

નારોલ વટવા રોડ પરની એક હોટલમાં પાર્ટી હતી. પાર્ટીના આયોજક હતા અજયભાઈના એક કલાયન્ટ સલીમભાઈ કોટાવાલા. કારમાં અજયભાઈ અને ચિંતને નક્કી કર્યું હતું કે માત્ર હાજરી આપી નીકળી જવાનું અને પરત આવતા કોઈ સારી રેસ્ટોરેન્ટમાં ડીનર લઇ લેવાનું. ચિંતન અને અજયભાઈ બને પાર્ટી હોલમાં દાખલ થયા. સલીમભાઈએ એમનું ખુબ ઉમળકાભેર સ્વાગત કર્યું અને એમના પરિવાર સાથે પરિચય કરાવ્યો, “યે વહી વકીલ સાહબ હૈ જિન્હોને હમેં હમારી સીટીવાલી મિલકત કા કેસ જીતાયા.”

વાત સાચી હતી. લગભગ પાંચેક મિનીટ પછી પાંચ સાત વ્યક્તિઓ એક સાથે દાખલ થયા. સલીમભાઇએ એમને પૂરી અદબથી આવકાર્યા. “આઇએ બાબા સાહબ.” અજયભાઈની નજર એ બાબા સાહેબ પર પડી અને પછી બાબા સાહેબની અને અજયભાઈની નજર એક થઇ. અજયભાઈના ચહેરા પર એક સ્મિત આવી ગયું અને એ બાબા સાહેબના ચહેરા પર ભયની એક લહેરખી આવી અને ચાલી ગઈ. સલીમભાઈ બાબા સાહેબને  અજયભાઈ પાસે લઇ આવ્યા અને અજયભાઈને જણાવ્યું, “યે હમારે બાબા સાહબ, બડે ઈલ્મી હૈ.” અને બાબા સાહેબને અજયભાઈનો પરિચય આપવા જતા હતા ત્યાં જ બાબા સાહેબ બોલ્યા, “ઇન્હેં કોન નહીં જાનતા, મશહુર વકીલ સાહબ હૈ. યે કિસી પરિચય કે મોહતાજ નહીં હૈ. એક ઔર બાત બતાતા હું આપકા યે બાબા સાહબ ભી ઉનકે અહેસનો કે બોજ તલે દબા હુઆ હૈ.”

અજયભાઈએ નમસ્કારની મુદ્રામાં હાથ જોડી એટલું કહ્યું, “ઉપરવાળાની મહેરબાની છે જે મારા પ્રયત્નોને સફળતા આપે છે. સલીમભાઈ અમે રજા લઈએ એક તાત્કાલીક કામ આવ્યું છે.”

“જેસી આપકી મરજી, આપ આયે યે હમારા ખુશનસીબ હૈ.” સલીમભાઈએ જણાવ્યું અને અજયભાઈએ ચિંતન સાથે રજા લીધી.

બંને જણા અજયભાઈની ગાડીમાં ગોઠવાયા અને અજયભાઈ હસી પડયા. ચિંતને પૂછ્યું, “શું થયું સાહેબ? અને પેલા બાબા સાહેબને જોઈને તમે કેમ હસતા હતા?”

“એ બાબા સાહેબ પર જ હાલ પણ હસી રહ્યો છું.” અજયભાઈએ કહ્યું.

“થવા દો સાહેબ વિસ્તૃતમાં.” ઉત્સાહિત ચિંતને કહ્યું.

“એ બાબા સાહેબનું નામ છે ફિરોઝ. કોઈ એક સમયે અમે કોલેજમાં જોડે હતા. એને જાદુવિદ્યા શીખવાનો શોખ હતો અને એ કોલેજ સમયે નાના મોટા જાદુના ખેલ કરતો હતો. અમે ખાસ મિત્ર હતા. એ સમયે મારો ધ્યેય વકીલાત કરવાનો હતો, જયારે એ શોર્ટ કટમાં માનતો. મેં વકીલાત શરુ કરી એ પછી શરૂના દિવસોમાં એકાદ બે વખત એ મને મળેલો પણ ખરો. એણે મને વિનંતી કરી કે જાદુ શીખવું છે યાર, કંઈક કરાવી આપ. એટલે મેં મારા એક જાદુગર મિત્ર છે જેઓ ગુજરાતના રહેવાસી છે અને ભારતભરમાં એમના શો કરે છે એમને વિનંતી કરી અને પછી ફિરોઝ એમની પાસેથી નાની-મોટી મેજીક ટ્રીક શીખી પણ ગયો. બસ પછી એ ગાયબ થઇ ગયો અને આજે મળ્યો બાબા સાહેબ તરીકે. એક વાત છે યાર, લોકોને આજના વૈજ્ઞાનિક યુગમાં પણ વિજ્ઞાન અને કર્મ કરતાં વધારે વિશ્વાસ આવા બની બેઠેલા બાબા સાહેબો પર અને એમના જાદુ પર છે. પહેલેથી જ ફિરોઝનો હેતુ લોકોને બેવકુફ બનાવી છેતરીને પોતાનું વર્ચસ્વ સ્થાપવાનો હતો અને જાદુના નાના મોટા પ્રયોગો બતાવી અભણ અને નાદાન લોકોનો બાબા સાહેબ બની બેઠો. પોતાની પોલ ખુલી ના જાય એ માટે જ એણે સલીમભાઇની સામે મારી તારીફ કરી. પણ છોડ એ બધું, ચાલ આજે સંકલ્પના ઢોંસાની જયાફત ઉડાવીએ." એમ કહી અજયભાઈએ ગાડી નહેરુનગર સંકલ્પ તરફ વાળી.




આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************
********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : બાબા સાહેબ by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/