Saturday, November 27, 2021

મારી કેસ ડાયરી : લીલા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,

“સાયેબ, નમસ્તે, મારું નોમ લીલા, તમે જ બોલો મારામાં શું ખામી છે? એ જ ને કે મારી બોલી અને વાત કરવાની રીત ગોમડાની સે.”

અજયભાઈની ઓફીસમાં ઘણી વખત સાવ અણધારી ઘટનાઓ બનતી હોય છે એમાં કોઈ નવાઈની વાત નથી. આવી જ એક ઘટના અજયભાઈની ઓફિસમાં ભજવાઈ રહી હતી. અજયભાઈ ક્લાયન્ટ કન્સલ્ટેશનમાં વ્યસ્ત હતા, અભિજાત આવતીકાલની કેસ ફાઈલો ગોઠવવામાં વ્યસ્ત હતો અને ચિંતન અજયભાઈની જ ચેમ્બરમાં સામેના સોફામાં બેસીને એની રોજીંદી કામગીરી કરી રહ્યો હતો.

નક્કી કરેલ સમયે એક આશરે ૩૦-૩૫ વર્ષનું ઉમરની સ્ત્રી અજયભાઈની ચેમ્બરમાં દાખલ થઇ અને એણે એની વાત અજયભાઈને કહેવાની શરૂઆત કરી અને ચિંતને એની સામે રજૂ થનાર એક નવી જ કહાની સંભાળવાની માનસિક તૈયારી કરી.

“સાયેબ, મુ મૂળ ઉત્તર ગુજરાતની એ તો મારી બોલી પરથી કોઈને પણ ખબર પડી જ જાય, ગોમડાની નેહારમાં દહમાં (૧૦) ધોરણ હુંધી ભણી અને પછે ભણવાનું સોડી દીધું. મારા બાપાએ અમારા હમાજના રીવાજ મુજબ મુ નેની (નાની) હતી તયે જ મારું હગપણ નક્કી કરી નાખ્યું હતું, આ મારા રાજ્યાના બાપા વેરે. હવે મારા હહરા ગોંધીનગરમાં રહે અને સરકારી અધિકારી એટલે એમને આ મારા રાજ્યાના બાપને સારી પેઠ ભણાવ્યા અને એમને પણ સરકારી અધિકારી બનાયા. પણ ઇ પહેલા તો મારા અને એમના લગન થઇ જ્યાતા. લગન ચેડે (પછી) મુ ગોંધીનગર આવી. શરૂ-શરૂમાં તો મારા હાહુ-હહરા (સાસુ-સસરા) ભેળા હતા એટલે બહુ માથાકૂટ નતી થાતી. પણ આ રાજ્યો હાત (સાત) વરહનો થયો અને મારા હાહુ (સાસુ) ધામમાં જ્યા પછે ધેમેધેમે ઇયોનો સ્વભાવ બગાડવા મોંડયો. રાતે મોડા આવવું, ખોટું બોલી રાત-વરત બહાર રહેવું. સરકારી અધિકારી એટલે મુ હમજુ કે સરકારી કામ હશે તો વહેલા મોડું થાય, પણ આ તો સરકારી ગાડીનો ડાઈવર મારા પિયરનો આયો તે મને ખબર પડી કે એમને તો એમની કોક હગલી ગમી જઈ છ. મીએ મારા હહરાને કીધું કે એમને કોક સમજાવો આ સારું ના લાગે પણ મારા હહરાનું પણ એમને ના હોંભળ્યું અને મનમાની કરતા જ્યા. સાયેબ, મીએ એમનું ઘર સાચવ્યું, શહેરમાં આવી આ ગેસને ઘંટી ને એવું બધું વાપરતા શીખી, મુ બહુ ભણી નથી પણ મારા રાજ્યાને ટ્યુશન લેવા મુકવાનું લેશન કરે ઇ જોવાનું, જાત જાતની રસોઈ બનાવવી, ઘરના કામ, બધું કર્યું. એમના સગા વહાલા બધાને સાચવ્યા અને બધા પ્રસંગો પણ સાચી આલ્યા. બસ એક આ મારી બોલી ના સુધારી શકી. પણ એમા એમણે મારી જોડે દગો કરવાનો?”

એક શ્વાસે ગામઠી શૈલીમાં પોતાની વીતક રજૂ કરી. વાત તો સાવ સાચી હતી. શરીર પરથી ઉમરનો અણસાર સરળતાથી આવે એવો નહતો. શૃંગાર રસના લેખકો અને કવિઓ તેમની વાર્તા અને કવિતામાં વર્ણવે છે એવું દેહ લાલિત્ય. વાતચીત પરથી જણાઈ આવતો સરળ અને સીધી વાત કરવાનો સ્વભાવ. અજયભાઈએ સાહજિક પૂછ્યું, “બેન શું નામ છે આ રાજુના પપ્પાનું?”

“સાયેબ, આ રાજ્યાને પૂછી લો. અમારામાં ધણીનું નોમ ના બોલાય. એ સચિવાલયમાં નોકરી કરે છે કોંક પહેલા દરજ્જાના સાયેબ છે (ક્લાસ વન). મારે હવે એમની સામે ખાધાખોરાકીનો કેસ મેલવો છે.”

“રાજુ, તારું આખું નામ બોલતો.” અજયભાઈએ લીલાની જોડે આવેલ આશરે ૧૪-૧૫ વર્ષની ઉમરના છોકરાને પૂછ્યું.

“ઠાકોર રાજેશ ........” રાજેશે જવાબ આપ્યો.

રાજેશના પિતાનું નામ સાંભળી અજયભાઈ અને અભિજાત બંને આશ્ચર્યમાં મુકાઈ ગયા.

“એક કામ કરો બહેન, હાલ તમે તમારું સરનામું લખવી દો અને ફોન નંબર આપો. હું કેસ તૈયાર કરી તમને બોલાવી લઈશ."

“મેરબાની, સાયેબ.” કહી એમણે વિદાય લીધી.

સી.સી.ટી.વી.માં જોઈને અજયભાઈએ કન્ફર્મ કર્યું કે લીલાબેન ઓફીસ પ્રીમાઈસીસની બહાર નીકળી ગયા અને લીફ્ટમાં દાખલ થઇ ગયા. પછી અભિજાત સામે જોયું.

“આ તો બહુ મોટું નામ નીકળ્યું.” અભિજાત બોલ્યો.

“હા. પણ, આમાં કેસ ના કરાય અને સાહેબને મળીને એમને સમજાવવા પડે. એવું પણ બને કે આ બહેન કહે છે એવું કશું વાંધા જનક ના પણ હોય.”

“સાહેબ, આ ઠાકોર સાહેબ કોણ છે, જેમને તમે મળવાનું અને સમજાવવાનું કહ્યું તે?” પોતાની ઉત્સુકતા દબાવી રાખવામાં કાયમ નિષ્ફળ રહેલ ચિંતને એના સ્વભાવગત પૂછ્યું.

“આ જે નામ કીધું એ સરકારી ખાતાના સચિવ કક્ષાના અધિકારી છે. મને અને અભિજાત બંનેને સારી રીતે ઓળખે છે અને ખાસ વાત એ કે એમની છાપ એક ઈમાનદાર અને પ્રમાણિક અધિકારીની છે. આ કેસમાં બે શક્યતા હોય. એક તો આ બહેનની વાત સાચી હોઈ શકે અને બીજી એમના કાન ભંભેરવામાં આવ્યા હોય. પણ, આપણે સાહેબને મળી વાત કરવી પડે. આટલા મોટા અધિકારી વિરુદ્ધ સીધી આવી ફરિયાદ દાખલ ના કરાય. બીજું કે આ બહેન આજે પહેલી વખત મળવા આવ્યા, પણ એમની વાત કરવાની પદ્ધતિ મને શંકા ઉપજાવે છે અને નક્કર પુરાવા વગર કોઈની પ્રતિષ્ઠાને નુકશાન થાય એવું કાર્ય ના કરાય.” અજયભાઈએ એમની વ્યવહારિક કુશળતાનો પરિચય આપતા જણાવ્યું.

ચિંતનનો મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો અને ચિંતને વાત કરી અજયભાઈની રજા લીધી.

 

આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : લીલા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, November 20, 2021

મારી કેસ ડાયરી : અશફાક-જીનલ

 પ્રિય વાંચકમિત્રો,



રાબેતામુજાબની એક બોઝિલ સાંજે ચિંતને એડવોકેટ અજયભાઈની ઓફિસમાં પ્રવેશ કર્યો. કાયમ હસતી રહેતી પંક્તિને એણે થોડી ઉદાસ જોઈ પૂછ્યું, “શું વાત છે? આજે ગુલાબ કેમ કરમાયેલું છે?” “કઈ નહીં, સાહેબ તમારી જ રાહ જોઈ રહ્યા છે.” પંક્તિએ ટૂંકમાં જ પતાવ્યું.

ચિંતનને અણસાર આવી ગયો કે આજે ઓફિસનું વાતાવરણ સહેજ તંગ છે અને કંઈક એવી ઘટના બની છે કે અજયભાઈ કે અભિજાત કોઈ મૂડમાં નથી.

“આવું સાહેબ?” સહેજ ગંભીર બની ચિંતને અજયભાઈની ચેમ્બરનો ગ્લાસ ડોર ખોલતા પૂછ્યું.

“આવ” એક ટૂંકો પ્રત્યુત્તર અને અજયભાઈએ ઇન્ટરકોમ પર રામજીને ૩ કોફીની સુચના આપી.

અજયભાઈના સ્વભાવથી પરિચિત ચિંતન જાણતો હતો કે અજયભાઈ સામેથી જ વાત શરૂ કરશે.

થોડી વારમાં કોફી આવી ગઈ. કેપેચીનો કોફીની અરોમા ચેમ્બરમાં ફેલાઈ ગઈ. કોફીની એક ચૂસકી ભરી અજયભાઈએ એમની ચેરના હેડ રેસ્ટ પર માથું ટેકવી ઉપર છત સામે નજર કરી. પી.ઓ.પી. કરેલ છતમાંથી થ્રી લેયર ઝુમ્મર અને એલ.ઇ.ડી. લાઈટ ઓફીસની શોભા વધારી રહ્યા હતા અને સાથે સાથે અજયભાઈની પ્રતિષ્ઠાનો પરિચય પણ આપી રહ્યા હતા.

થોડી વાર પછી કોફીનો બીજો એક ઘૂંટ ભરી અજયભાઈ બોલ્યા, “આ મોબાઈલ અને ઇન્ટરનેટના યુગમાં નવી પેઢીને ખબર નહીં ક્યારે સમજણ આવશે.”

કોઈપણ પ્રકારની પૂર્વભૂમિકા વગર બોલાયેલ આ શબ્દો પાછળ કોઈ ગંભીર વાત છે એનું અનુમાન ચિંતનને આવી ગયું.

“આજની જ વાત છે, હમણાં થોડી વાર પહેલા જ આખો કોન્ફરન્સ રૂમ ભરેલો હતો. ઓફિસમાંથી વિદાય લેનાર એ આધેડ દંપતિની આજીજી કરતી રડતી આંખો, એમની મનોવ્યથા કદાચ ક્યારેય નહીં ભૂલાય. આપણા જ શહેરના કર્મકાંડી બ્રાહ્મણ પિતા હરસુખભાઈ એમના પત્ની સાથે આવેલ. હરસુખભાઈનો પરિચય એટલો કે કર્મકાંડના વિદ્વાન અને એમના પર માતા સરસ્વતીની કૃપા અને એના પરિણામ સ્વરૂપ માતા લક્ષ્મીની પણ કૃપા. જીનલ એમની એકની એક દિકરી. પૂરા લાડકોડથી ઉછરેલી. હરસુખભાઈ અને એમના પત્ની બંનેએ જીનલને પુરા ધાર્મિક સંસ્કાર આપ્યા. દિકરી કોલેજમાં આવી અને હજુ ત્રણ મહિના પહેલાં જ અઢાર વર્ષ પૂરા કર્યા. હરસુખભાઈએ જીનલને નવું એકટીવા ગીફ્ટ આપ્યું. આજે હરસુખભાઈ અને એમના પત્ની ઓફીસ આવ્યા હતા, સાથે એક કવર હતું. એમાં જીનલના લગ્નનું સર્ટીફીકેટ હતું, કોઈ અશફાક નામના વિધર્મી છોકરા સાથે. કાયદાએ આપેલી સ્વતંત્રતાનો ભોગ બનનાર, લવ જેહાદનો શિકાર બનનાર એક દિકરીના લાચાર માતા-પિતા આજે ઓફિસમાં ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહ્યા હતા અને મારી પાસે એમને આશ્વાસન આપવાના શબ્દો પણ નહતા. અશફાક અને જીનલના લગ્નના સર્ટીફીકેટની સાથે એક પત્ર પણ હતો જીનલનો જેમાં લખ્યું હતું કે એ એની મરજીથી અશફાક સાથે લગ્ન કરી રહી છે. જે કચેરીમાંથી સર્ટીફીકેટ આપવામાં આવેલ એ કચેરીમાંથી અનઓફિસીયલી બંનેના લગ્નનું આવેદન ફોર્મ અને પુરાવાની નકલ મંગાવી. અશફાકની ઉંમર ૩૮ વર્ષ છે. જીનલની ઉંમર કરતા બમણીથી પણ વધુ. એક સામાન્ય બુદ્ધિ વાળો માણસ પણ સમજી શકે કે આમાં પ્રેમ હોઈ જ ના શકે. આ દેખીતી રીતે જ લવ જેહાદ હતી અને કાયદાની પ્રક્રિયાનો ગણતરી પૂર્વકનો ઉપયોગ.

આપણે, હાઈકોર્ટમાં હેબિયસ કોર્પસની અરજી કરીશું એવી બાંહેધરી આપીને વિદાય કર્યા. પણ પરિણામ મને ખબર જ છે કે પ્રેમમાં અંધ બનેલ જીનલ એના જન્મદાતાના ત્યાં હાલ તો જવાની ના જ પાડશે અને થોડા વર્ષો પછી જયારે પ્રેમનો ઉભરો શમી જશે અને કડવી વાસ્તવિકતા સામે આવશે ત્યારે આંખોમાંથી લોહીના આંસુ પડશે. પણ હાલ તો આપણે કશું જ કરી શકીએ એમ નથી.

કાશ, કાયદામાં એવો કોઈ સુધારો આવે કે લગ્ન માટે માતા-પિતાની હાજરી અને સાક્ષી ફરજીયાત બને તો કદાચ આવી કંઈક કેટલીયે દિકરીઓ લવ જેહાદનો શિકાર બનતી અટકે.” કોફી પૂરી થઇ ગઈ હતી અને વાત પણ. ચિંતન પણ ચિંતામાં હતો અને એનો પણ મૂડ ખરાબ થઇ ગયો હતો.

આજે પહેલી વખત અજયભાઈની ઓફિસમાં ગમગીનીનું વાતાવરણ હતું.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : અશફાક-જીનલ    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, November 13, 2021

સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત

સાંજના સાત વાગ્યા હતા અને નિયમ પ્રમાણે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત તમારા આશ્રમમાં આરતીનો ઘંટારવ શરૂ થયો. સૌરાષ્ટ્રની પવિત્ર ધરતી, એમાંય સિદ્ધ ટેકરી તરીકે ઓળખાતો ગરવો ગઢ ગીરનાર અને એની તળેટીમાં આવેલ શાંત અને રમણીય આશ્રમ એટલે નિરાકાર આશ્રમ. નિરાકાર આશ્રમના હાલના વહીવટકર્તા અને ગાદીપતિ એટલે તમે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત. ઉંમરની દ્રષ્ટિએ વનપ્રવેશ કરી ચૂકેલ પુરા છ ફૂટની હાઈટ, નિયમિત યોગાસન અને પ્રાણાયામના કારણે મજબૂત અને સુદ્રઢ બાંધો, કરુણાસભર આંખો, ચપળ ચાલ, સફેદ દાઢી અને ખભા સુધી આવતા કાળા સફેદ વાળ, શ્વેત વસ્ત્રોનું આવરણ, ચહેરા પરનું તેજ. સ્વાભાવિક રીતે જ જોનારને વંદન કરવા પ્રેરે એવી પ્રતિભા એટલે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત. આજે પણ આશ્રમના નિયમ મુજબ આરતીમાં આપે હાજરી આપી અને આરતી પુરી થયા બાદ આપ આપની ગાદી પર બેઠા અને આશ્રમના નિવાસી સેવકો અને મુલાકાતીઓ તમને લાઈનમાં જય નિરંકારી કહી વિદાય લઇ રહ્યા હતા. ગઈ કાલની જેમ આજે પણ એ યુવતી સૌથી છેલ્લે લાઈનમાં ઉભી હતી અને સૌથી છેલ્લે તમને જય નિરંકારી કહ્યું. એના અવાજમાં રહેલ નિરાશા તમે પારખી અને એકદમ પ્રેમાળ સ્વરે જય નિરંકારીનો પ્રતિસાદ આપી પૂછ્યું, "કંઈ વિશેષ મૂંઝવણ છે? કોઈ વાત કરવી છે?"

"હા, મારે દીક્ષા લેવી છે. આપ મને દીક્ષા આપો."

"પણ હું કોઈને દીક્ષા નથી આપતો અને દીક્ષા લેવાનું કારણ?"

"બસ, સંસારમાં મન નથી લાગતું." અનુભવના આધારે તમે જાણી લીધું કે, કંઈક તો એવું છે જે હાલ આ યુવતી બોલી નથી શકતી અગર તો કહેવા નથી માંગતી. તમારો ધ્યાનનો સમય થવા આવ્યો હતો એટલે તમે એ યુવતીને જણાવ્યું કે, "કાલે સાંજે પ્રવચન પતે તે પછી સાંજે 5.00 વાગે અહીંયા જ મળીશું."

"પણ, મારે આપને એકાંતમાં મળવું છે."

"હું કોઈને એકાંતમાં મળતો નથી. જે કહેવું હોય એ જાહેરમાં જ કહેવું પડશે." અને તમે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત તમારા ધ્યાન કક્ષ તરફ જતા રહ્યા.

બીજા દિવસે તમારી ધારણા પ્રમાણે જ પ્રવચન પત્યા પછી એ યુવતી આપની ગાદી પાસે આવીને ઉભી રહી. તમે આશ્રમના એક સેવક પાસે ખુરશી મંગાવી અને એ યુવતીને એક અંતરે બેસવા ઇશારાથી સૂચવ્યું. ખુરશી પર બેઠા પછી એણે બોલવાનું શરૂ કર્યું, "સ્વામીજી, મારું નામ અભિપ્સા છે. હું 35 વર્ષની છું. મેં એચ.આર.માં એમ.બી.એ. કર્યું અને એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં ઉચ્ચ હોદ્દા પર નોકરી કરું છું. પગાર ખુબ જ સારો છે. અમદાવાદમાં પોતાનું મકાન છે, કાર છે અને સારું એવું બેંક બેલેન્સ પણ. સ્વામીજી, બે વર્ષ પહેલા સુધી જિંદગી સરસ રીતે ચાલી રહી હતી. મારી કમાણીમાંથી નાના ભાઈને ભણાવ્યો અને ફોરેન મોકલ્યો. માતા-પિતા અને હું અમે ત્રણ જણ સુખેથી રહેતા હતા પણ...." અભિપ્સાનું ગળું ભરાઈ આવ્યું છે એવું સમજતા તમને વાર ના લાગી અને તમે બાજુમાં ઉભેલા સેવકને ઇશારાથી, અભિપ્સાને પાણી આપવા સૂચવ્યું.

પાણી પીને સહેજ ગળું સાફ કરીને વાતનો દોર આગળ ચલાવતા અભીપ્સાએ વાત આગળ વધારી. "બે વર્ષ પહેલાં અમારી કંપનીમાં મિનેષ સાહની, વાઇસ પ્રેસિડેન્ટ તરીકે જોડાયો. મિનેષ સાહની એક સોહામણો મારી જ ઉંમરનો પહેલી જ નજરે કોઈને પણ ગમી જાય એવો હેન્ડસમ યુવાન. થોડાક જ દિવસોમાં અમે કલિગમાંથી મિત્રો બન્યા અને હું એના પ્રેમમાં પડી. અમે નોકરીના સમય બાદ પણ એકબીજાને મળવા લાગ્યા અને મને એનું વળગણ થઇ ગયું. મને એવું લાગવા લાગ્યું કે, જાણે એ જ મારી દુનિયા છે, હું એના પ્રેમમાં પાગલ બની ગઈ. હું એની સાથે લગ્ન કરવા માંગતી હતી. મેં પ્રેમમાં પાગલ બની એને મારુ સર્વસ્વ ધરી દીધું."

થોડોક વિરામ લઈને અભીપ્સાએ એની વાત આગળ વધારી. "સ્વામીજી, આજથી લગભગ છ મહિના પહેલાં મિનેષ મને ડિનર ઉપર લઇ ગયો અને છુટા પડતા સમયે મને કહ્યું, "હું કાલે અમદાવાદ છોડીને જઉં છું. કાયમ માટે, મારા પરિવાર પાસે કેનેડા. મારી પત્ની અને બાળકો ત્યાં જ છે. કંપનીમાં આજે નીકળતા પહેલાં ઇ-મેઇલ કરી દીધો  છે. નોટિસ પે ની કોઈ પડી નથી. ગૂડ બાય. ટેક કેર." બસ આટલું કહી એ ચાલ્યો ગયો. જાણે એને મારી કોઈ જ પડી ના હોય. બસ, સ્વામીજી, ત્યારથી જ હું માનસિક તૂટી ગઈ છું. કોઈ કામમાં મન નથી લાગતું. મારે સંસાર છોડી દેવો છે. આપના આશ્રમમાં હું ચોથી વખત આવી. મને આપના પ્રવચનથી માનસિક શાંતિ મળે છે. આપ મને દીક્ષા આપો." આટલું કહી અભિપ્સાએ એની વાત પૂર્ણ કરી.

પળવાર માટે આંખો બંધ કરી એક ઊંડો શ્વાસ લઇ તમે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત ધીમા શાંત સ્વરે બોલ્યા, "નિરંકારી કલ્યાણ કરે, બેટા અભિપ્સા. આ આખી ઘટનામાં વાંક તમારો જ છે. આજના આધુનિક પ્રવાહમાં કેરિયરને પ્રાધાન્ય આપવામાં તમે કુદરત અને કુદરતી જરૂરિયાતને અવગણો છો. તમે મિનેષના પ્રેમમાં હતા જ નહીં અને એને પણ તમારી સાથે કોઈ જ પ્રેમ ન હતો. મિનેષને જોઈને તમારામાં દબાઈને રહેલી લાગણીઓએ અને કુદરતી જરૂરિયાતોએ બળવો પોકાર્યો અને તમે મિનેષ તરફ આકર્ષાયા. મિનેષ વિષે તમે કોઈ જ પ્રાથમિક તપાસ પણ ના કરી અને મિનેષને તમારી સાથે કોઈ જ પ્રેમ ન હતો. એણે તકનો લાભ લીધો અગર તો એમ કહો કે એણે તમારી કુદરતી દૈહિક જરૂરીયાત પૂર્ણ કરી. લગ્ન કરવાની તૈયારી તમારી હતી, મિનેષની નહીં. શું એણે તમને ક્યારેય કહ્યું હતું કે એ તમારી સાથે લગ્ન કરવા માંગે છે? ના ને. એક વાત માનો, જે થઇ ગયું એમાંથી શીખી જીવનમાં આગળ વધો. સારું પાત્ર શોધી એની સાથે તમે ઘરસંસાર શરુ કરો. મનને થોડુંક ભક્તિ અને ધાર્મિક કાર્યોમાં વાળો અને તમારા પરિવાર પ્રત્યેની તમારી ફરજો અને જવાબદારીઓ ઈશ્વર તરફથી સોંપાયેલ છે એમ માનીને નિભાવો. દીક્ષા લેવાની કોઈ જરૂર નથી. નિરંકારી કલ્યાણ કરે અને તમારો માર્ગ પ્રસસ્થ કરે." 

આશીર્વાદની મુદ્રામાં હાથ ઉઠાવી તમે સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત અભિપ્સાને વિદાય કરી અને જાણે મનને સંતોષ થયો હોય એવી ભાવના સાથે અભિપ્સાએ પણ વિદાય લીધી. અભિપ્સાની વિદાય બાદ તમે બાજુમાં ઉભેલા સેવકની સામે જોયું અને કહ્યું, "ભૌતિક સુખ પાછળની આંધળી દોડમાં કેટકેટલી યુવાન જિંદગીઓ બરબાદ થઇ રહી છે. ઈશ્વર સર્વનું કલ્યાણ કરે." અને તમે તમારા કક્ષ તરફ વિદાય થયા અને મનમાં વિચારતા હતા, "કેટલાય યુવક, યુવતીઓ હશે જે કારકિર્દી અને ભૌતિકતાની દોડધામમાં, માનસિક તણાવભરી જિંદગી જીવતા હશે. જાણે અજાણે કુદરતના નિયમોનું ઉલ્લંધન કરતા હશે અને પછી પસ્તાવો કરતા હશે. ખબરનહી, આ યુવાધન ક્યારે સમજશે કે, મનુષ્યનો દેહ ઘડાય એ પહેલાં જ ઈશ્વરે એનું ભાગ્ય ઘડ્યું હોય છે. પૈસા પાછળની આ ખોટી દોડધામ ક્યારે અટકશે?"


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



સ્વામી પ્રસન્નચિત્ત    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, November 6, 2021

યાદ તમારી આવી અને એક ગઝલ રચાઈ ગઈ

યાદ તમારી આવી અને એક ગઝલ રચાઈ ગઈ
હોઠો ઉપર સ્મિત અને ચહેરા પર લાલી છવાઈ ગઈ

આંખો મારી રદીફ અને કાફિયા થઇ ગઈ
કોરી દીવાલ ઉપર એ તમને જ જોઈ રહી

આંખોમાં સુરમો અને હોઠો પર લાલી
માથે નાની બિંદી અને કાનમાં પહેરી વાળી

અદાથી જરા નીચે નમાવેલી  છે ડોક
ઘાયલ અમે થઇએ છીએ એ જોઈને રોજ

અધખુલ્લા હોઠમાંથી મૌનની વહે છે પરિભાષા
ઉકેલવા મથીએ છીએ સદાય અમે એ ભાષા

વહી રહી છે પ્રેમની અમી નયનમાંથી
પણ હવે એ અમારા નસીબમાં ક્યાંથી



આશિષ એ. મહેતા



Creative Commons License



યાદ તમારી આવી અને એક ગઝલ રચાઈ ગઈ   by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, October 30, 2021

મારી કેસ ડાયરી : બિંદુબા ઝાલા

 પ્રિય વાંચકમિત્રો,



“ચિંતન, આવતીકાલે સવારે શાર્પ ૮.૦૦ વાગે તૈયાર રહેજે. હું અને અભિજાત તને તારા ઘરે લેવા આવીશું. આપણે દરબારગઢ જવાનું છે અને ફોર્મલ કપડા પહેરજે.”

શનિવારની મોડી સાંજે અજયભાઈએ ચિંતનને આદેશાત્મક સ્વરે ફોન પર જણાવ્યું અને સામેથી કોઈ જ પ્રતિભાવની અપેક્ષા વગર ફોન કટ કરી નાખ્યો.

ચિંતન આવા ફોનથી ટેવાયેલો હતો અને જાણતો પણ હતો કે, જયારે જયારે આવી સુચના અજયભાઈ તરફથી મળે ત્યારે એક નવી જ ઘટના, એક નવા જ વ્યક્તિ-વ્યક્તિત્વનો પરિચય થવાનો છે.

બીજા દિવસે એટલે કે રવિવારની સવારે અજયભાઈ એમની સફેદ ફોર્ચ્યુનર લઇને સવારે ૮.૦૦ વાગે ચિંતનના ફ્લેટની બહાર આવી ગયા અને ચિંતન પણ તૈયાર જ હતો. અજયભાઈએ ગાડી એસ.જી. હાઇવેથી ગાંધીનગર તરફ વાળી, કારમાં ઓલ્ડ ઇસ ગોલ્ડ ડ્યુએટ ધીમા અવાજે વાગી રહ્યા હતા. અજયભાઈ ડ્રાઈવીંગ કરી રહ્યા હતા અને એમની બાજુની સીટ પર અભિજાત અને પાછળની સીટ પર ચિંતન બેઠો હતો. હાઇવે પર ગાડી પાણીના રેલાની જેમ આગળ વધી રહી હતી અને ચિંતને એની આદત મુજબ ઉત્સુકતાપૂર્વક સવાલ પૂછ્યો, “સાહેબ, દરબારગઢ એટલે ક્યાં જવાનું છે?”

“હું રાહ જ જોઈ રહ્યો હતો કે તું ક્યારે સવાલ પૂછીશ?” હસતા-હસતા અજયભાઈએ જવાબ આપ્યો અને અભિજાતે પણ હાસ્યમાં એનો સુર પુરાવ્યો.

“સાંભળ, આપણે હિંમતનગર પાસેના એક જુના રજવાડામાં જઈ રહ્યા છીએ. દરબારગઢ એટલે એક સમયનો મહેલ. હાલ ત્યાં બિંદુબા ઝાલા રહે છે. બિંદુબા એટલે એટલા વિસ્તારનું જ નહીં પણ સમગ્ર ગુજરાતમાં મહિલા કલ્યાણ કાર્યો બાબતે જાણીતું નામ. એક વિરલ વ્યક્તિત્વ. આજે એમના ત્યાં પૂજા રાખી છે અને આપણને બોલાવ્યા છે.”

“થોડુંક ડીપમાં જણાવોને, સાહેબ” ચિંતને કીધું.

“હમમ, આજે લગભગ બિંદુબાની ઉંમર ૫૫ આસપાસ હશે. એમને એ સમયે એમના પિતાજીએ ભણાવ્યા જયારે સમાજમાં દીકરીઓને શાળાએ કોઈ મોકલતું ન હતું. બિંદુબા એ ડબલ પી.એચ.ડી. કર્યું. કાયદાના સ્નાતક, પણ વકીલાત નથી કરતા. અભ્યાસ પૂર્ણ થયો અને એમના લગ્ન થઇ ગયા પાર્થિવસિંહજી જોડે. જાણે રામ-સીતાની જોડી. સમાજ કલ્યાણની વિચારધારા બંનેના લોહીમાં વહે એવું કહીએ તો પણ ખોટું નથી. તું સમન્વય તો જો, માતા શક્તિના સંતાનો જેમણે માતા સરસ્વતીની આરાધના કરી અને એમના ઉપર માતા લક્ષ્મીજીની પણ અનહદ કૃપા. બંને પતિ-પત્નીએ અનાથ અને ત્યજી દેવાયેલ બાળકીઓને દત્તક લેવાનું શરૂ કર્યું અને એના માટે એક ટ્રસ્ટ બનાવ્યું. ધીમે ધીમે ટ્રસ્ટની કાર્ય પ્રવૃત્તિ વિકસી અને બિંદુબાએ ત્યકતા અને વિધવા સ્ત્રીઓને પણ આશ્રય આપવાનું શરૂ કર્યું. કન્યા કેળવણી અને નારી સશક્તિકરણની માત્ર વાતો કરનારાઓએ એક વખત બિંદુબા અને પાર્થિવસિંહજીને મળવું જ રહ્યું. આજે એમના ટ્રસ્ટમાં પ્રાથમિક શિક્ષણથી લઇ કૌશલ્યવર્ધન અંગેની તમામ કામગીરી કરવામાં આવે છે. અનાથ બાળકીના પાલક માતા-પિતા બની તેમને યોગ્ય ઠેકાણે પરણાવવા અને લગ્ન બાદ પણ આવી દિકરીને તકલીફ ના પડે એનું પણ ધ્યાન રાખે છે. એમના સંતાનો હર્ષવર્ધનસિંહ અને અનિરુધ્ધસિંહ પણ આ સેવા કાર્યને આગળ વધારી રહ્યા છે. સારા કાર્યમાં સહુ સાથ આપે એ મુજબ વિદેશથી પણ હાલમાં ઘણી આર્થિક સહાયની ઓફર આવે છે અને બિંદુબાના રેફરન્સથી એમના ટ્રસ્ટની આશ્રિત દિકરી કે મહિલાને નોકરી પણ લાયકાત હોય તો પ્રમાણમાં સરળતાથી મળી જાય છે. આજે ટ્રસ્ટની સ્થાપનાને ત્રીસ વર્ષ પૂર્ણ થયા એ નિમિત્તે પૂજા રાખેલ છે.” અજયભાઈએ જણાવ્યું.

“સાહેબ, આમાં આપણે ક્યાં વચ્ચે આવ્યા એ ખ્યાલ ના આવ્યો?”

“તું ખરેખર ખોટી લાઈનમાં છે. માર્કેટિંગની લાઈન છોડ અને મારી ઓફીસ જોઈન કરી લે.” સહેજ સ્મિત સાથે અજયભાઈએ કહ્યું અને આગળ જણાવ્યું, “લગભગ બે વર્ષ પહેલા હું અને બિંદુબા ફેમીલી કોર્ટમાં અનાયાસે જ ભેગા થઇ ગયા હતા. હું મારા અસીલ વતીથી મેટર આર્ગ્યુ કરી રહ્યો હતો અને એ એમના ટ્રસ્ટની કોઈ સ્ત્રી વતીથી એના ભરણપોષણ માટે આવ્યા હતા અને એમના વકીલ ગેરહાજર હતા એટલે એમણે પેલી સ્ત્રી વતીથી રજૂઆત કરી. જજ સાહેબે એમની લોકસ સ્ટેન્ડી અંગે સવાલ પૂછ્યો ત્યારે એમણે એમનો પરિચય આપ્યો. એમના ટ્રસ્ટ “ઝાલા મહિલા ઉત્કર્ષ ટ્રસ્ટ” વિશે મેં પણ એક-બે દિવસ પહેલા જ વાંચ્યુ હતું એટલે એમની વાત પતી એ પછી કોર્ટ હાઉસની બહાર મેં એમની સાથે પરિચય કેળવ્યો. એમણે મને કહ્યું, “તમારા આર્ગ્યુમેન્ટસ સારા હતા, પણ સુપ્રીમ કોર્ટના તાજેતરના ચુકાદાનો ઉલ્લેખ કરવા જેવો હતો.” હું એમની વાત સાંભળી આશ્ચર્યચકિત થઇ ગયો, શું અભ્યાસ અને જાણકારી! બસ, એ પછી મારી પાસે કોઈ પણ જરૂરિયાત વળી સ્ત્રી આવે ત્યારે એને હું બિંદુબા ઝાલાના ટ્રસ્ટનું સરનામું આપી દેતો અને અમદાવાદમાં કોઈ મહિલાને કાયદાકીય મદદની જરૂર હોય તો બિંદુબા ઝાલા આપણી ઓફીસનું સરનામું આપી દે. બસ આ જ પરિચય.”

હિંમતનગરથી થોડેક પહેલાં ગાડી એક સિંગલ પટ્ટી રોડ પર વળી અને થોડાક વળાંકો પછી સામે દેખાયો દરબારગઢ. બિંદુબા ઝાલા અને પાર્થિવસિંહજીનું નિવાસ સ્થાન અને “ઝાલા મહિલા ઉત્કર્ષ ટ્રસ્ટ”નું મુખ્ય કાર્યાલય અને એના આશ્રિતોનું નિવાસસ્થાન.

“આજના સમયમાં પણ આવા વ્યક્તિ ખરેખર માની ના શકાય. થેંક યુ, સાહેબ, આજે તમે મને જોડે લીધો એ બદલ.” ચિંતને જણાવ્યું.

“અલા, એમાં શેનું થેંક યુ? તું ક્યાં બહારનો છે.” અજયભાઈએ કહ્યું અને સામે દરવાને જે જગ્યા બતાવી ત્યાં ગાડી પાર્ક કરી. ગાડીમાંથી બુકે લઇ દરબારગઢમાં દાખલ થયા. મુખ્ય દરવાજાની સામેના વિશાળ ચોકમાં મંડપ બાંધેલ હતો. તેની ચારે તરફ આમંત્રિતો માટે સોફા ગોઠવેલ હતા. અસલ રજવાડી પોષાકમાં સજ્જ ઘણા બધા દરવાનો મહેમાનોની સેવામાં હતા. અજયભાઈ, અભિજાત અને ચિંતનને આવતા જોઈ જીવનના પાંચ-પાંચ દાયકાના અનુભવ લીધેલ એક દંપતી સામે સ્વાગત માટે આવ્યા. બંનેમાં પ્રથમ નજર જે સામ્ય હતું તે, તેજસ્વી આંખો, રજવાડી પોષાક, ટટ્ટાર અને ખુમારી સભર ચાલ, ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત. અજયભાઈએ ચિંતનને પરિચય આપ્યો, “આ છે બિંદુબા ઝાલા અને પાર્થિવસિંહજી" અને એમને ચિંતનનો પરિચય આપ્યો, "આ છે અમારો ખાસ મિત્ર ચિંતન. આપની પરવાનગી કે સુચના વગર લાવ્યો એ બદલ દિલગીરી.”

“આવો, આવો, સાહેબ, જય માતાજી અને સારું કર્યું આપના મિત્રને પણ લાવ્યા. અમને પણ આનંદ થયો કે આપે અમારા પ્રસંગને આપનો પ્રસંગ ગણ્યો અને પારિવારિક સંબંધોમાં દિલગીરી ના હોય.”

એ પૂરો દિવસ દરબારગઢની મહેમાનગતિ માણી, ક્યારેય ના ભૂલી શકાય તેવી.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : બિંદુબા ઝાલા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, October 23, 2021

વાતમાં રસ નથી

વાત જો વજન વાળી હોય તો કર, ક્ષુલ્લક વાતોમાં રસ નથી;
પડદા અંતરના અને આંખોના ખોલે એવી વાત હોય તો કર, ફોતરા ઉખાડે એવી વાતોમાં રસ નથી.

વાત જો પ્રતિજ્ઞાની કરવી હોય તો ભીષ્મની કર, તૂટે એવી પ્રતિજ્ઞાની વાતમાં રસ નથી;
વાત જો પ્રેમની કરવી હોય તો રાધા અને રૂક્ષ્મણીની કર, રોમિયો જુલિયટની વાતમાં રસ નથી.

વાત જો વફાદારીની કરવી હોય તો ચેતક અને રામપ્રસાદની કર, જયચંદ જેવા ગદ્દરની વાતમાં રસ નથી;
વાત જો ખુમારીની કરવી હોય તો રાણા અને શિવાજીની કર, પૈસા ખાતર વેચાઈ જાય એની વાતમાં રસ નથી.

વાત જો ભક્તિની કરવી હોય તો મીરા અને નરસિંહની કર, દેખાડાની ભક્તિ કરનારની વાતમાં રસ નથી;
વાત જો ગુરૂની કરવી હોય તો શંકરાચાર્ય અને ગુરૂ ગોવિંદસિંહજીની કર, બની બેઠેલા ધુતારાઓની વાતમાં રસ નથી.

વાત જો નેતાની કરવી હોય તો સુભાષચન્દ્ર અને શાસ્ત્રીજીની કર, જાતને પંડિત અને મહાત્મા કહેનારની વાતમાં રસ નથી;
વાત જો  ક્રાંતિવીરની કરવી હોય તો આઝાદ અને ભગતસિંહની કર, ગોરા અંગ્રેજને માય લોર્ડ કહેનારાઓની વાતમાં રસ નથી.

વાત જો મર્યાદાની કરવી હોય તો શ્રી રામની કર, રામના નામે કાળા કામ કરનારની વાતમાં રસ નથી;
વાત જો વફાદારીની કરવી હોય તો સીમા પર તૈનાત ફોજીની કર, પૈસા લઇ પક્ષ બદલતા નેતાની વાતમાં રસ નથી.

(નોંધ : ચેતક એ મહારાણા પ્રતાપ ના અશ્વનું અને રામપ્રસાદ એ એમના હાથીનું નામ હતું.)


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



વાતમાં રસ નથી   by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/

Saturday, October 16, 2021

મારી કેસ ડાયરી : ફુલાજી અને મનુભાઈ

 પ્રિય વાંચકમિત્રો,



“સાહેબ, આપણે આપણી સ્ટાઇલ મુજબ કારીગરી કરી નાખી અને ખેડૂતોની સહિઓ લઇ લીધી. બાનાખત તૈયાર અને આ એની નકલ. હવે આગળ કેસ તમારે લડવાનો અને જે તોડ થાય એમાં તમારો ભાગ.”

ભગવાન કે કુદરતનો કેટલાક વ્યક્તિઓને કોઈ જ ડર નથી લાગતો અગર તો તેઓ રાખતા નથી.

વર્કિંગ દિવસની એક વ્યસ્ત સાંજે અજયભાઈની ઓફિસમાં એમની ચેમ્બરમાં અજયભાઈ અને અભિજાત બેઠા હતા. સામેના સોફામાં ચિંતન બેઠો હતો અને અજયભાઈની સામેની ખુરશી પર સફેદ ખાદીના પેન્ટ-શર્ટમાં આશરે ૫૫-૫૮ વર્ષની વયના એક વ્યક્તિ બેઠા હતા. વાતચીતમાં જાણવા મળ્યું કે એમનું નામ મનુભાઈ છે અને એ જમીનના ખરીદ વેચાણનો ધંધો કરે છે. સાથે સાથે જરૂરિયાત વાળા, લોભી અને લાલચુ વ્યકિતઓને વ્યાજે પૈસા આપી એમની જોડેથી કારીગીર દ્વારા કોરા પાના પર સહીઓ લઇ લેવાની અને પછી જમીનના કે મકાનના પેપર તૈયાર કરાવી એના આધારે કેસ દાખલ કરવાનો અને તોડ કરવાનો. મનુભાઈએ અજયભાઈને આવા જ એક બનાખતની નકલ આપી અને વાત આગળ ચલાવી.

“સાહેબ, એવું છે કે કેટલાક લોકો જોડે લક્ષ્મીમાતા જાય એ યોગ્ય નથી. આપણે ખોટી જગ્યાએ ગયેલા લક્ષ્મીમાતાને કારીગરી દ્વારા આપણી જોડે લાવી યોગ્ય ઉપયોગ કરીએ છીએ. હવે, આ જ પેપર જુઓ. જેના નામે જમીન છે એને મહેનત કરવી નથી. એની સવાર જ દેશી દારૂથી પડે છે. પાનના ગલ્લે આખો દિવસ પસાર થાય. બીડી-મસાલા અને દારૂ એ એની દૈનિક જીવન શૈલીનો હિસ્સો. એને વ્યાજે પૈસા જોઈતા હતા. આપણે એને પૈસા આપ્યા અને કોરા પેપરમાં સહિ મેળવી લીધી. એની જમીનની નકલ અને આધાર કાર્ડ પરથી આ બાનાખત તૈયાર થઇ ગયું. હવે આગળ તમારે કેસ દાખલ કરવાનો અને લડવાનો. આપણે કેસ જલ્દી પૂરો કરવાની કોઈ ઉતાવળ નથી.”

ચિંતન આભો બનીને આ આખી વાત સાંભળી રહ્યો હતો. સામે પક્ષે અજયભાઈ એમના સ્વભાવ અને અનુભવના કારણે સ્થિતપ્રજ્ઞ બનીને આખી વાત સાંભળી રહ્યા હતા.

એ જ સમયે ઇન્ટરકોમ રણકી ઉઠ્યો. પંક્તિએ સુચના આપી કે, “સર, ફુલાજી આવ્યા છે.”

“એમને કોન્ફરન્સ રૂમમાં બેસાડો. ચા-કોફી જે કહે એ આપો અને જો એ બીડી પીવે તો ના ન પડતા ખાલી સ્મોક ડીટેકટર બંધ કરી દેજો.”

થોડી વાતચીત બાદ અજયભાઈની સામે બેસેલ વ્યક્તિએ વિદાય લીધી એટલે અજયભાઈએ ફુલાજીને અંદર બોલાવ્યા.

“જય શ્રી કૃષ્ણ, સાહેબ, કેમ છો?”

પાતળો, ઉંચો દેહ, ત્વચાનો રંગ તડકામાં કરેલ સખત મહેનતની સાબિતી આપતો હોય તેવો કાળો, દેશી ધોતી, ઉપર આખી બાંયનું સફેદ પહેરણ અને માથે ગાંધી ટોપી, ઉંમર લગભગ ૭૦ ઉપરની પણ સખત મહેનતના કારણે બિલકુલ ટટ્ટાર દેહ.

અજયભાઈને નમસ્કાર કરી, એમની સામે બેસી વાત શરૂ કરી, “સાહેબ તમે જાણો જ છો કે, મેં મારી જમીન પર તમારા બાપુજી જોડેથી પૈસા લીધા હતા અને એ હજુ પાછા નથી આપી શક્યો. હવે મારી ઉમર થઇ. મને મારા સંતાનો પર ભરોસો નથી અને તમારા બાપુજી અને મારા વચ્ચે પણ કોઈ લખાણ નથી. વિનંતી કરું કે, તમે મારી જોડે જમીનનો હિસાબ કરી જમીન તમારા નામે કરાવી લો.”

“કાકા, તમે નાહક ચિંતા કરો છો. મારે જમીન નથી લેવી અને મને તો આ આખી વાતની કોઈ જ જાણ નથી. તમે જ મને જણાવ્યું. કાકા, વર્ષો પહેલાની વાત છે આ અને મને પણ મારા પપ્પાએ આની કોઈ જ વાત નથી કરી તો તમે પણ ભૂલી જાવ ને. આજે પ્રભુ કૃપાથી અને આપ જેવા વડીલોના આશીર્વાદથી મારી પર લક્ષ્મીજીની અને સરસ્વતીજીની બંનેની કૃપા છે.”

“સાહેબ, મારે માથે ઋણ લઇને મરવું નથી. તમારા બાપુજીએ મને જે રકમ આપી હતી એ રકમમાં એ સમયે તેઓ મારી જમીન ખરીદી શક્યા હોત, પણ એમણે લખાણ ના કર્યું. ખાલી મારી જબાન પર ભરોસો રાખીને પૈસા આપ્યા અને મારો એ નબળો સમય કાઢી આપ્યો. આજે જમીનના ભાવ આસમાને છે અને મારા સંતાનો પર મને ભરોસો નથી. તમે તમારી રીતે રસ્તો કાઢો અને મારા સહિ-મત્તા લઇ લો.”

“સારું કાકા. આવતા રવિવારે હું ગામડે આવું એટલે ભેગા થઇ રસ્તો કાઢીએ.”

“ભલે સાહેબ, જય શ્રી કૃષ્ણ.” કહી ફૂલાજીએ વિદાય લીધી.

ફુલાજી વિદાય થયા પછી અજયભાઈએ ચિંતન સામે જોયું. ચિંતનના ચહેરા પર અસમંજસ હતી.

“દુનિયા છે ચિંતન, રામ અને રાવણ બંને અહિયાં જ આપણામાં જ છે. વ્યક્તિના વર્તન પરથી ખબર પડે કે એના અંતરમનમાં રામ છે કે રાવણ. જોને આજની જ બે ઘટના, એક વ્યક્તિએ બીજાને ગેરમાર્ગે દોરીને પેપર તૈયાર કરાવ્યા અને બીજા છે કે જેમણે મારા પપ્પા પાસેથી પૈસા લીધા એ સમયે કોઈ જ લખાણ કર્યું ન હતું અને આજે આટલા વર્ષો બાદ પણ મને જુના ભાવે જમીન લઇ લેવા જણાવે છે.”

“સાહેબ, કેટલીક વખત વિચારે ચઢી જવાય છે કે આજનો ભણેલો માનવી સારો કે જુના જમાનાના દેશી માણસો સારા. પણ, એ વાત સાચી કે રામ અને રાવણ બંને આપણી અંદર જ છે.”

“ચાલ, નીકળીએ, આઠ વાગી ગયા.” અજયભાઈએ જણાવ્યું અને રામજીને ઓફીસ વસ્તી કરવા સુચના આપી.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : ફુલાજી અને મનુભાઈ    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/ 

Saturday, October 9, 2021

મારી કેસ ડાયરી : રાઘવજીકાકા

પ્રિય વાંચકમિત્રો,


“કેટલીક ઘટનાઓ એવી બને છે જે આપણને વિચારવા માટે મજબૂર કરી મુકે.” હાથમાં રહેલ કોફીના મગમાંથી એક સીપ ભરીને એડવોકેટ અજયભાઈએ વાત શરૂ કરી. રજાનો દિવસ હોવાથી કોઈ ખાસ કામ ન હતું. અજયભાઈની ચેમ્બરમાં અભિજાત અને ચિંતન બેઠા હતા. આમ તો, એવું બન્યું હતું કે, અજયભાઈ દિવાળીની રજાના દિવસોમાં એમના વતન ગયા હતા અને લગભગ એક અઠવાડિયું ત્યાં રોકાયા હતા. ત્યાંથી પાછા આજે સવારે જ આવ્યા હતા અને એ જ સાંજે ઓફિસમાં ડાયરો જામ્યો હતો. ચિંતને એના સ્વભાવગત જ પૂછી લીધું હતું કે, “સાહેબ, બહુ દિવસે મળ્યા, કંઇક નવાજૂની થવા દો.” અને ચિંતનની વાતના અનુસંધાનમાં અજયભાઈએ વાત શરૂ કરી હતી.

“રાઘવજીકાકા અમારા ગામના એક પ્રતિષ્ઠિત ખેડૂત. એમના પિતા તરફથી તો એમને માંડ બે વીઘા જમીન જ વરસામાં મળી હતી. પણ, રાઘવજીકાકાએ એમની જાત મહેનત, બચત અને આવડતથી પોતાની જાત કમાણીની બીજી પચાસેક વીઘા જમીન ખરીદી અને ખેતી કરતા. એમના લગ્ન મેનાકાકી જોડે થયા હતા અને મેનાકાકી એ પણ ભેંસો રાખી પતિની સાથે જ ખભેખભો મિલાવી મહેનત કરી હતી. સંતાનમાં ત્રણ દીકરા. રાઘવજીકાકાએ ત્રણે દીકરાઓને ભણાવ્યા, સમયે સારું ઘર જોઈ પરણાવ્યા. બીજો દીકરો પરણાવ્યો એટલે પહેલા દીકરાને શહેરમાં ફ્લેટ લઇ આપ્યો અને એ જ રીતે નાના દીકરાને પરણાવ્યો એટલે બીજાને પણ શહેરમાં ફ્લેટ લઇ આપ્યો. થોડા સમય પછી નાના દીકરાને પણ શહેરમાં જ નોકરી મળી ગઈ એટલે એ પણ શહેરમાં રહેવા ગયો અને રાઘવજીકાકાએ એને પણ ફ્લેટ લઇ આપ્યો. ઉંમર થઇ એટલે એમણે જાતે ખેતી કરવાના બદલે એમના જ કુટુંબના એક છોકરા રમેશને ભાગીયો–સાથી તરીકે રાખ્યો. કાળનું કરવું અને રમેશના માં-બાપ એક જ વર્ષમાં ગુજરી ગયા. રમેશે રાઘવજીકાકા અને મેનાકાકીની સેવા સગા દીકરાની માફક જ કરી. રાઘવજીકાકાએ એને પણ પરણાવ્યો અને ગામમાં જ એનું મકાન કરી આપ્યું. બધું સરસ રીતે ગોઠવાઈ ગયું હતું. રમેશ રાઘવજીકાકાને ખેતીમાં મદદ કરે અને એની વહુ રમીલા મેનાકાકીને ઘરકામમાં.

સમય પસાર થતો ગયો અને રાઘવજી કાકાના ત્રણે સંતાનો શહેરની હવામાં રંગાઈ ગયા. જમીનોના વધતા જતા ભાવ ઉપર ત્રણેની દાનત બગડી રહી હતી. ત્રણે દિકરાઓએ શહેરમાં મોટા મકાન મોટી ગાડી અને આરામપ્રિય જીંદગીના સપના જોવાના શરૂ કરી દીધા. પણ, ત્રણેમાંથી એકની પણ હિંમત નહિ કે રાધવજી કાકાને જમીન વેચી તેના ભાગ પાડી આપવાનું કહે. 

આખરે, ત્રણે જણાએ એક યોજના બનાવી, દિવાળીના વેકેશનમાં ત્રણે દિકરાઓ એમની ધર્મપત્નીઓ અને સંતાનો સહિત ગામમાં રોકાવા આવ્યા. રાઘવજી કાકા અને મેનાકાકીના મનમાં આનંદ આનંદ છવાઈ ગયો. દિવાળીના તહેવારના દિવસો સરસ રીતે સુખ શાંતિથી પૂરા થયા. એક સાંજે, ત્રણે દિકરાઓ વાળુ પરવારીને ફળિયામાં ખાટલા ઉપર ગોઠવાઈ ગયા. ત્રણેમાંથી કોઈ બોલતું ન હતું એટલે અનુભવી રાઘવજી કાકાએ પૂછ્યું , "કંઈ મુંઝવણ છે? કંઈ કહેવું છે? તો મુંઝાયા વગર બોલો."   
આખરે શબ્દો ગોઠવીને નાનાએ વાત શરૂ કરી, "બાપુજી, હવે તમારી અને બાની પણ ઉંમર થઈ. તો એક કામ કરીએ તો, બધી જમીન વેચી નાખીએ અને તમે બંને અમારા ભેળા રહેવા આવી જાવ. દરેક  છોકરાના ભેગા ચાર ચાર મહિના રહેવાનું." 
રાઘવજી કાકા કંઈ બોલે એ પહેલા જ વચેટ દિકરાની વહુ બોલી, "આમ પણ આ મિલકત ઉપર વહેલો કે મોડો અમારો જ હક છે ને." 
છોકરા અને વહુના મનોભાવો સમજી ગયેલ જમાનાના અનુભવી રાઘવજીકાકાએ એટલું જ કીધું, "સારૂ વિચારીએ."

દિવાળી પછી હું પણ મારા વતન ગયો હતો. ત્યારે રાઘવજી કાકાએ મને બોલાવ્યો હતો. મને પૂછ્યું કે, "મારા સંતાનોનો ભાગ મારી બધી જ મિલકતમાં પડે?" સવાલ સીધો હતો અને પાછળની વેદના અસહ્ય એટલે મેં વિસ્તારે વાત પૂછી ત્યારે મને હકીકતની ખબર પડી. મેં કાકાને કીધું કે, "તમારી વડીલો પાર્જિત મિલકતમાં તમારા સંતાનોનો વારસાઈની રૂઈએ હક લાગે પણ તમારી સ્વપાર્જિત મિલકતોનો વહીવટ તમે ઈચ્છો તે રીતે તમે કરી શકો." મારા જવાબથી તેમને સંતોષ થયો. અમારા ગામમાં હજુ પણ કેટલાક પ્રશ્નો માટે સરપંચ કહે તે નક્કી રાખવું પડે છે. 
રાધવજી કાકા સરપંચને મળ્યા અને વાત જણાવી સાથે સાથે કાયદાની જોગવાઈ મુજબ મારો અભિપ્રાય પણ સરપંચને જણાવ્યો. સરપંચે મને પણ બોલાવ્યો અને મારી સાથે ચર્ચા કરી.  એ સાંજે રાઘવજીકાકાએ એમના ત્રણે દિકરાને કહ્યું કે, આવતીકાલે સરપંચ જે કહે તે મુજબ કરીશં. તમારી વાત સરપંચને કરી, સરપંચે પણ કહ્યું કે છોકરાઓની વાત ખોટી નથી. એટલે આવતીકાલે તમારા મુદ્દા ઉપર પંચાયતમાં નિર્ણય કરવાનો એવું નક્કી કર્યું છે. 

બીજા દિવસે સાંજે પંચાયત ભરાઈ હતી. હું પણ એમાં હાજર હતો. ગામના ચોરે ખાટલાઓ ગોઠવાઈ ગયા હતા. વચ્ચેના ખાટલા ઉપર સરપંચ બેઠા એક બાજુ રાઘજી કાકા અને એમનો પરિવાર અને બીજી બાજુ ગામના અન્ય આગેવાનો. 
સરપંચે બોલવાનું શરૂ કર્યું, "કળિયુગમાં દિકરા બાપની કદર કરે, દેખભાળ કરે એ ભગવાનની દયા જ ગણાય. આપણા જ ગામના રાઘવજી ભાઈ અંહિયા તેમના પત્ની સાથે રહે છે અને ત્રણે દિકરાઓ શહેરમાં તેમના પરિવાર સાથે. દિકરાઓને ચિંતા થઈ કે ઘડપણમાં બા બાપુજીનું શું? એટલે, છોકરાઓ રાઘવજીભાઈની ભેળા રહેવા માંગ છે. બરાબરને છોકરાઓ?"  સરપંચે રાઘવજી કાકાની બાજુમાં ઉભા રહેલ ત્રણે છોકરાઓ સામે જોઈને કહ્યું. ત્રણે એ લગભગ સાથે જ જવાબ આપ્યો, "હા બરાબર." 
"અને આ આપણા ગામનો છોકરો અજય જે શહેરમાં બહુ મોટો વકીલ છે એનું કહેવું એવું છે કે કાયદા મુજબ રાઘવજી કાકાની વડીલોપાર્જિત મિલકતમાં આ ત્રણે છોકરાઓનો અને રાઘવજી ભાઈના પત્નીનો સરખો હક લાગે." સરપંચે વાત આગળ વધારતા કહ્યું. "છોકરાઓની લાગણી અને માંગણી અને રાઘવજી ભાઈની ઉંમર જોતાં .. ..." સરપંચે થોડો વિરામ લીધો જાણે વિચાર કરતા હોય તેમ અને પછી કોઈ ચોક્કસ નિર્ણય ઉપર આવ્યા હોય તે રીતે સરપંચે રાઘવજીકાકાની સામું જોયું અને બોલ્યા, “રાઘવજીભાઈ, તમારે ચાર-ચાર મહિના વારફરથી આ ત્રણ છોકરાઓ ભેગા રહેવાનું.” આટલી વાત સાંભળી ત્રણે છોકરાઓ અને વહુઓના મોઢા હસું હસું થઇ ગયા જાણે એમની મનની મુરાદ પૂરી થઇ. થોડી વાર અટકી સરપંચે પૂછ્યું, “પાક્કું?”

“હા.” રાઘવજીકાકાએ જવાબ આપ્યો.

“બસ તો રાઘવજીકાકા, તમારે તમારી બે વીઘા જમીન બજાર ભાવે વેચી દેવાની. એની જે રકમ આવે એના ચાર ભાગ પાડવાના અને એક ભાગ તમારો રાખી બાકીના ભાગ તમારા દીકરાઓને આપી દેવાના.”

એ પછી રાઘવજીકાકા બોલ્યા, “સરપંચજી, ભેગા ભેગું એ પણ આ કપતારોને કહી દો કે વારાફરથી એક એક મારી ભેળો રહેવા આંય આવે, ચાર મહિના માટે હું એમનો બાપ એમને ખવડાવીશ. પણ બાકીના આઠ મહિના મારી સામું આશા નો રાખે અને આ બે વીઘા જમીનના એમના ભાગના જે રૂપિયા આવે ઈમાંથી એમને મકાન સારુ જે રકમ આપી એ હું બાદ કરી દઈશ. છોકરાઓ ભેગા ક્યાં રહેવું એ નિર્ણય મારે લેવાનો છે. ”

સરપંચ પણ હસી પડ્યા અને બોલ્યા, "હા ભાઈ એ તો તમારો જ  નિર્ણય ને લોકશાહી દેશ છે. તમારો અધિકાર છે. છોકરાઓ હવે તમે નક્કી કરો કે કોણ કયા ચાર મહિના રાઘવજીભાઈ ભેગા અંહિયા રહેવા આવશે? બાકી ગામમાં કોઈ માણહ ક્યારેય એકલું નથી હોતું. અંહિયા તો એક અવાજ ઉપર મદદ માટે ગામના બધા જ ઘરના લોકો આવીને ઉભા રહી જાય છે.  લ્યો તારે સભાને રામ રામ.. " કહી સરપંચ ઉભા થઈ ગયા. અને રાઘવજી કાકાના ખભે હાથ મૂકીને  કહે, "ચાલ દોસ્ત મંદિરે જઈને બેસીએ." રાઘવજી કાકાના ત્રણે દિકરાઓ વીલા મોઢે બંને મિત્રોને જતા જોઈ રહ્યા. 

એ પંચાયત કદાચ આખી જીંદગી યાદ રહી જાશે. રાઘવજીકાકાની વાત ખોટી તો ન જ હતી. જે બાપે મિલકત વસાવી, ભણાવ્યા, પરણાવ્યા, મકાન કરી આપ્યા એને જ હેરાન કરવાનો? એ દિવસે સરપંચજીની કોઠા સૂઝ પર માન થઇ આવ્યું. ગામઠી માણસ કોઠા ડાહ્યા હોય એ સાંભળ્યું હતું એ પંચાયતમાં અનુભવી પણ લીધું.”

હાથમાં રહેલો કોફીનો મગ ટીપોઈ ઉપર મુકતા અજયભાઈએ વાત પૂરી કરી.


આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : રાઘવજીકાકા    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/ 

Saturday, October 2, 2021

શું હું માણસ નથી?

રંગ મારી ત્વચાનો ભીનો છે તો શું હું માણસ નથી?
ભલે તમારા વતનનો નથી પણ શું હું માણસ નથી?
સ્વભાવે સીધો, સરળ, લાગણીશીલ અને વળી ભોળો છું,
સિધ્ધાંતવાદી, કપટથી દૂર છું, તેથી શું હું માણસ નથી?

ઉચ્ચ શિક્ષિત છું અને પાસે મુસાફરીની ટિકિટ પણ છે,
મારી જ નિયત જગ્યાએ હું બેઠો હતો,
હાડ ઓગળતી ઠંડીમાં સાવ અધવચ્ચે અપમાનિત કરી ઉતારી મુક્યો,
ઉતારી મુકનાર અમલદાર છે તો શું, જેને ઉતાર્યો એ હું માણસ નથી?

સત્તાનું આ ગોરાઓને આટલું ગુમાન છે કે સરસ્વતીનું પણ સન્માન નથી,
તો મારા દેશના ગરીબ લોકોને કેટલી થતી હશે હેરાનગતિ,
એ શાસક છે તો જેના ઉપર શાસન કરે છે તે બંધ શું માણસ નથી?
ગુલામ હોવાથી માણસ તરીકેનો જો કોઈ અધિકાર નથી, તો ગુલામીથી મોટો કોઈ અભિશાપ નથી.

શોધતો હતો મારા જીવનનું લક્ષ્ય આજ સુધી,
મધરાતે જ સહી આજે અનાયાસે ગયું મને મળી,
વતન જઈ વતન કાજે વ્યતીત કરવું હવે જીવન મારૂં,
મારા વતનને ગુલામીમાંથી મુક્ત કરાવવું એ જ સ્વપ્ન હવે મારૂં.

જન જાગૃતિ, સ્વાભિમાન અને લોક ચેતના જગાડવી છે હવે મારે,
માનસિકતા બદલીને મારા દેશમાં સ્વાધીનતાની ભૂખ જગાડવી છે મારે,
માણસ થઇ માણસ ઉપર કરવી હકુમત એ માણસાઈ નથી,
શાસક પણ માણસ જ છે કોઈ ભગવાન નથી.


સાઉથ આફ્રિકામાં ડરબન શહેરમાં ફર્સ્ટ ક્લાસની ટિકિટ હોવા છતાં મહાત્મા ગાંધીને રંગભેદની નિતીના કારણે મધ્યરાત્રીએ ટ્રેનમાંથી ઉતારી મુકવામાં આવેલ તે સમયે એમને કાયા વિચારો આવ્યા હશે તે રજૂ કરવાનો નમ્ર પ્રયાસ


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



શું હું માણસ નથી?    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/ 

Saturday, September 25, 2021

સમયની પહેલા હું જતો રહ્યો

સમયની પહેલા હું જતો રહ્યો,
ઓચિંતો એક સવારે હું મરી ગયો.

ઘરમાં થઇ ઘણી રોકકળ અને કરાઈ મારા મૃત્યુની જાણ,
મળવા જે નહતા આવતા, આવ્યા એ સર્વે અને સાથે "એ" પણ.

નવાઈ લાગતી હતી બધાને અને મને પણ,
કે સાવ આમ જ હું ઓચિંતો જતો રહ્યો!

જે થવાનું હતું એ થઇ ગયું હવે શું?
થોડા દિવસનો શોક બીજું શું?

કંઈ વાંધો નહિ કે સપના થોડા બાકી રહી ગયા,
આશા છે થઇ જશે પુરા સઘળા એ આવતા જન્મમાં.

તારી સાથે જીવવાનું શક્ય જે ના બન્યું આ જન્મમાં,
પ્રભુને પ્રાર્થના કરી શક્ય કરી લઈશ આવતા જન્મમાં.

રાહ જરૂરથી જોઇશ તારી બીજો જન્મ લેતા પેહલાં,
જેથી અંતર બહુ વધારે ના રહી જાય આપણા બેમાં.

ફરી તારી સાથે રમીશ અને ભણીશ,
હાથમાં મારા ફરી તારો હાથ પકડીને ફરીશ.

સાથ યુવાનીથી શરુ કરી છેલ્લા શ્વાસ સુધી આપીશ,
શક્ય જે બનશે એ સઘળું સુખ અને પ્રેમ હું તને આપીશ.

હું તો તને જોઈ રહ્યો છું રડતી અત્યારે પણ,
જોઈ રહ્યો છું નથી ગમતું તો પણ.

શું કરૂં, સમયની પહેલા હું જતો રહ્યો,
ઓચિંતો એક સવારે હું મરી ગયો.


આશિષ એ. મહેતા


Creative Commons License



સમયની પહેલા હું જતો રહ્યો    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/  

Saturday, September 18, 2021

મારી કેસ ડાયરી – રમણીકભાઈ

 પ્રિય વાંચકમિત્રો,

“સાહેબ, કોઈ રમણીકભાઈ કરીને આવ્યા છે. આપને મળવા માંગે છે.”

વર્કિંગ દિવસની એક સાંજે અજયભાઈની ચેમ્બરનો ઇન્ટરકોમ રણકી ઉઠ્યો અને સામા છેડેથી પંક્તિએ માહિતી આપી.

“એમને બેસાડ થોડી વાર, હું બોલવું છું.”

અજયભાઈએ સુચના આપી. અભિજાત આગામી દિવસની કોર્ટ કેસની ફાઈલો પર આખરી નજર નાખી રહ્યો હતો અને સામે સોફામાં ચિંતન એના લેપટોપ પર એનું કામ કરી રહ્યો હતો. થોડીવારમાં અભિજાતનું કામ પૂરું થતા અજયભાઈએ ઇન્ટરકોમ પર પંક્તિને સુચના આપી કે રમણીકભાઈને અંદર મોકલો. એની થોડી જ સેકંડોમાં એક આશરે ૫૫-૫૮ વર્ષની ઉંમરના એક વ્યક્તિએ ચેમ્બરમાં પ્રવેશ કર્યો.

“આ બાજુથી નીકળ્યો હતો તો થયું કે સાહેબને મળે બહુ સમય થઇ ગયો, લાવો મળતો જાઉં.” કોઈ જ પ્રકારની ફોર્માલીટી વગર આવનારે વાતની શરૂઆત કરી.

“શું નવા જૂની સાહેબ? મજામાં ને ઘરે બધા?” જાણે કેટલીય આત્મીયતા હોય એ રીતે રમણીકભાઈએ પોતાની વાત આગળ ચલાવી અને આવી રીતે એમને વાત કરતા સાંભળી ચિંતને એનું લેપટોપ સ્ટેન્ડબાય કરી વાતમાં ધ્યાન આપવાનું શરુ કર્યું.

“બસ રમણીકભાઈ, જુઓને પ્રભુ કૃપા છે. બધા મજામાં છીએ. તમે જણાવો, શું ચાલે છે આજકાલ?” અજયભાઈએ જવાબ આપવાની સાથે જ ઇન્ટરકોમનું રીસીવર ઉઠાવી રામજીને કોફીની સુચના આપી.

“અમારે તો શું હોય સાહેબ, આંટાફેરા અને કાગળિયાંની હેરફેર.”

રામજી કોફી મૂકી ગયો અને અજયભાઈએ અભિજાતને અને રમણીકભાઈને કોફી આપી રામજીએ ચિંતનને કોફી આપી.

“સાહેબ, એક જમીન આવી છે. ડખા વાળી છે પણ સમજોને કે તમારાથી એ ડખો દૂર થઇ જ જાય. તમે પડો એ જમીનમાં એટલે બધું ક્લીયર અને બજાર કરતા અડધી કિંમતે માલ મળી જાય એમ છે. ખેડૂત આપણે કહીએ એ બધા જ પેપરમાં સહિ કરી આપે.”

“હમમ, પછી” જાણે કે આવી જ કોઈ વાતનો અંદાજ હોય એમ અજયભાઈએ ટૂંકો પ્રત્યુત્તર આપ્યો.

“એમાં એવું છે ને કે જમીન અમદાવાદ અને ગાંધીનગરની વચ્ચેના એક ગામની છે. મંદિર ટ્રસ્ટના નામ પર છે. ટ્રસ્ટીઓએ જમીન બીજાને ખેડવા આપી હતી અને ગણોતીયાએ વારસાઈ કરાવી. બીજી બાજુ મંદિરના જીર્ણોધ્ધાર માટે પૈસાની જરૂર હતી એટલે ટ્રસ્ટીઓએ એ જમીનના બે ચાર ચિઠ્ઠા કર્યા અને પૈસા લીધા. હવે એ ટ્રસ્ટીઓ આપણને પાવર ઓફ એટર્ની આપવા અને જમીનનું બાનાખત કરી આપવા તૈયાર છે. બજાર કિંમતના અડધા પૈસા આપવાના, બાકી બધા લઠ્ઠા આપણે ઉકેલવાના. જમીનના સાત-બાર લાવ્યો જ છું.”

“સરસ, એક કામ કરો, તમે સાત-બાર રામજીભાઈને આપી દો, એ ઝેરોક્સ કરી લેશે અને હું અનુકુળતાએ જોઈ લઈશ અને કોઈ ખરીદનાર હશે તો ચોક્કસ જણાવીશ.” કોફીનો કપ પૂરો કરી અજયભાઈએ જાણે વાત પણ પૂરી કરી હોય એમ બેલ મારી રામજીને બોલાવ્યો અને રામજીને રમણીકભાઈ પાસેથી પેપર લઇ એની ઝેરોક્સ કરી ફાઈલ કરવાની સુચના આપી.

“તો સાહેબ હું રજા લઉં. આમાં મહેનત કરીએ તો મળે એવું છે. થોડું ધ્યાન રાખજો.” ઉભા થતા થતા રમણીકભાઈ બોલ્યા અને રામજીની પાછળ ચાલ્યા.

અજયભાઈએ એક નજર અભિજાત તરફ અને ચિંતન તરફ કરી.

થોડાક અણગમા સાથે અભિજાત બોલ્યો, “આની પાસે ક્યારેય કોઈ ક્લીયર જમીનની વાત નથી હોતી, તો પણ તમે એને સમય ફાળવો છો.”

“જો ભાઈ, આવા લોકો જ માર્કેટમાં આપણી જાહેરાત કરે. કામ કરવું કે નહિ એ આપણે નક્કી કરવાનું ને. પણ જો એને બહારથી જ વિદાય કરીએ તો એ બીજાના ત્યાં જઈ આપણી નેગેટીવ ઈમેજ ઉભી કરે. હાલના સમયમાં કામ એ માર્કેટમાં આપણી જે ઈમેજ હોય એના કારણે આવે છે અને કામનું પરિણામ આપણી મહેનતના કારણે આવે. ક્યારેક એવું પણ બને કે કોઈક એવો માણસ પણ મળે જેને આવી તકરારી મિલકત ખરીદવામાં જ રસ હોય. ત્યારે આવા વ્યક્તિ આપણા કામમાં આવે. ચાલે રાખે.”

“સાહેબ, તમે લો ની સાથે એમબીએ માર્કેટિંગ પણ કર્યું છે કે શું?” ચિંતને હસતા હસતા પૂછ્યું.

“ના, પણ અનુભવે માર્કેટિંગના બેઝીક સિદ્ધાંતો પણ ખબર પડી ગયા.” હસીને અજયભાઈએ જવાબ આપ્યો અને અભિજાતને પૂછ્યું, “તારૂં કામ પતિ ગયું હોય તો નીકળીએ.”

“હા” અભિજાતે એના સ્વભાવ મુજબ ટૂંકમાં ઉત્તર આપ્યો અને અજયભાઈએ રામજીને ઓફીસ વસ્તી કરવાની સુચના આપી.



આશિષ એ. મહેતા



********************************************************************************************



Creative Commons License



મારી કેસ ડાયરી : લોક ડાઉન    by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.

Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/